శ్రీమహాభారతము - ఆదిపర్వము - సప్తమాశ్వాసము - అర్జునుఁ డంగారపర్ణుని జయించుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

అర్జునుఁ డంగారపర్ణుని జయించుట (1-158-9)

వ.	‘ఇ వ్వేళయందుఁ గ్రుమ్మరియెడువారి నెంత బలవంతుల నైనను రాజుల నయినను నిగ్రహింతుము; నన్ను డాయకుం; డెడగలిగి పొం; డే నంగారపర్ణుం డను గంధర్వుండఁ, గుబేరుసఖుండ; నెప్పుడు నిందు విహరించుచుండుదు; న న్నె ఱుంగరె! యి వ్వనంబును గంగాతీరంబును నంగారపర్ణంబులు నా జగద్విదితంబులు; దీని మానవులు సొర నోడుదు’ రనిన వాని కర్జునుం డి ట్లనియె.	39
క.	నడురేయి సంధ్యలందును \| నడవఁగ నోడుదు రశక్తనరు లొరులు; భయం పడుదుమె యే మెయ్యెడ నె \| ప్పుడు నడతుమ యధికశక్తి పురుషుల మగుటన్‌.	40
క.	అడవులు నేఱులు నివి నీ \| పడసిన యవి యట్టె; పుణ్య భాగీరథి యి ప్పుడమిఁ గల జనుల కెల్లను \| నెడపక సేవ్యంబ కాక యిది నీయదియే?	41
సీ.	హైమవతోత్తుంగ హేమశృంగంబున \| నుండి భూమికి వచ్చి యుదధిఁ గూడె గంగనా; మూఁడు దెఱంగుల నదియు; మం \| దాకిని నా సత్పథంబునందు సురసిద్ధముని వియచ్చర సేవ్య యయ్యె; న \| య్యధమలోకంబునయందు భోగ వతి యన నొప్పె నున్నతి; నిట్లు త్రిభువన \| పావని యైన యిప్పరమమూర్తిఁ
ఆ.	బార్వతీశమకుటబంధబంధురతరా \| వాస గంగ నాడ వచ్చి నీవు వలవ దనిన నుడుగువారము గాము; నీ \| విఘ్నవచనములకు వెఱతు మెట్లు?	42
వ.	అనుచు నిజ జననీ భ్రాతృ సహితుం డయి గంగాభిషేకార్థంబు చనుదెంచు న య్యర్జునునిపయి నంగారపర్ణుం డతినిశిత సాయకంబు లేసిన, నర్జునుం డలిగి తనచేతికొఱవి విదిర్చి యయ్యమ్ములు దన్నుం దాఁకకుండం గాచి కొని వాని కి ట్లనియె.	43
ఆ.	వెడఁగ! యిట్టి పాటి వెఱపించుటలును మా \| యలును నేమి సేయు నస్త్రవిదులఁ; బెక్కులయ్యు నీ బిభీషికల్‌ నుఱువులు \| విరియునట్టు లిందు విరియుఁ జూవె.	44
సీ.	అగ్నిదేవుండు బృహస్పతి కిచ్చె ము, \| న్నతఁడు భరద్వాజుఁ డనఁగఁ బరఁగు ముని కిచ్చె, నమ్మహాముని భార్గవున కిచ్చె \| భార్గవుండును గుంభభవున కిచ్చె నమ్మహాత్ముండు నా కతిదయ నిచ్చె ని \| య్యనలాస్త్ర మని దాని నమ్మహోగ్ర గంధర్వుపై వైచె ఘనుఁ డింద్రసుతుఁ డంతఁ \| దద్రథం బప్పుడ దగ్ధ మయిన,
ఆ.	నగ్నిదాహభీతి నంగారపర్ణుండు \| బమ్మరిల్లి నేలఁబడిన, వానిఁ గొప్పు వట్టి యీడ్చికొని వచ్చె ధర్మజు \| కడకు నింద్రసుతుఁడు కడిమి మెఱసి.	45
క.	వాని మనోవల్లభ కుం \| భీనసి యనునది గరంబు భీతి ‘నశేషో ర్వీనాథులార! దయఁ బతి \| దానము నా కిండు మీకు ధర్మువు పెరుఁగున్‌’.	46
క.	అని యఱచుచున్నదానికి \| ననఘుఁడు గరుణించి పాండవాగ్రజుఁ డయ్య ర్జునుఁ జూచి ‘వీని విడువుమ \| యని నోడినవాని హీను నపగతశౌర్యున్‌’.	47
ఆ.	అనిన నరుఁడు వల్లె యని వాని కనియె ‘గం \| ధర్వ! నిన్నుఁ గరుణ ధర్మరాజు కురుకులేశ్వరుం డశరణశరణ్యుండు \| విడువఁ బనిచె నింక వెఱవకుండు’.	48
వ.	అని వాని నాశ్వాసించి విడిచిన నట్లు నిర్జితుండై యర్జునున కంగారుపర్ణుం డి ట్లనియె.	49