 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | స్వర్గారోహణపర్వము - ఏకాశ్వాసము |  |
యముఁడు ధర్మరాజు నుచిత వచనంబుల సంభాషించుట (సం. 18-3-28)
| సీ. |
అనియె నప్పుడు ధర్ముఁ డభిరామమూర్తి ము | ఖ ప్రసాదంబునఁ గరము వెలుఁగ నా రాజవర్యునిఁ జేరంగ నరిగి ని | స్సీమగౌరవ! పరీక్షింప! గంటి నిన్ను ముమ్మా; ఱరణీ ప్రసంగంబున | ద్వైతవనంబునఁ దగిలి కుక్క తో వచ్చినప్పుడు దైవతగిరిపొంత | ననుజవర్గము విషయంబు గాఁగ. |
|
| తే. |
నిప్పు డిచటను; జలన మొకప్పుడైన | నీదుమది నించుకేనియు లేదు; దమము శమము సత్యంబు మద్గత సారభక్తి | నీకు నగ్గలములు మహనీయచరిత! |
048 |
| వ. | పరిశోధితుండ వయితి; కలంక దొఱంగి సుఖివి గ’మ్మని పలికి ‘రాజునకు నవశ్యంబును నరకంబు సూచుట గలదు గావున నత్తెఱంగున కయి యేనును వాసవుండును నిన్నుం గడుఁగీడగు నచ్చోటు సొనిపితిమి. సూర్యతనయ పవననందనాదుల నరక దుఃఖానుభావంబులు మా చేసిన యెడ మాయంబులగుట నీకుఁ దెలిసె; వారు పుణ్యలోకవాసులయి యునికియు వాసవు వాక్యంబులఁ దేటపడియె’ నని చెప్పి. | 049 |
| క. |
‘నీ వియ్యాకాశనదీ | పావన సలిలముల మునుఁగు భవ్యాత్మ ! భవ ద్భావంబు విడుచు మానుష | భావ వికారముల శోకబంధము లడఁగున్. |
050 |
| చ. |
పరమ సుఖంబుఁ జెంది యతిభాస్వరులై విహరించు నీదు సో దరు లగు కర్ణ ముఖ్యుల ముదం బెసలారఁగఁ జూచె దీ మహో త్తర బహు సౌఖ్యనిర్మల పదంబున దివ్య విహార లీలలం బరఁగెద వేల? యిం కిచట బాంధవరక్షక! రమ్ము చెచ్చెరన్.’ |
051 |
|
 |
|