శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - షష్ఠాశ్వాసము - యాజ్ఞవల్క్యుఁడు జనకునితో మరణసూచకంబులఁ జెప్పుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

యాజ్ఞవల్క్యుఁడు జనకునితో మరణసూచకంబులఁ జెప్పుట (సం. 12-305-7)

వ.	అని చెప్పి మఱియు నిట్లను ‘నరిష్టంబుల తెఱం గెఱుంగవలయుం గావున నెఱింగించెద నాకర్ణింపుము.’	125
సీ.	‘ధ్రువమండలమున నరుంధతిఁ గనుశక్తి \| గంటికిఁ గలుగంగఁ గానకున్న ముక్కున వలపటఁ జెక్కవాసినయట్లు \| దోఁచినఁ బూర్ణచంద్రుండు మలినుఁ డై కానవచ్చిన నాయువు సంవత్స \| రంబునఁ గడచను రాజముఖ్య! కాంతి దొల్లిటియట్లుగాక యంతకు నెక్కు \| డైనను గడుఁజెడ్డ నట్లు ప్రజ్ఞ
తే.	క్రొత్తగాఁ బెద్దయైనను గొంచెమైన \| నాఱునెలల మరణదశ యగుట గలుగు నిందుమండలమున రవి యందు నడుమఁ \| దెఱపి గాంచినఁ దెగు నేడు దివసములకు.	126
క.	విను గుడిలోనున్న సమయ \| మున సురభిద్రవ్యములను బొల వల్చుట గ ల్గిన నాఱు దివసములఁ గ \| ల్గును మృత్యుసమాగమంబు గుణరత్ననిధీ!	127
తే.	ముక్కువ్రాలుట కర్ణముల్‌ మ్రొగ్గఁబడుట \| రదనవైవర్ణ్యమక్షి విరాగభావ మంగ మతికృష్ణ మగు టుల్ల మడరఁ జెడుట \| సూచకములు సద్యోమృత్యు గోచరతకు.	128
తే.	కారణము లేక దాపలి కను ద్రవించు \| నెత్తి చక్కటి ధూమంబు నెగయు నపుడ మరణదశ యావహిల్లెడు మానవునకు \| జనకనృప! యివి బ్రహ్మ సెప్పిన విధములు.	129
క.	విను యోగివరుఁ డరిష్టము \| కనుఁగొని యనిశమును యోగగతియుతసాంఖ్యం బనపాయత నడుపుచు నా \| త్మునిఁ బరముం జేర్చి కాలముం గబళించున్‌.	130
వ.	ఇవ్విధమున నతండు.	131
ఆ.	కాల కబళనైక శీలుఁడై మృత్యువు \| గెలిచి శాశ్వతము నచలము శివము నచ్యుతము ననామయము నమృతము నవ్య \| యంబు నగు పదంబునందు నిలుచు.’	132
వ.	అని పలికి యాజ్ఞవల్క్య మునీశ్వరుండు జనకజనేశ్వరుతోఁ ‘బరంబు దేటపఱుపు మని నీ వడిగి; తా ప్రశ్నంబు సూక్ష్మ ం; బుత్తరం బవహితుండ వయి విను’మని యిట్లనియె.	133
సీ.	‘మహనీయతపమున మార్తాండు నాకుఁ బ్ర \| సన్నుఁగాఁ జేసితి సదయదృష్టి ననుఁజూచి యద్దేవుఁ డనఘ! వరంబు నీ \| కిచ్చెద నీ కోర్కి యెద్ది? సెప్పు మనవుడుఁ బ్రణతుండనై యజుస్సంప్రాప్తి \| గోరెద ననిన నవ్వారిజాప్తుఁ డట్లేని వాగ్దేవి నావహించెద వివృ \| తంబుగాఁ జేయు మాస్యంబు విప్ర!
తే.	యనియె నవ్వచనము విని యాననమ్ము \| సంతసమున విచ్చితి సరస్వతియు నాదు తనువుఁ జొచ్చెఁ బదంపడి దాహమొంది \| తన్ను నెఱుఁగక వెగడొందు నన్ను నినుఁడు.	134
క.	కనుఁగొని యించుకసేపునఁ \| దనువడు నని పలికెఁ బిదపఁ దనువడుటయునుం బనుపడియె నప్పు డద్దే \| వుని వదనాబ్జమున నా చెవుల కింపారన్‌.	135
క.	భూసురవర! వేదము ప్రతి \| భాసిల్లుచు సంతతప్రపత్తి గలుగు ను ల్లాసంబు బుద్ధినొందు స \| మాసన్నంబు లగు సాంఖ్యమతయోగంబుల్‌.	136
ఆ.	యోగసాంఖ్య సిద్ధినొందు నిష్టావాప్తి \| సనుము సమ్మదమున’ నను మృదూక్తు లుద్భవించె మోద ముత్కట మయ్యె నా \| కమృతవృష్టిఁ దోఁగినట్టు లైతి.	137
వ.	తదనంతరంబ యద్దేవుం డస్తాచలంబువలని కరిగె; నేనుం బరమానందకందళిత మనస్కుండ నగుచు మందిరంబున కేతెంచి సరస్వతిం దలంచుచున్నంత -	138
క.	వినుము వినుతస్వరవ్యం \| జనభూషిత యగ్రభాగ సంస్ఫురదోంకా రనితాంత హృద్యమధుగ \| ర్భనిజాకృతి విశదముగ సరస్వతి దోఁచెన్‌.	139