| ఇతిహాసములు | రంగనాథరామాయణము | కిష్కింధాకాండము |
|
యనవుడు సుగ్రీవునాననాంబుజముఁ గనుఁగొని ప్రీతి రాఘవుఁడిట్టులనియెఁ: “దపసులు పురమునఁదగదు వర్తింపఁ; దపనజ! కిష్కింధ దగదు మా111కుండ; మహిమీఁద నాషాఢమాసంబు వచ్చె; నహితులపైఁబోవ 112ననువుఁగాదింక; వానకాలము మాల్యవంతంబునందు నే నుండఁగలవాఁడ నెబ్భంగినైన; నినతనూభవ! నీవు నీ వానకాల మొనరఁగిష్కింధలో నుండుము పోయి. తలకొని మఱి శరత్కాలంబునందుఁ బొలుపొందఁబగఱపైఁబోదము కడఁగి.’ యని చెప్పి మన్నించి యతని వీడ్కొలిపి యనుజన్ముఁడును దాను నచ్చోటు వాసి వసుధేశుఁడమ్మాల్యవంతంబుఁ113జేరి కుసుమకోమలి సీతగుణముఁబ్రాయంబు[వా.రా. సర్గ 27-31] లసమానరూపవిలాస మెన్నుచును నసమానశోకార్తుఁడై యుండె. నంత- |