శ్రీమహాభారతము - మహాప్రస్థానికపర్వము - ఏకాశ్వాసము - ద్రౌపది మొదలగువారు గతప్రాణులై పడుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

ద్రౌపది మొదలగువారు గతప్రాణులై పడుట (సం. 17-2-3)

సీ.	చనునప్పు డయ్యేడ్వురును నతిస్థిరయోగ \| సాధనపరు లయి సత్వరముగఁ బోవంగఁ బాంచాల భూపపుత్రిక యోగ \| మెడలిన మేదినిఁ బడియె నధిప! పడిన సమీరణుకొడుకు కనుంగొని యన్నతోఁ జెప్పి ‘యయ్యతివవలనఁ గాన మెన్నఁడు ధర్మహాని; యి ట్లగుటకు \| నరయంగఁ గత మేమి?’ యని విషణ్ణుఁ
తే.	డగుచు నడిగిన నాతఁ ‘డిమ్మగువ యింద్ర \| తనయుదెసఁ బక్షపాతిని; దానఁ జేసి సుకృతములు ఫలియింపమిఁ జూవె దీని \| కిట్టి దురవస్థ వాటిల్లె నీడ్యచరిత!’	034
క.	అని పలికి సమాధానము \| దన బుద్ధిం దిరము చేసి ధైర్యస్థైర్యం బున వికృతి లేని గతి నా \| వనితశవము విడిచి కౌరవవిభుం డేఁగెన్‌.	035
సీ.	భూవర! యమ్మెయిఁ బోవంగ సహదేవుఁ \| డపగతప్రాణుఁడై యవనిఁ బడిన గని వాయుజుఁడు ధర్మతనయున కెఱిఁగించి \| యితఁ డనహంకారుఁ డెపుడు నీకు నతిభక్తి శుశ్రూష యాచరించుచునుండు \| మాలోన నెల్ల సన్మార్గ వర్తి; యితనికి నేలొకో యిద్దెస వాటిల్లె?’ \| ననిన నమ్మనుజేంద్రుఁ డతనితోడ
తే.	‘వీఁడు దనకంటెఁ బ్రాజ్ఞుండు లేఁడు జగతి \| నెందు నని సంతతమ్ముఁ దా నెడ్దఁ దలఁచు; దాన నిట్లయ్యె’ నం చుపేక్షానిరూఢ \| బుద్ధి నరుగుచునుండె నప్పురుషవరుఁడు.	036
క.	అనిలజుఁడు నరుఁడు నకులుఁడు \| శునకంబునుఁ దోన నరుగ సుస్థిరమతి యై మనుజేంద్రవర్య! య ట్ల \| జ్జనపతి సన నకులుతనువు జగతిం బడియెన్‌.	037
క.	విను ద్రుపదనందనయుఁ దన \| యనుజన్ముఁడు నంత నంత నవనిఁ బడుటఁ దాఁ గని ధృతిదూలినయట్లు వ \| డిన నకులునిఁ జూచి యడలు డెందముతోడన్‌.	038
సీ.	అనిలసూనుఁడు ధర్మతనయున కెఱిఁగించి \| యవ్విభుతో ‘సుందరాకృతియును శౌర్యంబు ధైర్యంబు సౌజన్యమునకుఁగురు \| సంఘమునన కాదు జగతి నెందు నితనికిఁ బోలె నహీనత మెఱయునే \| యెవ్వరి కైనను నిట్టి పుణ్యుఁ గుత్సితదశ యె ట్లొకో పొందె నక్కట!’ \| యనవుడు నక్కౌరవాగ్రగణ్యుఁ
తే.	డతని కిట్లను ‘నీతండు నాత్మసదృశుఁ \| డఖిల జగముల లేఁడు రూపాతిశయము తనక కల దని యెపుడుఁ జిత్తమునఁ దలఁచు; \| నయ్యహంకృతి నిట్టి కీడయ్యెఁ జువ్వె!’	039
క.	అని ధృతిసారం బూఁది య \| తని తనువు నుపేక్షఁ గూర్చి ధర్మతనూజుం డనఘ! చనుచుండెఁ దక్కటి \| యనుజులుఁ గుర్కురముఁ దోన యరుగుచు నుండన్‌.	040
సీ.	ద్రౌపదిపాటును దన యనుజన్ముల \| పడుటయుఁ గనుఁగొని పార్థుఁ డాత్మ యలమట మునిఁగిన నిల విగతాసుఁడై \| పడినఁ గుందుచుఁ జూచి బకవిరోధి యన్నకుఁ జూపి ‘యీ యమలచరిత్రుని \| యం దెన్నఁడును నసత్యంబుఁ గాన; మిటు వడుటకుఁ గత మేమి?’ నావుడు నీతఁ \| డక్కౌరవుల నెల్ల నొక్కనాఁడ
తే.	యాహవంబునఁ దెగటార్తు ననియె; నట్లు \| సేయఁ డయ్యెఁ; బల్కొక్కటి సేఁత యొకటి యగుట చాల దోషము; విను మదియుఁగాక \| యెల్లకోదండ ధరుల గర్హించుచుండు.	041
ఉ.	దానను దాన నిట్లగుట తప్పునె?’ యంచుఁ దదీయ మైన య మ్మానితదేహమున్‌ విడిచి మానవనాథుఁడు దాల్మిఁ జేసి బ ద్ధానిరతాత్ముఁ డై యరిగె; నత్తఱి వాయుజుఁ డార్తి నెంతయున్‌ దీనతఁ బొంది ధైర్యలత ద్రెవ్విన నేలకు వ్రాలె భూవరా!	042
క.	అప్పుడు దగ నిట్లను నతఁ \| డప్పౌరవవరున ‘కో ధరాధిప! కనుఁగొ మ్మిప్పా టేమిట వచ్చెం \| జెప్పు; మెఱుఁగు దేనిఁ గరుణ చిగురొత్తంగన్‌.’	043
చ.	అన విని యాతఁ డిట్లనియె నాతనితో ‘భవదీయ మైన భో జన మతిమాత్ర ముద్ధతిఁ బ్రచండుఁడ వై భుజశక్తి నెవ్వరిం గొనక కడంగి రజ్జుపలుకుల్‌ గడుఁ బెక్కులు పల్కు దెప్డు నీ వనుపమశౌర్య! యిప్పడుట కత్తెఱఁగుల్‌ గత; మెల్లఁ జెప్పితిన్‌.’	044
క.	అని పలికి నిరీక్షింపక \| చనుచుండె, నితండు ధైర్యసారోదారుం డును నిశ్చయమహితుఁడు నయి \| వెనుక శునక మధికభక్తి విడువక చనఁగన్‌.	045
తే.	ఆ సమంచిత సారమేయంబు పాండు \| ధరణి నాయకు నగ్రిమతనయు పిఱుఁద నధికభక్తి యుక్తంబుగ నరుగుచునికి \| పలుమఱును నీకుఁ జెప్పితిఁ దలఁచి యుండు.’	046
వ.	అని పలికి వైశంపాయనుండు జనమేజయున కిట్లను నట్లు నిష్ఠాగరిష్ఠుం డయి యుధిష్ఠిరుం డరుగుచుండ.	047