ఆంధ్రభారతి - కవితలు - దీపావళి - 20. ప్రవాసి - గౌతమీ కోకిల వేదుల సత్యనారాయణ శాస్త్రి

20. ప్రవాసి
నా మెడలోన వైచుకొనినా నొక దుశ్శకునంపువేళ మా ప్రేమకు సూచకం బని నవీనమృణాళసరమ్ము, కాని యా దామమనోజ్ఞతల్‌ హృదిని దాకియుఁ దాకకమున్న తున్కలై పోముడిత్రెంచి దుర్విధి తమోమయ వీథుల వైచెఁ గ్రూరతన్‌
నాటి విశాలనీలగగనమ్మును, నాటి యనంతతారకా కోటులు, నాటి లేమొయిలుగుంపులు, నాటి నిశాంధకారముల్‌ నాటి నిశీథమందపవనమ్ములు నావలె నేడు కష్టపుం బాటునఁ జిక్కి దుఃఖపడుభంగి విరక్తములై కనంబడు\న్‌
ఈ పడుచుందనంపుటెద యెచ్చటికో పరువెత్తు, నెంతగా నాపుకొనం దలంచిన రహస్స్మృతు లేవొ వియోగదుఃఖవీ థీపతితమ్ము లై, హతవిధిక్షుభితప్రథమానురాగ రే ఖాపరిభూత యౌవనసుఖ స్పృహలన్‌ గదలించు మాటికిన్‌
పావన గౌతమీ పులినభాగములం దిరుగాడుచు\న్‌ బిపా సావిలమౌచు నాదుహృదయమ్ము తపించి తపించి వెఱ్ఱియై పోవు, నెవో రహోవిరహభుగ్న దురంత విషాదమర్మరా రావము లీ స్రవంతికతరంగముల\న్‌ వినవచ్చుచున్నటుల్‌
ప్రేమకఠోరతల్‌ చిదిమి పెట్టిన దుర్దివసావసానవే ళా మసృణాంధకారపటలమ్ముల చాటున దాగి యెవ్వరో కోమలతారకాద్యుతినిగూఢ రవమ్ముల రమ్మటంచు న\న్‌ వేమరుఁ బిల్చుచున్న సరణి\న్‌ మదిఁ దోఁచుఁ బ్రతిక్షణమ్మునన్‌
వెచ్చని నాయెడందఁ జెయివెట్టి కలంచిన యట్లు, సూదుల\న్‌ గ్రుచ్చినయట్లు, కత్తిమొనఁగోసిన యట్టులు, చూర్ణచూర్ణమౌ మచ్చున రాల మోదినటు, మండెడు నిప్పునఁ గాల్చి నట్లు, క మ్మెచ్చున లాగిన ట్లనునిమేష మెవో స్మృతు లేచియేచెడున్‌
ఏయెడ నేమియే మనుభవించితినో యవియెల్ల నాత్మలోఁ గోయని కోఁత లౌచు బ్రదుకున్‌ సుడిఁ ద్రిప్పి కలంప, వ్యర్థమై పోయిన యాశలెల్లఁ దలపోయుచు సౌహృదజీవరాగముల్‌ మాయనిప్రేమచిహ్నల కమర్చెద బాష్పసుమార్చనావిధుల్‌
నాకుఁ బ్రశాంతి లేదు, కఠినమ్మగు శూన్యమునందుఁ గ్రుంగి చీ కాకయి పోయె నాబ్రదుకు, కన్నులు విప్పిన మూసికొన్న బా ధాకలుషమ్ము లాశ లెడద\న్‌ విదళించును నిస్సహాయతా వ్యాకుల శోకగీతులె యహర్నిశము\న్‌ వినవచ్చు రోదసి\న్‌
నేను నిశీథి నొంటి శయనించి గభీరతమోబ్ధిసంకులో ర్మీనికరమ్ములుం బులకరింపఁగ నా తుది లేని సైపఁగా రాని ప్రవాసజీవనభరమ్ము స్మరించుచు రక్తబాష్పముల్‌ సోనలువార నేడ్చెద నులూకవిలోకనముల్‌ చెమర్పఁగ\న్‌
నాయెద కీ ప్రపంచ మనిన\న్‌ మృగతృష్ణల యింద్రజాలమై పోయెఁ, గలంతనిద్రఁ గనుమూసితి నేని మనోహరాకృతి చ్ఛాయ యెదో కనంబడుచు స్వప్నములం, బవలెల్ల దుఃఖముం బాయనియట్టి నాహృదయమర్మముల\న్‌ మెలివైచి త్రుంపెడు\న్‌
నా కిపు డెల్ల వేళల వినంబడుచుండె నకాలమృత్యుగ ర్జాకలితాట్టహాసముల సందడు లందునఁ బ్రేమవిహ్వలా శాకరుణమ్ములౌ గుసగుసల్‌, మఱి చైత్రశుభప్రభాతవం శీకలగాన మీశిశిరజీవనమం దిక లేనె లేదొకో!