 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
ఇతిహాసములు | ఉత్తరరామాయణము | బ్రహ్మ ప్రత్యక్షమై దశగ్రీవవిభీషణాదులకు వరంబు లొసంగుట |  |
బ్రహ్మ ప్రత్యక్షమై దశగ్రీవవిభీషణాదులకు వరంబు లొసంగుట
| సీ. | శ్వేతకేతుఁడు జోకసేసి తెచ్చిన పదా - ర్వన్నెయంచ హుమాయి వడిగ నెక్కి వెనువెంట వచ్చు సావిత్రీముఖస్త్రీల - ప్రణయభాషల మీఁది బాళిమాని ప్రాఁబల్కు తుదలతోఁబ్రణుతించు సంయమి - ప్రవరుల నుతిఁ బెడచెవులఁబెట్టి సృజనాక్రమముఁ దెల్పఁ జేరి కై నడచు బ్ర - హ్మల దిక్కుగని మాటలాడమఱచి | |
| గీ. | గనుకుపరువునఁ బఱదెంచు కొడుకు వీణ వినెడు రక్తియుఁ బూనక వేల్పుఁ జెలువ లాడఁ బాడంగ నెడయీక యాక్షణమున దశముఖున కబ్జభవుఁడు ప్రత్యక్షమయ్యె | 180 |
| శా. | ఈ చందంబునఁ బంక్తికంఠునకు వాణీశుండు గాన్పించి వీ రాచారుం డతఁ డున్న యొక్క తలపై హస్తాసిఁ బూన్పంగ నో హోచాలింపు దశాస్య! యీ తెగువ కుద్యోగింతురే? మెచ్చితిన్ నీ చిత్రాధ్వరకర్మనైష్ఠికతకున్ నీ కోర్కు లీ వచ్చితిన్ | 181 |
| వ. | అని వారించి హితోక్తులు వివరించిన విరించను పలుకు లాలించి, సాహసోద్యోగంబు సాలించి లేచి తలయెత్తి యతనిం బొడగాంచి పులకాంచితశరీరుండయి యవ్విశ్రవః కుమారుం డనేక నమస్కారంబు లాచరించి యిరువది కరంబులు ముకుళించి హర్షగాద్గద్యంబు వహించి యిట్లని స్తుతియించె. | 182 |
| సీ. | ప్రకృతిదురాపమై పరిపూర్ణరూపమై - యెసఁగు సత్తామాత్ర మీవె కావె సత్త్వప్రధానమై సాక్షితాధీనమై - యెసఁగు నీశ్వరతత్త్వ మీవె కావె సృష్టినిర్మాతవై యిష్టార్థదాతవై - యెసఁగు సర్వనియంత వీవె కావె పురుషాహ్వయుండవై బోధమయుండవై - యెసఁగు మహాత్ముండవీవె కావె | |
| గీ. | నిన్ను సృజియించుకొన్నది నీవె కావె నిన్ను నీయందుఁ గనుఁగొందు వీవెకావె యెల్ల శ్రుతులెంచ మను వేల్ప వీవెకావె యెల్ల శ్రుతులకు నావాస మీవెకావె! | 183 |
| మ. | తనుబుద్ధీంద్రియముల్ వికారములు నాత్మం జెందంగాఁ జేసి వా నిని దత్తద్బహుకర్మముల్ సలుపఁగా నీవే నియోగించి యం దున దారిద్య్రము వైభవంబు సుఖమున్ దుఃఖంబుఁ గాలంబు వెం టనె కల్పించి సమస్తముంగను నినున్ ధ్యానింతు నశ్రాంతమున్ | 184 |
| ఉ. | దేవ! శుభాశుభస్థితులు దేవనరాసురముఖ్యులొందఁగా నీవె యొనర్తు వాఢ్యుఁడవు నీకొక విన్నప మాచరించెదన్ జీవులు మృత్యువన్న వెఱఁ జెందుదు రుగ్రవిరోధి మృత్యువే కావునఁ దద్భయంబు వెలిగా బ్రదుకన్ వర మీయవే కృపన్ | 185 |
| మ. | గరుడాదిత్య నభశ్చరాసురమరుద్గంధ్వర్వ సిద్ధర్షి భా స్వర విద్యాధర యక్షకిన్నర పిశాచప్రేత రక్షః ఫణా ధర భూతగ్రహ విశ్వసాధ్య వసురుద్రశ్రేణిచేఁ బోరులన్ మరణం బొందని మన్కి యిమ్ము, గణియింపం దక్కు మర్త్యాదులన్ | 186 |
| మ. | అని ప్రార్థించినఁ బద్మగర్భుఁడు దదీయాశాస్య మీడేర్చి తెం పున మున్నాతఁడు వహ్ని వేల్చిన శిరంబుల్ గ్రమ్మఱన్ మొల్చి చె ల్వెనయం గట్టడసేసి సౌఖ్యనిధివై యీరేడు లోకంబులం దు నజయ్యుండను కీర్తిఁగాంచుమని సంతుష్టాత్ముఁగావించుచున్ | 187 |
| చం. | అతని సపర్యలన్ బ్రముదితాత్మకుఁడై పరమేష్ఠి యోగరం జితమతియౌ విభీషణునిఁ జేరి తపంబున ధర్మమార్గ సు స్థితి ననివార్యభూతహితశీలత నీ ప్రతిఁగాన నేను మె చ్చితి నిను వత్స! నీ వలచు చింతితముల్ గదియింపు నావుడున్ | 188 |
| శా. | అంతర్నాదము విన్న యోగివరు నట్లామాట లాలించుచున్ సంతోషించి విభీషణుండు - విమలస్వాంతం భవంతం దయా వంతం శాంతమనంత రూపిణమహం వందే - యటంచున్ వచః కాంతుంజేరి నమస్కరించి పలికెన్ గంభీరవాచార్భటిన్ | 189 |
| చం. | ఇనుఁడు కరంబులన్ గళల నిందుఁడు కీలల వహ్ని వన్నెగాం చిన క్రియ సద్గుణంబులఁ బ్రసిద్ధి వహించిన లోకకర్త వీ వెనసిన కూర్మి వచ్చి ననునెంతయు మెచ్చితి నంటి వింతకం టెను వరమున్నదే? యిపుడు నేఁ గృతకృత్యుఁడనైతి నీశ్వరా! | 190 |
| ఉ. | ఐన నమోఘదర్శనుఁడవైన జగత్పతి వీవె మెచ్చి యిం పైన వరంబు వేఁడుమని యానతి యియ్యఁగ నూరకుండరా దే నుతిసేసి వేఁడెద సహింపఁగఁగూడనియట్టి యాపదన్ మానిత ధర్మమార్గమున మామకచిత్తము నిల్వఁ జేయవే! | 191 |
| కం. | ఏ యాశ్రమంబుఁ జెందిన నా యాశ్రమధర్మమునకు ననుకూలముగాఁ జేయుము హృదయము ధార్మికుఁ డేయెడ నవిజయ్యుఁ డనఁగ నే వినియుందున్ | 192 |
| తే.గీ. | శిక్షితము గాకయ మదీయ చిత్తవృత్తి కనుగుణంబుగ నిమ్ము బ్రహ్మాస్త్ర మనిన నా వరములిచ్చి తద్బుద్ధి కజుఁడు మెచ్చి యిచ్చ ననుకంప జనియింప నిట్టు లనియె | 193 |
| ఉ. | ఆసురయోనిఁబుట్టియును నాసురవృత్తి యొకింతలేదు నీ కీసురలైన దీఁటగుదురే? భవదుక్తులు నన్నుఁ బ్రీతునిం జేసె నమర్త్యభావము సుశీల! యొసంగితి నింక నీవు దే వాసురకోటిలో ఘనుఁడవై మనుమంచు ననుగ్రహించినన్ | 194 |
| కం. | కొనియాడి రమరు లజుఁ గనుఁ గొనియాడిరి వేల్పు ముద్దుగుమ్మలు వెత వీ డ్కొని పాడిరి గంధర్వులు పెనుపగు నమరత్వ మవ్విభీషణుఁ డొందన్ | 195 |
| చం. | పరహితుఁడైనవానికి శుభంబు లభించిన నెల్లవారలున్ హరుసమె కండ్రు దుర్జనున కాయువు శ్రీయును వృద్ధిఁ బొందినం బరమభయంబుఁ జెందుదురు భానుకులేశ్వర! కావునన్ దయా పరుఁడు విభీషణుం డమరభావము నొందిన నుబ్బి రందఱున్ | 196 |
|
 |
|