 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
ఇతిహాసములు | రంగనాథరామాయణము | అరణ్యకాండము |  |
లంకలో సీత నుంచుట
|
యనుపమవివిధభోగాస్పదంబైన తన నగరికి వచ్చి తగు రాజసమున జనకజకును దన సకలసంపదలు మునుకొని యెంతయు ముదమొప్పఁజూపి “యివె నా నివాసంబు; లివె నా ధనంబు; లివె నా తురంగంబు;లివె నా గజంబు; లివె యేను దివిజులనెల్ల భంజించి తివుటమైఁదెచ్చిన దివ్యరత్నములు; నిదె కుబేరుని గెల్చియేను గైకొన్న మది కింపుగావించుమణిపుష్పకంబు; వీరె నా కుడిగముల్ వేర్వేఱ సేయు చారణామరసిద్ధసాధ్యకన్యకలు; వారె నా మాట గర్వమునఁగైకొనక కారాగృహంబుల గాసిల్లుసతులు; నవె నాట్యశాల; లల్లవె కేళివనము; లివె చంద్రశాల లోయిందీవరాక్షి! కరమర్థి నింతకుఁగర్తవై నీవ యరుదుగా భోగింపు మఖిలసంపదలు.” ననవుడుఁదృణఖండ మతివచేఁబట్టి కొని పల్కె వానిఁగైకొనక యెంతయును “ఓరి! నీ కీ పాప మూరకపోదు ఘోరాగ్నియై నిన్నుఁగొని కాల్చుఁగాని; నిడివిగా బ్రదుకరు నీవు నీ వారు; చెడిపోవఁగలవారు; సిద్ధ313మీ పలుకు. రాముబాణానల రాశిలోఁగూలి నీమేను వడిఁగాలి నీఱు గాకున్న ఘనమైన యీ పాతకము లొంటఁదీర.” వని పల్కి వైదేహి యందంద పొగిలి “యిట్టిదుర్వాక్యంబు 314లేను నా చెవులఁ బెట్టితి; నేఁడు నాపెంపెల్లఁ315బొలిసె; 316నామాన మిటుసేసి నన్నింతసేసె; నేమని పలవింతు317నేను నా విధికి?” నని మహారోదన మందంద సేయఁ దనమదిఁగోపించి దనుజవల్లభుఁడు తెఱఁగొప్ప నప్పుడు త్రిజటాదులైన తెఱవలఁబిలిచి ధాత్రీపుత్త్రి318ఁజూపి: “యెందునేమఱకమీరిందఱుఁ319గూడి పొందుగా320ననుఁబొంద బోధించుకొనుచు నెనసిన కడఁక నీ యింతి నశోక వనమున నిడుకొని వర్తింపుఁ.”డనుచుఁ బనిచి కాపుగఁబెట్టి పంక్తికంధరుఁడు తనమది మదనాగ్ని దరికొన నుండె. |
|
 |
|