ఆంధ్రభారతి - కవితలు - దీపావళి - 09. నిష్కృతి - గౌతమీ కోకిల వేదుల సత్యనారాయణ శాస్త్రి

09. నిష్కృతి
ఆ మహోన్నత ధవళశైలాగ్రమందు ఆ యనంతపథమ్మున ఆ మనోజ్ఞ జలదవాటికఁ గేళీప్రసన్న వగుచు నన్నుఁ గని నీవు చిరునవ్వు నవ్వినావు
పశ్చిమాకాశనికషసువర్ణరేఖ లొక టొకటి చెరపుచుఁ బోవుచుండెఁ బ్రొద్దు గగనదుర్గపుఁ దూర్పుబంగారుతలుపు తెరవఁబడియె రేరా జరుదెంచు నంచు
వసుమతీగర్భ కారాకవాటములను దెరచుకొన్న సరస్వతీఝరులు వోలె మోహినీసాట్టహాసకోలాహలములు పండువెన్నెల లలమె బ్రహ్మాండమెల్ల
ఆ మధుర కార్తికిక చంద్రికామనోజ్ఞ శారద వివిక్తయామినీ సమయమందు ఇరువురముగూడ, బహుకాలపరిచితులము పోలెఁ దొలిదృష్టి నేకమై పోయినాము
వలచి విరిసిన పూవైన వాడిపోని నవనవప్రేమపులకితానందపథము నందు, జీవనమంగళయాత్ర బయలు దేరితిమి తెలిమబ్బుపైఁ దార లట్లు
బంధములఁ ద్రెంచుకొని రెప్పపాటులోన యుగయుగమ్ముల ప్రేమవియోగభార మూర్చివైచుచు, శరదుదయోత్సవముల మైమరచినాము లోకము మాటె మరచి
నీ భుజాబంధనముఁ గరుణించి యెపుడు ననుఁ గరంచితి, వపుడె సిగ్గును భయమ్ము పొదవికొని యిట్టె నా గుండెఁ జెదరఁగొట్టి నీ పదాంతికమందు బంధించివైచె
లలితయౌవన హృదయదళాల నెల్ల మిగిలిపోకుండఁ దునిమి చిర్నగవుతోడ నీ కఠిన పాదముల ధూళి సోకకుండఁ బరచితిని నీవు నడచినబాటలందు
పులకితహృదంతరమున నుప్పొంగిపోవు నిండుప్రాయంపుఁ దలఁపు లన్నిటిని గోసి దండలుగ గ్రుచ్చి నీమెడ నిండ వైచి మ్రోడునై నిల్చినాను నీమ్రోల నేను
అన్య సుఖములకై యడియాస పడక నీ కృపాదృష్టియే నాకు నిఖిల మనుచు జీవితసుధాకలశము చేసేత నీకు నేనె త్రావు మటంచు నందించినాను
నీ పవిత్ర పదాబ్జసన్నిధిని నిలుచు చనువు నొసఁగితి వంతియే చాలు ననుచు నెంత యుప్పొంగిపోయితి, నంతకంతఁ గూలితి నధోమహాంధపాతాళమందు
ప్రేమకై జీవితమ్ము లర్పించుకొనిన వారిదుఃఖమ్మునే కడుపార మెక్కి వారి కన్నీటనే దప్పి నారుచుకొను కఠినవిధి కంటఁ బడియె నా గడియబ్రదుకు
అంతమేలేని యీ యగాధాంధకార ఘోరపాతాళకుహరాన దారిలేక దారుణార్తారవప్రతిధ్వనుల వినుచుఁ గొట్టుకొనుచుంటి బలియగు కురరి వోలె
దేనికై దుఃఖజీవి నైనానొ నేను అదియె నిష్కృతిగా గాయమయ్యె నెడఁద మానునా యిది, కంట నీరైన రాదు రాలిపడ దా పదాబ్జపరాగలవము