శ్రీమహాభారతము - సౌప్తికపర్వము - ద్వితీయాశ్వాసము - సౌప్తికపర్వము - ద్వితీయాశ్వాసము - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

సౌప్తికపర్వము - ద్వితీయాశ్వాసము

క.	శ్రీ శాశ్వతత్వ కరణ క \| లాశాలి! దయాది నిర్మల జ్ఞానమయా! నాశోత్పత్తి రహిత! శు \| ద్ధాశయ సంభజన మహిత! హరిహరనాథా!	1
వ.	దేవా! వైశంపాయనుండు జనమేజయున కిట్లనియె. నట్లు సూర్యోదయంబైన యా సమయంబున సమీరనందనాదిసోదరులును, శౌరిసాత్యకులుం బరివేష్టింపనున్న ధర్మతనయు పాలికిఁ బఱతెంచి ధృష్టద్యుమ్నుని సారథి సాష్టాంగ దండ ప్రణామంబు సేసి కరకమలంబులు మొగిడ్చి.	2
సీ.	‘నరవర! మన వీడు నడిరేయి కృతవర్మ \| యును గృపాచార్యుండుఁ దనకుఁ దోడు గా వచ్చి జనులు నిద్రావివశాత్ములై \| యుండ నశ్వత్థామ యొకఁడు సొచ్చి తొలుత ధృష్టద్యుమ్నుఁ ద్రుంచి తత్సోదర \| తనయాది పాంచాల తతుల ముట్టి యన్యాయవిధిని నింద్యంబైన విక్రమ \| లీలాతిశయమున నేలఁ గలిపి
ఆ.	చేది బలము నెల్లఁ జెండి మాత్స్య ప్రభ \| ద్రకులు మేలుకాంచి ద్రౌపదేయు లను శిఖండిఁ గూర్చికొని తన్నుఁ దాఁకిన \| బెట్టు చంపె నంతవట్టు వారి.	3
వ.	మఱియును.	4
స్రగ్ధర	వీడెల్లం దల్లడిల్లన్‌, వివిధ గతులమై విక్రమోల్లాస మొందం, గ్రీడాకల్పంబుగా, నాకృతిఁగని ప్రజ శంకించి దైత్యుం డనం, జెం డాడెన్‌. శీర్ష వ్రజంబున్‌, హరులగముల వేఁటాడె, నేనుంగులం దు న్మాడెం, గౌక్షేయ హేలాభ్యసనలసిత బాహార్గళా భీషణుండై.	5
తే.	అడవి దరమిడి నఱుకంగ నందుఁ గల వి \| హంగమంబులు గలగొన నఱచు తెఱఁగు దోఁచె నాతఁడు యోధులఁ దునుమఁ గలఁగి \| యన్యజనము లాక్రందించునప్పు డధిప!	6
క.	అఱచినఁ బఱచిన వ్రేళులు \| గఱచిన నతఁ డించుకయును గరుణింపక యం దఱ నుఱముసేసె గుంపుల \| కుఱికి యుఱికి ఖడ్గదారుణోల్లసనములన్‌.	7
వ.	ఆ సమయంబున.	8
మహాస్రగ్ధర	కృపుఁడున్‌ హార్దిక్యుఁడున్‌ వాకిట నిలిచి భయాక్షిప్తయోధవ్రజంబున్‌ నృపులున్‌ వే నిర్గమింప న్వివిధ శరముల న్మేదినిం గూల్చుచున్‌ ఘో రపు సంరంభంబు దుర్వారముగఁ గెరలి రౌద్రంబు రూపంబు దాల్పం గుపితక్రవ్యాదులో నాఁ గుచరిత నిరతిం గ్రూరతాధుర్యు లైనన్‌.	9
వ.	తత్ప్రదేశంబు నవ్వీటిలోనుంబోలెఁ బీనుంగుపెంట యయ్యె నట్లు శిబిరంబునం గల కరితురగ నర నికరంబులు నిశ్శేషత్వంబు నొందె నాయుశ్శేషంబు కతంబునం గృతవర్మచేతం బట్టువడి యతండు మందల విడువ నిట వచ్చితి’ నని చెప్పినం బాండవాగ్రజుండు.	10
తే.	శోకవేగసంతప్తుఁడై సొలసివ్రాల \| సంభ్రమమ్మునఁ బట్టిరి సాత్యకియును గవలు భీమసేనుండును గరతలముల \| నుమ్మలికము నెమ్మనములఁ గ్రమ్ముదేర.	11
వ.	కొండొకసేపునకు మూర్ఛదేఱి యన్నరపాలుం డెలుంగు రాల్పడ నిట్లనియె.	12