శ్రీమహాభారతము - ఆశ్రమవాసపర్వము - ద్వితీయాశ్వాసము - కుంతి వేదవ్యాసునితోఁ గర్ణుఁడు దనకు జన్మించిన తెఱంగెఱింగించుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

కుంతి వేదవ్యాసునితోఁ గర్ణుఁడు దనకు జన్మించిన తెఱంగెఱింగించుట (సం. 15-38-1)

సీ.	‘దేవతలకు నీవ దేవత; విట్టి ని \| న్మామగాఁ బడసితి మహితకరుణ ననుఁ జూచి నాదువిన్నప మాదరింపు మేఁ \| గన్యాత్వదశ నుండఁగా మదీయ జనకుని కడకుఁ గోపనుఁ డైన దుర్వాసుఁ \| డన్మహాముని వచ్చె; నతని సవిన యార్చన కలనాసమారాధితుండుగాఁ \| జేసితిఁ బ్రీతుఁడై ‘చెలువ! నీకు
ఆ.	నిత్తు వరము; వేఁడు మెయ్యది కోరికి?’ \| యనియె; నతఁడు ‘మీ ప్రియంబుకంటె ననఘ! మిగులు కోర్కియును గలదే? నాకు \| నంటిఁ; గాని యొకఁడు నడుగ నైతి.	095
వ.	అమ్మాట తనమనంబునకు రానిచందంబు మొగంబునం దోఁప నత్తాపసవరుండు ‘వరం బెల్లభంగి నొసంగక పోవ; నడుగు’ మనుటయు, వెఱచియు నాదువేడ్కతెఱం గట్ల యగుటను ‘బుత్త్రుంగోరితిఁ గోరిన నమ్ముని పతి యొక్క మంత్రం బనుగ్రహించి ‘దీన నీ వావహించిన దేవతలు భవద్వశగతులై సుతజన్మంబు గలిగింతురు; విశేషించి ధర్మువునకుఁ దల్లివి గాఁగలదాన’ వని పలికి యంతర్ధానంబు చేసిన.	096
ఆ.	అద్భుతమునఁ బొంది యమ్మంత్రరూప ము \| ల్లమున నెప్పుడును దలంతు; నొక్క నాఁడు మేడమీఁదఁ బోఁడిమి నే నుండి \| కంటిఁ బొడుచుచున్న కమలమిత్త్రు.	097
క.	కని యిది కన్యకు దోషం \| బని తలఁపక బాల్యసంభృతాజ్ఞానము వే డ్క నొనర్ప నావహించితి \| ముని మంత్ర బలమున సూర్యు మునినాథవరా!	098
తే.	ఆవహించిన నద్దేవుఁ డాకసమున \| నాత్మమూర్తి వర్తింప మూర్త్యంతరంబు దాల్చి నాకడ కేతెంచెఁ దత్‌క్షణంబ \| నాదుచిత్త మాశ్చర్యమగ్నంబు గాఁగ.	099
వ.	ఇట్లు చనుదెంచి.	100
సీ.	‘అడుగు మిచ్చెద వరం’ బనిన వడంకుచుఁ \| గేలు మొగిడ్చి ‘పొం డేల యిచట’ ననిన ‘వృథాహ్వాన మాచరించుట తప్పు \| నిన్నును నెవ్వఁడు నీకు మంత్ర మిచ్చె నాతని శపియింతుఁ జుమ్మీ!’యని \| పలికె నయ్యర్కుఁ; డే నలికి గురుని నిరపరాధుని శాపనిహతుఁగాఁ జేయుట \| కోర్వక పుత్త్రకు నొసఁగు దేవ
తే.	కృప భవత్సము’ ననిన నయ్యపరిమేయ \| తేజుఁ డాత్మతేజమున నా దృఙఙఙ్ముఙఖేంద్రి యములు మనసును సమ్మోహితములు సేసి \| యపుడు తనయుండు పుట్టెడు’ ననియెఁ బిదప.	101
వ.	అని నిర్దేశించి.	102
తే.	‘నీకుఁ గన్యాత్వ వికలత గాక యుండ \| వరము నిచ్చితి’ ననుచు దివమున కరిగె; జనకముఖబంధుచిత్తవంచనము నడపి \| గూఢ మందిరాంతరమునఁ గొడుకుఁ గంటి.	103
క.	కని యేటిలో నిడితిఁ గలఁ \| గని నట్లయి యుండెఁ దత్ప్రకారం; బిది మీ కనినయది దివ్య బోధంబున నత్తెఱఁ గంతరంగమునఁ గొని కాలున్‌.	104
తే.	పాప మయ్యెఁ గా కుండె నప్పనిఁ దలంచి \| యళుకుచుండుదు; మద్భయ మపనయింపుఁ డతులకరుణ నిక్కురువృద్ధునభిమతమును \| సఫలముగఁ జేయుఁ డివి నాకు సద్వరములు.	105
వ.	అనిన విని యమ్మునీంద్రుం డమ్మానిని కిట్లనియె.	106
సీ.	‘నీ చెప్పినది యెల్ల నిక్కంబు కోడల! \| యెగ్గు నీ యందు లే; దేల వెఱవ? సుర లద్భుతాపాదిచరితులు; కర్ణున \| కట్లుగా నున్నది యగుటఁ జేసి యేటిలో నాతని నిడి తీవు; కన్యాత్వ \| హాని లే కున్కిఁ గులాగ్రగణ్య వైతి; భవద్వృత్త మమలిన మగుటకు \| ననుమాన మించుక యైన వలవ’
ఆ.	దనుచు నాదరార్ద్రుఁడయి పల్కి గాంధారి \| తోడ ‘నీవు సుతులఁ దోడఁబుట్టు వులను గాంతు, నీదు చెలియలు గొంతియుఁ \| గర్ణుఁ జూడఁ గాంచు గణ్యచరిత!	107
ఉ.	ద్రౌపదియున్‌ సుభద్రయును దక్కటి కాంతలు భ్రాతృపుత్త్ర పౌ త్త్రోపవిలోక నోత్సవము నొందుదు రిచ్చటి కిప్డు వచ్చు టే నీ పని యాచరించుటకు; నిమ్మనుజేంద్రుఁడు నీవు గొంతి చిం తాపరితాపనోదన విధంబుగఁ గోరితి రట్లు చేసెదన్‌.	108
క.	నీ కొడుకులకు మనుమలకు \| శోకింపఁగ వలదు; వారు శూరత వెలయం జే కొనిరి రణమరణమున \| నాక భువనసుఖము సద్గుణస్తవనీయా!	109
ఆ.	భామ! విను మవశ్య భవితవ్య మైన భా \| రతరణంబు పొంటె నతుల మహిమ మాననీయ దేవయోనులు జననంబు \| నొంది రిందు మనుజయోనులందు.	110
సీ.	ధృతరాష్ట్రుఁ డనఁగ వర్తిల్లెడు మేటి గం \| ధర్వుఁడీ ధృతరాష్ట్రధరణివిభుఁడు తన్వి! పాండుఁడు మరుద్గణ మయజని; ధర్మ \| దేవత సూవె యుధిష్ఠిరుండు; పవనుండు భీముఁడై ప్రభవించె; నరుఁ డను \| ముని యర్జునుం డయి జనన మొందె. నారాయణుఁడు గృష్ణనాముఁడై జనియించెఁ; \| గనుఁగొను కవల నాశ్వినులు గాఁగ;
తే.	ద్వాపరంబుగ నెఱుఁగు గాంధార రాజు; \| గలి సుయోధనుఁ డయ్యె; రాక్షసులు పుట్టి రతని యనుజులై; కర్ణుని నరుణకిరణుఁ \| గాఁగ; నభిమన్యుఁ జంద్రునిఁ గాఁగఁ గనుము.	111
క.	అనలుఁడు ధృష్టద్యుమ్నుం \| డన ద్రౌపదితోడఁబుట్టె; ననిలుని యంశం బున జనియించె శిఖండియు; \| ననిమిషగురుఁ డుద్భవించె నస్త్రగురుండై.	112
తే.	వినుము వసుశక్తి గాంగేయుఁ డనఁగ జనన \| మొందె; రుద్రాంశమున ద్రౌణి యుదయ మయ్యెఁ దెలియఁ జెప్పితిఁ గొందఱు కలరు మఱియు \| నిర్జరాసురాంశముల జన్మించినారు.’	113
క.	అని పలికి ‘మీ మనంబుల \| వనట సమస్తంబుఁ బుచ్చి వైచెద నాతోఁ జనుదెండు మీరు గంగకుఁ గనియెద రనిఁ దెగిన బంధుగణముల నచటన్‌.’	114
తే.	అనుచు నుత్థితుఁ డగుటయు నార్పుటెలుఁగు \| లాకసం బంద ధృతరాష్ట్రుఁ డాది గాఁగఁ గలుగు నా సర్వజనులు నొక్కటఁ గడంగి \| యరిగి రమ్మునినాథుతోఁ గురువరేణ్య!	115
క.	అరుగఁగ మునిజనములు న \| చ్చెరు వందుచు నమ్మునీంద్రు సేవించి మరు త్సరిదుపకంఠ తలమునకు \| నరిగిరి కౌతుకము మనములందు నెలకొనన్‌.	116
వ.	అట్లు పౌరజానపదసహితు లై సకలజనంబులుం జని సాత్యవతేయుండు వనుప భాగీరథీతీరంబున విడిసి; ర వ్విచిత్రచరిత్రుండు దన చేయంబూనిన పని మఱునాఁడు రేపకడ సేయువాఁడుగాఁ బలికిన నయ్యందఱు నద్దినశేషంబు నా యామినియును శతసంవత్సరంబులుంబోలె నుండ సూర్యోదయసమయం బగుటయుఁ గాలోచితకృత్యంబు లాచరించి ధృతరాష్ట్రుుండును బాండుతనయులుం దపోధనులు నప్పారాశర్యుపాలికి నరిగి యమ్మునివరుం బరివేష్టించిరి; గాంధారీప్రముఖభామినులు నేతెంచి యొక్కవలన నతనిం గొలిచి యుండిరి; సర్వజనులు నఱ్ఱు లెత్తికొని యంతంత నిలిచిరి; తదనంతరంబ.	117