శ్రీమహాభారతము - మౌసలపర్వము - ఏకాశ్వాసము - దారుకుఁడు పాండవులకు సకలయాదవ క్షయంబు చెప్పుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

దారుకుఁడు పాండవులకు సకలయాదవ క్షయంబు చెప్పుట (సం. 16-6-1)

సీ.	అవనీశ! వినుమంత నద్దారుకుఁడు సని \| పాండవేయులఁగని పరమమునులు యాదవకులముఁ బేరలుకమైఁ దొల్లి శ \| పించుట మునుఁ దలఁపించి పిదప జలధితీరముల నాసవపానమత్తులై \| వృష్ణిభోజాంధకవీరు లెల్ల మునివరనిర్దిష్ట ముసలాత్మకములైన \| ముయ్యంచుతుంగల మోఁదులాటఁ
తే.	బేర్చి యొండొరువులఁ బరిమార్చుటయును \| రామకృష్ణుల యునికియు నా మురారి తన్నుఁ బుత్తెంచుటయు సవిస్తారభంగిఁ \| జెప్పె వారలు పెనువగఁ జేడ్పడంగ.	095
తే.	సర్వయాదవసంఘంబు చావు విన్న \| ద్రౌపదీప్రముఖాఖిలాంతఃపురాంగ నలును శోకించి యాక్రందనములు సేసి \| రతికరుణముగఁ బురజను లార్తిఁబొంద.	096
సీ.	దారుకుం డత్యంతధర్మవినీతిమై \| నర్జునుతో ‘నన్ను నచ్యుతుండు నినుఁ దోడి తెమ్మని పనిచిన వచ్చితి’ \| ననిచెప్పెఁ జెప్పిన నతనిఁ జూచి ‘యాదవకుల విషయం బైన యొప్పని \| పలుకు నా వీనులఁ జిలుకునట్టె! యచటికి వేగంబ యరుగక యిచటఁ గా \| ల్దన్ని యుండెడు నట్టి ధైర్య మెందుఁ
ఆ.	గలదు నాకు? నీవు పిలువ నే?’ లని పల్కి \| యన్నతోఁ దగంగ నాడి యాతఁ డక్కులాగ్రగణ్యు ననుమతితో ద్వార \| వతికి నరిగె శీఘ్రగతి నరేంద్ర!	097
చ.	అరిగి మగండు సచ్చిన కులాంగనయున్‌ శశి గ్రుంకినట్టి శ ర్వరియునుఁ బోల్పఁ బట్టగుచు వారిజనాభుఁడు లేని దీనతం బొరసి కృపైకభాజనతఁ బొందిన యప్పురిఁ జూచి మానసం బెరియఁగఁ జొచ్చె నేటి కెదురీఁదిన చాడ్పున నేమి సెప్పుదున్‌?	098
క.	దారుకుఁడుఁ దోడఁ జనుదేరఁ \| బౌర జనము లంతఁ దన్నుఁ బరమాశ్వాసం బారెడు మనములతోడను \| గారవమునఁ జూడఁగా నగరికిం జనియెన్‌.	099
చ.	చనుటయుఁ గ్రొత్త పేరడలు సైఁపఁగ లేక మురాంతక ప్రియాం గనలు పదాఱువేలును మొగంబులఁ గప్పఁగ బాష్పవారి రో దనరవముల్‌ చెలంగఁగఁ బదంబులు దొట్రుపడంగ దైన్యముల్‌ తనువులు దాల్చినట్టు దెరలం జనుదెంచిరి పార్థుపాలికిన్‌.	100
చ.	వారలఁ గాంచి శోక మనివారణఁ జిత్తము పెల్లగింప న క్కౌరవసత్తముం డెలుఁగు గద్గదికం దగులంగ నేడ్చుచున్‌ దేరొక భంగి డిగ్గి యిలఁ ద్రెళ్ళిన యద్దురవస్థఁ జూచినన్‌ వైరులకైన డెందములు వ్రయ్యలుగా వగ దాఁకు భూవరా!	101
తే.	రోదన ధ్వను లెసఁగంగ రుక్మిణియును \| సత్యఙభామయు నప్పు డా సవ్యసాచి కడకు నేతెంచి పుడమిపైఁ బడిరి వనట \| వెల్లి మునిఁగి యుల్లంబులు వెగడునొంద.	102
క.	తక్కునుగల మహిషీజను \| లక్కుంతీతనయుచుట్టు నవని నొఱగి లో నెక్కొనిన వగలఁ బొగిలిరి \| ‘దిక్కెవ్వరు మాకు?’ ననుచు దీనత దోఁపన్‌.	103
క.	వినుము ధనంజయుఁ డప్పుడు \| తనుఁ దాఁ దేర్చికొని యెల్లతరుణుల నూరా ర్చె నతనిఁ దోడ్కొని హరి జన \| కునికడకుం జనియె దారుకుం డట్టి యెడన్‌.	104
సీ.	‘యాదవుల్‌ సమసిన నయ్యెడు నడలు చం \| దమ కాక యివ్వనితాజనంబు నందు దైన్యముతోడి యత్యంత శోకస \| మాకులత్వముఁ దోఁచె నస్మదీయ మగు చిత్తమున వీరియాతురత్వము గన్న \| యంతన కొందల మతిశయిల్లెఁ గాని విశేషంబు గల్గదు కృష్ణుని దశ యెట్టిదో? యనుతల్లడంబు
ఆ.	నెవ్వరొక్కొ దీని నెఱిఁగించువారను నెవ్వగయును గదిరెఁ గవ్వడికిని నధిప! దారుకునకు నట్టయ్యు నా నృపు \| కడ నెఱుంగు వారు గాఁగఁ దారు.	105