 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
ఇతిహాసములు | ఉత్తరరామాయణము | బ్రహ్మాదిదేవతలు శ్రీరాముని స్తుతించుట |  |
బ్రహ్మాదిదేవతలు శ్రీరాముని స్తుతించుట
| చం. | జయజయ! సాధురక్షణ! విచారవిచక్షణ! సారసేక్షణా! జయజయ! సర్వకారణ! నిశాచరదారణకృన్మహారణా! జయజయ! సత్యభావన! సుజన్యశుభానన లోకపాలనా! జయజయ! మంజుభాషణ! లసత్కులభూషణ! వార్ధిశోషణా! | 113 |
| సీ. | తనవిల్లు విఱిచినట్లన రథంబును ద్రుంచఁ - గడఁగెఁగా యనుచు శంకరుఁడు వగచెఁ దనుమేఖలాలీలఁ దాల్చుభామారత్న - మడఁగుచున్నదె యంచుఁ నబ్ధి గలఁగె నిజధరాధర సంజ్ఞ నేఁటితో నష్ట మ - య్యెడినొ యంచుఁ జలించెఁ బుడమి తాల్పు లిఁక నేమి గావింతు మెందుఁ జొత్తు మటంచు - ఫణిఘోణికూర్మముల్ పరితపించె | |
| తే.గీ. | నొకధరాదేవితోఁ బోనె సకలలోక, ములకుఁ జెడుకాలమొదవెనంచళుకుఁ జెంది రెల్ల లోకులు నీచేత విల్లుఁ బూని, ధాత్రిఁ గనుఁగొన్న మాత్ర సీతాకళత్ర! | 114 |
| ఉ. | భూజల వాయు వహ్ని నభముల్ మహదాదులు సృష్టి జేసి నీ వే జగదంతరాత్మవయి యింతకు నాఢ్యతఁ జెంది నాభి పం కేజమునందు నన్నుఁ గలిగించితి వెంచితి వీ ప్రపంచమున్ రాజవె నీవు ? మమ్మరయు రాజవుగాక! త్రిలోకవందితా! | 115 |
| ఉ. | కారణయుక్తి నీవలనఁ గల్గినలోకము లీవె త్రుంచ నె వ్వారలు గా దటం చనెడువా? రిది యెవ్వరి? దిట్టి ధాత్రిపై మేరయె యింతకోపము? శమించుము, గాంచుము యోగిమానసా గార విభాసిదీపరుచి గాంచి వెలింగెడి నీస్వభావమున్. | 116 |
| శా. | సత్తామాత్రుఁడవై ప్రపంచకలనాసాక్షిత్వధుర్యుండవై చిత్తాదీంద్రియబోధరూపకుఁడవై చిచ్ఛక్తి యుక్తుండవై తత్తాదృక్త్రిగుణాత్మకత్వమున నేతత్సృష్టిరక్షాత్యయా యత్తానంత విలాసముల్ గనిన నిన్నాత్మన్ విలోకింపవే! | 117 |
| వ. | అని పలికి మఱియు నిట్లనియె. | 118 |
| సీ. | కల్పక్షయమున నేకంబైన జలధిపైఁ - బవళించి జగదిచ్ఛ యవధరించి హృదయాబ్జమున నన్ను సృజియించి నిర్గమిం - చుటకుఁ బొందమ్మి పొక్కిటి ఘటించి బయలుదేఱినచోఁ దపంబు సేయు మటంచు - నాకాశమూర్తివై యపుడు వల్కి తపము నిష్ఠకు మెచ్చి తగ నంచవై వచ్చి - తెలివినంతయు నుపదేశమిచ్చి | |
| గీ. | వెనుక వైకుంఠ మనుపేర వినుతికెక్కు భువనరాజంబులో శేషభోగితల్ప శాయివై తోఁచి నను జగత్సర్గమునకు నియ్యకొలిపిన నా తండ్రి వీవె కావె ? | 119 |
| మ. | శిఖివిద్యాబల శౌర్యపణ్య కృషి సంసేవాదులన్ గూడి నీ ముఖ బాహూరు పదంబులన్ గ్రమమునన్ బుట్టెన్ జతుర్వర్ణముల్ నిఖిలాశల్ జనియించె నీచెవుల నీనేత్రంబులన్ గల్గి రిం దుఖరాంశుల్ జగదంతరాత్ముఁడవు నిన్నున్ శక్యమే యెంచఁగన్. | 120 |
| మ. | జనముల్ విభ్రమ మొందఁ బ్రాకృతుని యోజన్ దైన్యశోకక్రుధల్ చనునే యిట్లు వహింపఁ? జాలు విడు మిచ్చాపంబు భూదేవి చే సిన తప్పేమి త్వదాజ్ఞఁగాదె తెరు విచ్చెన్ సీత నిత్యానపా యిని నిన్నుం బెడఁబాసి యెందరిగెఁ? దండ్రీ! బుద్ధి నూహింపుమా! | 121 |
| ఉ. | నీ కథ లాదినుండియును నేర్పలరన్ రచియించినాఁడు వా ల్మీకిమహర్షి యక్కొదవ లెస్స వినం దగు నందునన్ మనో వ్యాకులతాస్థితుల్ దొలఁగు నంతియకాదు భవిష్యదర్థమున్ నీకెఱుఁగంగ వచ్చు నది నేనును వింటి మునీంద్రకోటితోన్. | 122 |
| శా. | సారప్రజ్ఞఘటించు శ్రోతల కభీష్టంబుల్ ప్రసాదించు భా గీరథ్యాపగఁబోలి పంక మడఁచున్ గీర్భామినీపాదమం జీరస్ఫారమృదుధ్వనిన్ జెవులకున్ జేకూర్చు నుల్లాస మీ శ్రీరామాయణ మాదికావ్యము సుమీ! సీతామనోవల్లభా! | 123 |
| కం. | తత్తఱ మొందక యిత్తఱి, నుత్తరకాండంబు విన్న నుత్తల మడఁగున్ జిత్తము ప్రసన్న మగు నని యత్తామరచూలి పలుక నౌఁగా కనుచున్. | 124 |
| తే.గీ. | కోప ముపసంహరించి కాకుత్స్థమౌళి యనుజు చేతికి శరశరాసనము లొసఁగె నలరి యవ్విభు వీడ్కొని యజుఁడు సురలు మునులుఁ గొలువంగఁదన లోకమునకుఁ జనియె | 125 |
| కం. | ఆసమయంబునఁ గాంస్యము గీసినగతి నతులవల్లకీ తతులొకటై మ్రోసినగతి నెలుఁగడరన్ భూసతికడనుండి యొక్క నుడి వినఁబడియెన్. | 126 |
| శా. | రామాధీశ్వర! చింతయేమిటికి? శ్రీరామా శిరోరత్నమీ భూమిన్ సీతయనన్ జనించి హరివై పొల్పొందు నిన్ గూడి నీ వైముఖ్యంబు తుదిన్ సహింపక బుధుల్ వర్ణింప నాత్మీయమౌ ధామంబున్ దొరసెన్ ద్వదాగమన మాత్మన్ గోరుచున్ బ్రేముడిన్ | 127 |
| చం. | క్రియయును మేధయున్ ధృతియుఁ గీర్తియు శక్తియు హ్రీయు శాంతియున్ దయయును దుష్టి పుష్టియును దథ్యము సీతయె చుమ్ము తన్మనో దయితుఁడవైన నీవె పరదైవము నిర్వురు మీరు తల్లి దం డ్రియు నయి లోకరక్ష యొనరింపుచు నుండుదు రెల్ల కాలమున్. | 128 |
| శా. | ఏ సీమంతిని పాదశోణరుచి దేవేంద్రాది దిక్పాల కాం తాసీమంతములందుఁ జెందిరము చందంబొందు, నే దేవి వీ క్షా సమ్యగ్ద్యుతిలేశ మర్థిజన దౌర్గత్యంబు మాయించు నా శ్రీ సీతాసతి లీల నిన్ను భజియించెన్ రామ! కొన్నాళ్ళిలన్ | 129 |
| ఉ. | సీతఁ దలంచి యింక వెతఁ జెందకు శ్రీరఘు రామ! యామెపై నాతతమైన నీకరుణయంతయు నిక్కవలందు నిల్పు మ బ్జాతభవోపదిష్టమగు పద్ధతి నుత్తరకాండ మంతయున్ బ్రీతి దలిర్ప వీరు వినిపింప రహిన్ విను మంచుఁదెల్పినన్ | 130 |
|
 |
|