 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | ఆరణ్యపర్వము - తృతీయాశ్వాసము |  |
అగస్త్యు చరిత్రము (సం. 3-98-1)
| వ. | అక్కథకుండు శౌనకాది మహామునులకుం జెప్పె; నట్లు ధర్మతనయుం డగస్త్యు మాహాత్మ్యంబు విని వెండియుఁ దచ్చరిత్రంబు రోమశు నడిగిన, నమ్ముని యిట్లనియె. | 2 |
| సీ. |
‘కృతయుగంబునఁ గాలకేయగణంబుతో | వృత్రుఁ డన్నసుర గర్వించి యమర పతిఁ దొట్టి వేల్పుల బాధించుచున్నఁ ద | ద్భయమున నమరులు బ్రహ్మకడకుఁ జని ‘పోరిలో వృత్రుఁ జంప నుపాయ మె | య్యదియొ మా కానతి’ మ్మన నజుండు ‘దివిరి సరస్వతీ తీరంబునందు ని | శ్చింతుఁడై తప మొప్పఁ జేయుచున్న |
|
| ఆ. |
యా దధీచికడకు నరిగి వేఁడుండు, ని | జాస్థు లిచ్చు మీకు నమ్మహాత్ముఁ; డవి జయించు వజ్ర మాదిగా నిఖిలది | వ్యాయుధంబులై సురారివరుల. |
3 |
| వ. | అందు వజ్రంబున నింద్రుండు వృత్రు వధియించు’ ననిన నమరు లెల్లం గమలాసను శాసనంబున దధీచి పాలికిం జని కృతప్రణాము లై యిట్లనిరి. | 4 |
| క. |
‘భువనజనస్తుత! నిజగౌ | రవ మెసఁగఁగ నమరపతి పురస్కృతు లగు ని ద్దివిజుల కెల్ల హితంబుగ | భవదస్థిచయంబు లిమ్ము పరమమునీంద్రా!’ |
5 |
| వ. | అనిన విని దధీచి సంతసిల్లి ‘కృతార్థుండ నైతి’ నని దేవహితార్థంబుగా నిజప్రాణంబుల విడిచె; నమరులెల్ల నమ్మహాముని యస్థు లాయుధంబులుగాఁ బరిగ్రహించి; రందు. | 6 |
| ఆ. |
త్వష్ట యంత నూఱుధారల రమ్యమై | యనలకణ కరాళ మైన వజ్ర మొనరఁ జేసి ‘దీన నోర్వుము దైత్యుల’ | ననుచు నిచ్చె దాని నమరపతికి. |
7 |
| వ. | అవ్వజ్రంబున నింద్రుండు వృత్రు వధియించె నంత. | 8 |
| చ. |
అనుపమదివ్యశస్త్రధరులైన యమర్త్యుల కాహవంబులో మొనయక కాలకేయులు సముద్రముఁ జొచ్చి దివంబు లెల్ల న వ్వనధి నడంగి యుండి బలవంతులు వెల్వడి రాత్రులెల్ల భూ జనులకు బాధసేయుచు భృశంబుగ నుండిరి క్రూరచిత్తులై. |
9 |
| వ. | మఱియు ‘విద్యాతపోయుక్తులై ధర్మచరితులైన వారి కారణంబున జగంబు లపాయంబు నొందక సుఖంబున్న యవి; గావున నట్టి వారిన రోసి వధియించి జగంబుల కపాయంబు సేయుద’ మని యసురులు వసిష్ఠాశ్రమంబున నూటతొంబదియేడ్వురను, జ్యవనాశ్రమంబున నూర్వురను, భరద్వాజాశ్రమంబున నిరువదుండ్రనుంగాఁ బలువురు బ్రాహ్మణుల బ్రహ్మమయుల వధియించి, భక్షించి, యిప్పాట ననవరతంబు నఖిల మునిగణాశ్రమంబుల కుపద్రవంబు సేయుచున్న. | 10 |
|
 |
|