శ్రీమహాభారతము - ఆరణ్యపర్వము - తృతీయాశ్వాసము - అగస్త్యుండు సముద్రోదకంబు పానంబు సేయుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

అగస్త్యుండు సముద్రోదకంబు పానంబు సేయుట (సం. 3-103-1)

వ.	అనిన నగస్త్యుం ‘డట్ల చేయుదు’ నని యమరవరుల కెల్ల సంతోషంబుగా నప్పుడు.	37
సీ.	రంగదుత్తుంగ తరంగ హస్తంబుల \| నాడెడునది వోలె, నతుల వేగ వాతావధూతమై వఱలెడునది వోలెఁ, \| బర్వత కందరోపాంత తతులఁ దొడరెడునదివోలె, ధ్రువఫేనవితతుల \| నగియెడునది వోలె, నాగనక్ర మకరకుల క్షుభ్యమాణమై తద్బాధ \| కోపనియది వోలె, నుచ్చ భీమ
ఆ.	నినద మగుచు నున్న నీరధి యొద్దకు \| నమరగణముతో మహామునీంద్ర గరుడ ఖచర సిద్ధ గంధర్వ పన్నగ \| యక్షగణముతోడ నరుగుదెంచి.	38
ఉ.	అందఱుఁ జూచుచుండఁగ మహాబ్ధిజలంబులఁ ద్రావె విష్టపా నందకరుం డగస్త్యుఁ డఘనాశనుఁ; డట్లు పయోధి రిక్త మై నం దిమి కూర్మ కర్కటక నక్ర భుజంగచయంబుతో భయం బందుచుఁ గాలకేయులు బయల్పడి తోఁచిరి దానిలోపలన్‌.	39
వ.	అంత.	40
క.	గీర్వాణప్రభుఁ డాదిగ \| గీర్వాణగణంబు గాలకేయులతోడన్‌ గర్వించి రణము సేసి ర \| ఖర్వపరాక్రములు గడిమిఁ గడు నుద్ధతులై.	41
క.	అనిమిషదివ్యాయుధహతి \| ననిఁ గొందఱు వడిరి, గొంద ఱధికవిభీతిం జని పాతాళముఁ జొచ్చిరి \| దనుజులు దైత్యులును వీర్యదర్పచ్యుతులై.	42
వ.	ఇట్లు కాలకేయులందొట్టి యసురుల నెల్ల నిశ్శేషంబుఁజేసి జగంబుల యుపద్రవం బుడిపిన, దేవత లగస్త్యునిం గీర్తించి యిట్లనిరి.	43
క.	‘మునినాథ! నీ యనుగ్రహ \| మున నుడిగెను బాధ నిఖిలభువనంబుల కి వ్వనధిఁ బయఃపూర్ణముఁగా \| నొనరింపుము; నీవ కాని యొరు లోప రిలన్‌.	44
వ.	ఇది యనేక సత్త్వాశ్రయంబు గావున రిక్తంబై యుండఁ దగ’ దనిన నగస్త్యుం డిట్లనియె.	45
సీ.	‘మున్న జీర్ణం బయ్యె మున్నీటి నీరు నా \| కడుపున; నే నింకఁ బడయనేర జలరాశి నిండంగ జల మొండు’ నావుడు \| నమరులు మునులును గమలగర్భుఁ గానంగఁ జని ‘దేవ! మీనాకరం బేమి \| తెఱఁగున నిండు? మా కెఱుఁగఁ జెపుమ!’ యని విన్నపంబు సేసినఁ, బెద్దప్రొద్దు చిం \| తించి వారలకు విరించి యనియె
ఆ.	‘వనధిఁ బెద్దకాలమున భగీరథుఁ డను \| వాఁడు నించుఁ గాని వసుధ నొరులు పూని దీని నింపఁగా నోప’ రనవుడు \| నమరవరులు మునులు నరిగి రనిన.	46
క.	‘వనరాశి యేమి కారణ \| మున నెట్లు భగీరథుండు భూరిజలౌఘం బున నించె? దీనిఁ జెప్పుమ’ \| యని యడిగిన ధర్మజునకు నమ్ముని సెప్పెన్‌.	47