 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
కవితలు | దీపావళి - వేదుల సత్యనారాయణ శాస్త్రి | 07. ఒకక్షణము |  |
| 07. ఒకక్షణము | |
| పండి వ్రాలిన వరిపైరు పైనిఁ బ్రాకి వచ్చు చిరుగాలితరగల వరుసబోలె ఈ మహానందపులకిత హృదయమందుఁ బరుగులిడుచుండె వింతభావమ్ము లెన్నొ | |
| ఇంత యానందమున కేది హేతు వనుచు వెనుదిరిగి చూచుకొంటి - కెంబెదవులందుఁ జిఱునగవు జీరుకాడ నీ చిగురుఁగేల నా భుజమ్ము స్పృశించియున్నావు నీవు | |
| ఎపుడు గుర్తించినదొ నీ యదృష్టపూర్వ భవ్యరూపమ్ము నీ కరస్పర్శమాత్ర నపుడె పులకించి పులకించి యవశమైన నా యెద గ్రహించె నీ వాత్మనాథుఁడ వని | |
| మరుపు దట్టిన కాలమ్ము మడతలందు పాడువడనట్టి బహుజన్మపరిచయమ్ము నా మలిన బాష్పగుంఫితప్రేమసూత్ర కలితమై నీపదమ్ములఁ గౌఁగిలించె | |
| ప్రకృతిసౌధపు దక్షిణద్వార మంతఁ దెరచుకొని వచ్చి మనల నిర్వురనుగూడ మృదులపవమాన పరిమళోర్మికలతోడ బాధ లేకుండ బంధించివైచి రెవరొ | |
| ఆ ధృఢాశ్లేషమున భేద మంతరించి యొక హృదయ మొక్క ప్రాణమై యున్న యపుడు ప్రేయసీ యని ప్రాణప్రియా యటంచు పలుకరించుకొంటిమి బాష్పభాషణముల | |
| అపుడు నిర్మేఘమార్గశీర్షాభ్రవీథి వృద్ధసంధ్యాతపస్విని పెదవి విరిచె విశ్వవీణాగళము నీరసించిపోవఁ గ్రమ్ముకొనె మృత్యుకైశికకాళిమంబు | |
| మనము దినసంధ్యలము, కూడుకొనుచునుందు మొకక్షణమ్మె ఛాయారోచిరుదయవీథి అయిన నే మాయె, మన వియోగైక్యములనె యొదవుఁ బ్రేమదేవతకు రేయింబవళ్ళు | |
|
 |
|