 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | మహాప్రస్థానికపర్వము - ఏకాశ్వాసము |  |
అగ్నిదేవుఁ డర్జును చేతి గాండీవంబు సముద్రంబున వైపించుట (సం. 17-1-33)
| సీ. |
నిలిచి బీభత్సుండు నిర్భర స్నేహంబు | కతమున విడువక గాండివంబు గొనివచ్చుచున్న నాతనితోడ నవ్వాయు | సఖుఁ ‘డో ధనంజయ! శౌరిచక్ర మెన్నఁడే దివమున కేఁగె; నీ వేల గాం | డీవంబు విడువవు? దేవకార్య మునకుఁగా వరుణదేవునిచేత నేను దె | చ్చినయది యీ ధనుశ్రేష్ఠ మమ్మ |
|
| తే. |
హానుభావుని కొప్పింపు’ మనిన ‘లెస్స | యట్లు సేయుదుఁగా’ కని యక్కిరీటి యగ్రజానుజులకుఁ జెప్పి యాదరమున | నాతఁ డచ్చాప మంబుధియందుఁ బెట్టె. |
028 |
| వ. | తదనంతరంబ కృశానుం డంతర్ధానంబు సేసి; నయ్యోగపరాయణులు పదంపడి. | 029 |
| ఆ. |
దక్షిణాభిముఖతఁ దలకొని యిలకుఁ బ్ర | దక్షిణంబు గాఁగఁ దమ మనములు తద్ద ముదము నొంద నద్దెస వార్ధి యు | పాంతమునకు నేఁగి రధిపముఖ్య! |
030 |
| వ. | అచ్చటినుండి. | 031 |
| క. |
పడమర మొగమై పశ్చిమ | జడనిధి తీరంబు సేరఁజని యుత్తర మె క్కుడు నియతి నడచి వారిథిఁ | బొడ వడఁగిన యాదవేంద్రుపురి చేరువగన్. |
032 |
| చ. |
అటఁ జని యశ్రమంబున హిమాచలమున్ సమతిక్రమించి వా రటవులు భూములున్ నదులు నద్రులునుం గడుఁబెక్కు లంచితో త్కట దృఢయోగసేవన నితాంత నిరాకుల వర్తనంబు నొం దుట గతఖేదులై కడచి తూలక మేరు సమీపభూమికిన్. |
033 |
|
 |
|