శ్రీమహాభారతము - కర్ణపర్వము - తృతీయాశ్వాసము - ధర్మరాజు కర్ణుండు బ్రతికియున్నవాఁడని విని యర్జునుం గినిసి పలుకుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

ధర్మరాజు కర్ణుండు బ్రతికియున్నవాఁడని విని యర్జునుం గినిసి పలుకుట (సం. 8-48-1)

క.	‘అనిలోఁ దెరలుట దొలఁగుట \| యనునివి సనుఁ గాక, నొచ్చియైనను గల నె ల్లను వెడలఁ జనునె? యే న \| ట్లును గా కిట వచ్చుటం జులుకనైతిఁ గడున్‌.’	52
క.	‘విను! కర్ణున కే నోడితి \| నన నేటికి? నీవు నోడి; తనిలజ మాద్రీ తనయులు మున్నే యోడిరి; మనతోఁ గూడంగఁ గంసమర్దనుఁ డోడెన్‌!’	53
క.	‘కావున మన మిఁక ననికిం \| బోవం బని లేదు; విపినభూమికిఁ జని య చ్చో వెఱపు దక్కి తపసుల \| మై, విచ్చలవిడిఁ జరింత మందఱముఁ దగన్‌!’	54
క.	‘కాదేని, బిరుదు లాడక \| సాదుల మై వినయ మొప్పఁ జని, కురునాథుం డేది పనిచినను జేసి, ద \| యాదృష్టి నతండు సూచున ట్లుండఁదగున్‌.’	55
వ.	అని కెంజాయ రంజిల్లు కన్నుల నన్నరు నాలోకించి.	56
ఉ.	‘నీతెఱఁ గిట్టిదేని? రణనిష్ఠకుఁ బూనక కార్యవాది వై ద్వైతవనంబునంద సముదగ్రభుజాబలదుర్జయుండు రా ధాతనయుండు, వాని ననిఁ దాఁక నశక్యము నాకు నన్న, నే నీతెరు వేల వత్తు? మహి యేల నశక్తుఁడు వాంఛ సేయునే?’	57
క.	‘అని వధించెదఁ గర్ణు నే నని ప్రతిజ్ఞ \| సేసి, యిటు దెచ్చిన న న్నిట్లు సేసి, తింత కెట్లు నేర్చితి? పొడవుగా నెత్తి నేల \| వైవ నోర్చితి ననుఁ బగవారి నడుమ.’	58
ఉ.	‘పంకజనాభుఁడున్‌ వినఁగఁ బల్కిన యప్పలు కిమ్మెయిం దుదిన్‌ బొంకగుటోర్చి తిట్టి నినుఁ బుట్టినయప్డు నుతించెఁ బోరికిన్‌ శంక గొనండు, గెల్చుఁ గురుసంఘము నీతఁడు పుణ్యుఁ డన్న యా బొంకరి దివ్యవాణియుఁ దపోధనులున్‌ మము ని ట్లలంతురే!’	59
క.	‘విను! మప్పలుకులు పాటిగఁ \| గొని దుర్యోధనునితోడఁ గొంటిని బగ ము న్ను; నిజంబుగ నెఱుఁగను వీఁ \| డని రాధేయునకు వెఱచునని యే నిన్నున్‌.’	60
సీ.	‘దేవత లిచ్చిన తేరు నశ్వంబులుఁ \| గపికేతనంబును గలవు; దైవి కంబు చే నున్నది; గాండీవ మనఁ దాటి \| యంతవి ల్లది గాక, హరి రథంబు గడపెడు నటె! పరికర మిట్టి దై యుండ \| నెట్లు కర్ణున కోడి యిట్టు వలియఁ బాఱుతెంచితి నీవు? భండనంబునఁ గర్ణుఁ \| గని పాఱు దని సుయోధనుఁడు సెప్పె;
తే.	నది నిజంబుగఁ గొనక బే లైతి; నాదు \| బేలతనమునఁ గాదె పాంచాల మాత్స్య పాండ్యులాదిగఁ గలిగిన బంధుమిత్త్ర \| జనులు దెగటాఱి రప్రయోజనము గాఁగ.’	61
వ.	అని పలికి, కృష్ణునాననం బాలోకించి; ‘కర్ణు నిగ్రహించుట యశక్యం బయ్యె; సుయోధనాది కౌరవులు గనుంగొన వానిచేతం బరిభవింపఁబడి యేను జీవంబుతో నునికిం గడచిన కష్టంబునుం గలదే? యది యట్లుండె; నేను జావు దప్పివచ్చుట వడముడి కతంబునం గలిగె; నతం డొక్కరుండును బ్రాణంబులు డాఁపక పరబలంబులు బడలువడం బోరుచున్నవాఁడు.’	62
క.	అని, పార్థుఁ జూచి యతఁ డి \| ట్లను; ‘నేఁ డభిమన్యుఁ డొండె హైడింబుం డొం డెను గలిగిన ని ట్లగునే? విను! మును చేసినది యనుభవింపఁగ వలదే?’	63
ఆ.	‘నిన్నుఁ దృణముఁ జేసి, న న్నాదురాత్ముండు \| బంధుహీనుఁ బోలెఁ బఱుప, నెడరు దోఁచి నప్పు డొదవి తొలగించువానిఁ గా \| కన్యు నేల బంధుఁ డండ్రు జనులు?’	64
చ.	‘హరి గలుగంగ నేటికి? భయంబున వచ్చితి నీదు గాండివం బెరవుగ నిచ్చి, నీవు నొగ లెక్కి, హరిన్‌ రథిఁ జేయఁగన్న ని ష్ఠుర భుజవిక్రమోగ్రుఁ డగు సూతతనూభవుఁ దత్సహాయులం బొరిగొనఁడే సుయోధనునిపోఁడిమి దూలఁగ నొక్కమాత్రలోన్‌?’	65
ఆ.	‘గొంతి కడుపునందుఁ గొడుకుచూలై నీవు \| దోఁపకుండ వైతి; తోఁచినట్టి పిండ మెడలి యైనఁ బిదప దిగంబడ \| దయ్యె; నింత వుట్ట దట్టు లైన.’	66