కనుఁగొనఁగ[1] జీవుఁ డెరఁగఁడు గాక యెరిఁగినను అనవరత విభవంబు లప్పుడే రావా	॥కనుఁగొన॥
విసుగ కెవ్వరినైన వేఁడనేర్చన నోరు దెసలకును బలుమారుఁ దెరచు నోరు వసుధాకళత్రుఁ దడవదుగాక తడవినను యెసఁగఁ గోరికలు తన[2] కిప్పుడే రావా	॥కనుఁగొన॥
ముదమంది యెవ్వరికి[3] మ్రొక్కనేర్చిన చేయి పొదిగి యధముల నడుగఁబూను చేయి అదన హరిఁ బూజసే[4]యదుగాక సేసినను యెదురెదురఁ గోరికలు యిప్పుడే రావా	॥కనుఁగొన॥
తడయకేమిటికైనఁ దమకమందెడి మనసు అడరి యేమిటికైన[5] నలయు మనసు వడి వేంకటేశుఁ గొలువదుగాక కొలిచినను బడిబడినె చెడని సంపద లిట్లు రావా	॥కనుఁగొన॥

---

^[1] (నిడురేకు- 121) ఘనసుఖము జీవు.

^[2] (నిడురేకు- 121) విభవములెల్ల నిప్పు.

^[3] (నిడురేకు- 121) యిందరికి.

^[4] (నిడురేకు- 121) యెందుకునైన నల.

^[5] ‘శాయదు’ రేకు.