 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | ఉద్యోగపర్వము - ప్రథమాశ్వాసము |  |
దుర్యోధనుండును నర్జునుండును శ్రీకృష్ణుని దర్శింపఁబోవుట (సం. 5-7-2)
| వ. | అంత నక్కడ దుర్యోధనుండు, సకల రాజన్య సామాన్యంబుగా గోపాలదేవు పాలికి దూతం బుచ్చుట దగ వగునే?యని విచారించి. | 62 |
| క. |
వెరవుమెయిఁ దాన కతిపయ | పరిజన సహితముగ నరిగెఁ బటు తురగ గతి స్ఫురణానుమోదలీలా | భరితుఁ డగుచు వేగిరంపుఁ బయనములఁ దగన్. |
63 |
| వ. | చని తదీయ పురప్రవేశంబు సేసె; నా దివసంబున ధనంజయుండును గోవిందుం గానవచ్చె నట్టియెడ. | 64 |
| తే. |
అతఁడు పవడింప మును కౌరవాధినాథుఁ | డరిగి తలయంపి దెస నున్నతాసనమున నుండెఁ, బదపడి కాల్కడ యొద్ద కల్లఁ | జని వినమ్రుఁడై నిలుచుండె సవ్యసాచి. |
65 |
| వ. | అంత. | 66 |
| క. |
మేలుకని కృష్ణుఁ డర్జును | నాలోకించి మఱి కౌరవాధిపుఁ గని త త్కాలోచిత బహుమతిమైఁ | జాలఁ బ్రియం బిరువురకుఁ బ్రసన్నతఁ జేసెన్. |
67 |
| వ. | తదనంతరంబ. | 68 |
| ఉ. |
వారలఁ జూచి కేశవుఁడు ‘వచ్చిన కార్యము సెప్పుఁ’డన్న న క్కౌరవనాథుఁ డిట్లనియెఁ; ‘గయ్యము సేయువగన్ సహాయముం గోరి భవత్సకాశమునకుం జనుదెంచితి; మేము వీరు నీ కారయ నొక్కరూప హృదయంబునఁ బేర్చిన బాంధవంబునన్. |
69 |
| క. |
ము న్నేను గానవచ్చితి | నిన్ను; సుజనులైనవారు నెమ్మిని మునుమున్ గన్నం దగఁ గైకొండ్రు; స | మున్నత సౌజన్య సారయుతుఁడవు నీవున్. |
70 |
| వ. | కావున లోకంబుపాడి విచారించి నాకుం దోడు గావలయు’ ననిన వాసుదేవుం డిట్లనియె. | 71 |
| ఉ. |
‘నీ విట మున్న వచ్చి;తిది నిక్కము; పార్థునిఁ దొల్తఁ గాంచితిం; గావున మీకు నిద్దఱకు గౌరవ మొప్పఁగఁదోడుపాటు స ద్భావము; దీనికిం దెఱఁగు దప్పకయుండఁగ నేర్పరించెదన్; మీ వల పెట్టు లట్ల తగ నీవును నీతఁడు గోరికొం డొగిన్. |
72 |
| క. |
నా పాటియ పదివేవురు | గోపాలురు గలరు సమరకోవిద బాహా టోపాభిరామమూర్తులు, | చాపాద్యాయుధ కళా విశారదచిత్తుల్. |
73 |
| క. |
నారాయణాభిధానులు | వారలు గయ్యంబు సేయువా; రొక్కెడ నే నూరక నిరాయుధ వ్యా | పారతమై నుండువాఁడఁ బరమాప్తుఁడనై. |
74 |
| క. |
వా రొకతల, యే నొక తల; | యీ రెండు దెఱంగులందు నెయ్యది ప్రియ మె వ్వారికిఁ జెప్పుఁడు; దొలితొలి | గోరికొనన్ బాలునికిఁ దగుం బాడిమెయిన్.’ |
75 |
|
 |
|