ఉత్తరరామాయణము - బ్రహ్మేంద్రాదులు హనుమకు వరంబు లొసంగి పవనుని సంతుష్టుం జేయుట - ఆంధ్రభారతి

బ్రహ్మేంద్రాదులు హనుమకు వరంబు లొసంగి పవనుని సంతుష్టుం జేయుట

తే.గీ.	అనిన సురలెల్ల మే లని రపుడు వజ్రి తన శతారంబు తాఁకియు హనువు వెలయు కతన హనుమంతుఁడను పేరు గాంచు నితఁడు వజ్రహతి నొవ్వఁ డిఁక నని వరమొసంగె	129
సీ.	బ్రహ్మదండంబున బ్రహ్మాస్త్రమున హాని - నందని దీర్ఘాయు వజుఁ డొసంగె శూల రౌద్రాస్త్ర పాశుపతాదికములచేఁ - జెడని ప్రభావంబు శివుఁ డొసంగెఁ దన కాలపాశంబు దండంబు మృత్యు వీ - యన నొంచలేవని యముఁడు వలికె నాత్మతేజమున శతాంశ మిచ్చితి విద్య - లిచ్చెదనిఁక నని యినుఁడు వలికెఁ
గీ.	బాశమునఁ గట్టువడఁడని పలికె వరుణుఁ డగ్ని దనచేత నశియింపఁ డనియె ధనదుఁ డొసఁగెఁ దన గద నొగలని యునికి యెల్ల కైదువుల నొవ్వఁ డని విశ్వకర్మ వలికె	130
కం.	తక్కిన దేవత లొక్కొక రొక్కొక్క వరమ్ము నొసఁగి రుత్సాహముతో నక్కమలగర్భుఁ డనిలుని దిక్కుఁ గని గణించె నెల్ల దివిజులు వినఁగన్‌	131
పంచచామరము	సమీర! నీ కుమారుఁ డుగ్రశౌర్యధైర్యధుర్యుఁ డ ప్రమేయశక్తి రాము కార్యభారమూని రావణా ద్యమిత్ర భీకరప్రతాపుఁడై చరించు లే దసా ధ్య మీ జగంబులందు వీని కంచుఁ బల్కి పోయినన్‌	132
కం.	సంతసమున నంత నభ స్వంతుం డక్కొడుకుఁ గొంచు వచ్చి ప్రచింతా క్రాంత యయి వగచు కేసరి కాంత కొసంగి యతని మహిమ గణియించి చనెన్‌	133
తే.గీ.	రామ! యా పిమ్మటన కాదె యీ మహాత్ముఁ డంతి కాశ్రమములు సొచ్చి యచటి మునుల వల్క లాజినములు వ్రచ్చి వారి మాన సములు గలఁచినఁ గోపించి శాప మిడుట!	134
కం.	శాప మొసంగినఁ బశ్చా త్తాపము బ్రాపించి దోఃప్రతాప ముడిగి య త్తాపసులకు సేవకుఁడై యీ పవనజుఁ డుండి పిదప నినజునిఁ జేరెన్‌	135
ఉ.	బోనున నున్న మత్తహరి పోలిక బ్రాహ్మణ శాపయుక్తి నెం తేనియు శాంతిఁజెందె నితఁ డీతని బాహుబలం బెఱింగి స న్మానము సేయు భానుజుఁడు మంత్రులలోపలనెల్ల వాయువై శ్వానరులట్ల వీరు రఘువల్లభ! పాయకయుందు రెప్పుడున్‌	136
చం.	విను మిఁక నొక్క వింత రఘువీర! యినుండు వరంబు లిచ్చు వే ళననిన మాట నెమ్మదిఁ దలంచి శ్రుతుల్‌ పఠియింపనెంచి యీ యన యొకనాఁడు భాను కడ కద్భుతవేగముతోడఁ బోయి మ్రొ క్కినఁ గరుణార్ద్ర దృష్టిఁ దిలకించి పయోరుహబంధుఁ డిట్లనున్‌	137
మ.	చదువుల్‌ నేర్చుకొనంగ వచ్చితివె? వత్సా! త్రోవ నెట్లభ్యసిం చెదు? నా ముందట నిల్వఁగూడదుగదా! శీఘ్రంబునన్‌ బోయినన్‌ మది యేకాగ్రతఁ జెందునే నుడువు మన్నన్‌ నవ్వి యవ్వీరుఁ డ య్యుదయాస్తాద్రుల నిల్పెఁ బాదయుగళం బుత్సేధదేహోగ్రుఁడై	138
కం.	మును హరి తివిక్రమాకృతిఁ గనిపించినయటుల నూర్ధ్వ కర్పర మెల్లన్‌ దనమయముగ నిండిన నీ హనుమత్కపిఁ జూచి వెఱచె నఖిలజగంబుల్‌	139