తనవారని యాసఁ దగిలి భ్రమయనేల [1]తనువుఁ బ్రాణునికంటె తగులేది	॥తన॥
తనువుఁ బ్రాణుడు రెండు తగిలి గర్భమునందు వొనర నేకమై యుదయించి దినములు చెల్లిన తివిరి యాప్రాణుఁడు తనువు విడిచిపోయ దయలేక	॥తన॥
ప్రాణికై దేహము పాపపుణ్యముసేయు ప్రాణి వెంటనె బొంది పాశుండదు ప్రాణి యచ్చటనైన బాధలఁ బడకుండ ప్రాణి రక్షించు బొంది బడి దాఁ బోయనా	॥తన॥
యెరవుల దేహాలివి నిజమని నమ్మి యెరిఁగీ నెఱుఁగలే రిది యాలా అరయఁ బరమునకు నాది[2]పురుషుఁడై పరగు శ్రీవేంకటపతి గలిగుండఁగా	॥తన॥

---

^[1] ‘తనువుఁబ్రాలు’ ఇందలి అరసున్న చింత్యము. సముచ్చయమేమో? ‘ప్రాణుఁడు’ కూడ విచిత్రమే. ‘జీవుఁడు’ కావచ్చు.

^[2] ‘పురుషుఁడే’ రేకు.