 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
కవితలు | దీపావళి - వేదుల సత్యనారాయణ శాస్త్రి | 17. అశాంతి |  |
| 17. అశాంతి | |
| కనికరము లేని దుఃఖవేదనలసెగల పొగలఁ వెలిఁజిమ్ము వలపుటూర్పులభరమ్ము మోసికొని, నేనె నాలోన మూల్గుకొనుచు గాలివోలె సమస్తావకాశములను నెడతెఱపి లేక తిరుగాడి బడలినాను | |
| దారుణపు జీవితంపు టెడారిలోన తీరని పిపాస నేదారితెన్ను లేక నేనె నాదుఃఖబాష్పశోణితలహరుల నే విసుగువేసటలు లేక త్రావినాను | |
| కడుపుఁ గాల్చెడు మండుటాఁకటను రేఁగి కోర్కె లొండొంటిని గ్రసించుకొనెడు కొలఁది నొడ లెరుంగక కాలమృత్యువును నేనె కొంచెముగఁ గొంచెముగఁ గబళించినాను | |
| కాని, మ్రోడైన నాయెదలోని బరువు దీర, నాబ్రతు కూపిరి దేరుకొనఁగ కనికరపుఁ జూపు చిఱునవ్వుతునుక యైనఁ గటికికఱ వయ్యెఁ బాడులోకాన నాకు | |
| ఏకడల మిన్కు మను చుక్కయేని లేని యీ నభము క్రుంగి కూలిపోయెడు విధానఁ గాఱుమబ్బులె కాదు, చీఁకటులె గాదు క్రమ్ముకొననిమ్ము, కరడులు గట్టనిమ్ము | |
| వలపుతీపి యెరుంగని వట్టిరాతి గుండెలోకమ్ము నిప్పులు గురియనిమ్ము, హృదయ మున్నంతవరకు నాప్రేమకాంక్ష బ్రతికి యున్నంతవర కేడ్చి బ్రతుకుచుందు | |
| ఏ వెలుఁగు నన్నుఁ దన దరి కీడ్చుకొనునొ ఏ తలఁపు దారి సూపునో | |
|
 |
|