 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | మౌసలపర్వము - ఏకాశ్వాసము |  |
అర్జునుఁడు సకల స్వజనక్షయ దుఃఖితుండగు వసుదేవునిం గాంచుట (సం. 16-7-1)
| క. |
తలఁకుచుఁ జని యతనిం గన | బలువగలం బొగిలి సెజ్జపై మేనిడి య శ్రులు గ్రమ్మనున్న యవ్విభుఁ | డలమట క్రొత్త యయి మనసు నలమికొనంగన్. |
106 |
| ఆ. |
లేచి యడలి సవ్యసాచిఁ గౌఁగిటఁ జేర్చి | గద్గదిక నెలుంగు గడలుకొనఁగ నడరి పెలుచ నేడ్చె నాఱడివోయిన | ప్రజలఁ బేరు గ్రుచ్చి పనవి పనవి. |
107 |
| క. |
మనుజాధిపుఁ డమ్మెయి రో | దన మటు సేయంగ నరుఁ డతని నూరార్చెన్ విను మవ్వసుదేవుం డి | ట్లను నాలుక తొట్రువడఁగ నాతని తోడన్. |
108 |
| చ. |
‘మనుజుల మాత్ర గాక సురమాన్యపరాక్రమ ముల్లసిల్లఁగా దనుజులఁ దాఁకి గీటడఁచు దర్పమునం బెనుపొంది మాఱులే క నెగడి రట్టిబిడ్డల కకారణరోషమునం బరస్పరా హననము గల్గి చావలసె నందఱ కక్కట! దైవ మల్గినన్. |
109 |
| క. |
విను నీ శిష్యులు సాత్యకి | యును ప్రద్యుమ్నుండు నిమ్మహోగ్రపుసమరం బునఁ దొలుపీనుఁగు లైరని | వినియుఁ బ్రదికినాఁడ నేన వీరుఁడ జగతిన్. |
110 |
| క. |
తొలితొలి సాత్యకి కృతవ | ర్మలు రేఁపఁగ బుట్టె సంగరము దానను వా రల దూఱనేల? మునిము | ఖ్యుల శాపం బట్టి చేఁతకుం దగియుండన్? |
111 |
| చ. |
వలసిన నెట్టి కార్యమును వావిరి నెట్టుగ నైనఁ జేయఁగా వలఁతి మృతుం బరీక్షితుని వత్సలతన్ బ్రదికించె శౌరి; మొ క్కలమున యాదవుల్ పెనఁగఁగాఁ గని మాన్పఁ డుపేక్షసేసె నీ పొలియు టవశ్యభావ్యమని బుద్ధిఁ దలంచుట గాన నయ్యెడున్. |
112 |
| క. |
ఇది విధివశత్వమున నై | నది యని శోకంబు దొఱఁగు నట్టి వివేకం బొదవదు ఫల్గున! యాఱడి | యదువంశం బెల్ల సమసె ననువగపేర్మిన్.’ |
113 |
|
 |
|