కవితలు దీపావళి - వేదుల సత్యనారాయణ శాస్త్రి 44. పూవు
44. పూవు
పూచిన కమ్మతావులు గుబుల్కొను చారువసంతవేళఁ బూ
జోచితసర్వవస్తువినియుక్తి నిమేషయుగప్రతీక్షతో
వేచినఁ గానరావు కనుపించెదవో యికఁ బ్రావృడంబర
శ్రీచికురాయమాణ జలభృత్పటలీచటులాంధమౌ తమిన్‌
నీ యనురాగముం దెలియనేరని నా హృదయమ్ము సంశయ
చ్ఛాయల నూగుచున్నది విషాదపుఁ జీకటి రేకురేకులం
దీయని వెన్నెలల్‌ వలచు నీ కడకన్నుల నవ్వులందె స్వా
మీ! యిటు లెంతకాల ముడికింతువు ఱెక్కలురాని యాశలన్‌
కేవల మాశ లార్చి యడకించెద వీ కుసుమమ్ము మ్లానమై
పోవునొ, ధూళి రాలిపడిపోవునొ యేమొ, దళీవసంతశో
భావిభవమ్ము మాపువడఁ బ్రాయపుఁ దీయని వాసనల్‌ నిరా
శావిష మానిలాహతి విషాదపథాల నడంగిపోవఁగన్‌
AndhraBharati AMdhra bhArati - kavitalu - dIpAvaLi - 44. pUvu - gautamI kOkila vEdula satyanArAyaNa Sastri ( telugu andhra )