| ఇతిహాసములు | ఉత్తరరామాయణము | దౌవారికుం డగు సూర్యభానుని దశగ్రీవుండు పడఁగొట్టుట |
| తే.గీ. | అచటి దౌవారికుఁడు మహోహసితతీవ్ర భానుఁడగు సూర్యభానుఁ డప్పంక్తిముఖున కడ్డమై యెందు వచ్చెదవనుచు నతనిఁ జుట్టు నరుదెంచుదైత్యుల బిట్టదల్చె | 23 |
| ఉ. | సింధువు మించి రావిడని చెల్లెలికట్ట తెఱంగునన్ సురా బంధుబలంబు నిల్పి, నిలుపన్ నిలకేఁగెడు పంక్తికంఠు గ ర్వాంధునిఁజూచి, పోకు నిలుమా చలమా ఫలమా బలాప్తి కీ బంధుల నొంపవచ్చు?టని పల్కి మహాగదపూన్చి వైచినన్ | 24 |
| శా. | కుంభీంద్రంబు మృణాళముం దునుములాగుం దోఁప దానిన్ భుజా శుంభల్లీల సురారి ద్రుంపఁ గని యక్షుం డుగ్రుఁడై తోరణ స్తంభంబుం బెకలించి వైవ, నతఁడున్ దానన్ ధరం గూల క య్యంభోజాసనదత్త దివ్య వరమాహాత్మ్యంబునం గ్రూరుఁడై | 25 |
| కం. | అత్తోరణంబె కొని నడు నెత్తి వగుల సూర్యభానునిన్ మొత్తినచోఁ దుత్తుమురై వాఁ డిలఁబడె నత్తఱిఁ బరువెత్తె నచటి యక్షగణంబుల్ | 26 |