ఉత్తరరామాయణము - వేదవతియే మఱు జన్మమున సీతయయ్యె నని యగస్త్యుఁడు దెల్పుట - ఆంధ్రభారతి

వేదవతియే మఱు జన్మమున సీతయయ్యె నని యగస్త్యుఁడు దెల్పుట

సీ.	తన పద్మవాసినీత్వముఁ జూపువహి లంకఁ - దోయజాంతరమునఁ దొల్తఁబుట్టె నిదె నీకు మిత్తినై యేగుదెంచితి నన్న - గతిఁ బంక్తిముఖునకే కానఁబడియె నతఁడు పెట్టియఁ బెట్టి యబ్ధి వేయించిన - నబ్ధికిఁ బుత్త్రియౌ టచటఁ దెల్పె బహుళోర్మివశమున బయలుదేఱి విదేహ - రత్నగర్భాగర్భరత్న మయ్యె
గీ.	జనక జననాయకుఁడు యాగశాలఁ గట్టు చోట దున్నింప నాఁగేటి సరసఁ దోఁచి సీతయను పేరు వహియించి చెలువుఁగాంచి ప్రేమ శ్రీహరి వగునిన్నుఁ బెండ్లియాడె	130
తే.గీ.	శంఖచక్ర గదా ఖడ్గశార్‌ఙ్గ గరుడ వాహనాదులు మాని, యిక్ష్వాకుకులము ఖ్యాతి గైకొన మానవాకార మూని నట్టి నిన్నాశ్రయింతుఁ బట్టాభిరామ!	131
కం.	సాకేతనగరరాజమె వైకుంఠము నీవె హరివి వైదేహి రమా కోకస్తని యీ కపు లా నాకపులు యథార్థమిది ఘృణాగుణజలధీ!	132
కం.	కృతయుగమున వేదవతీ సతియై తపమొంది త్రేత జనకజయై తా మతిఁ దలఁచినట్టు పట్టిన ప్రతినయు నెఱివేర్చెఁ దత్ప్రభావం బసదే!	133
ఉ.	నా విని రాముఁ డద్భుతమునం గలశోద్భవుఁజూచి యీ సతిన్‌ రావణుఁడట్లు దొల్లియును రాయిడి వెట్టెనె? క్రోధమూర్తియై పావకులోపలం బడిన బాలికఁ గన్గొని చేష్టదక్కి వాఁ డావల నెందుఁబోయెఁ దెలియన్‌ వలయున్‌ వినిపింపుఁ డింపునన్‌	134
మ.	అనినం గ్రమ్మఱఁ గుంభజుం డనియె రామా! యెయ్యెడన్‌ నీ వెఱుం గని దేమున్నది? యైన మా ఘనత లోకంబుల్‌ ప్రశంసింప న జ్ఞుని చందంబున నాలకించెదవు ప్రాజ్ఞుల్‌ నిచ్చ లోఁజూపులం గను నానందము నీవెకావె? విను రక్షశ్చర్య లామీఁదటన్‌	135
తే.గీ.	అటుల వేదవతీకన్య యనలశిఖల జొచ్చిమ్రగ్గుటఁ జూచి యచ్చోటు వాసి చపలుఁ డప్పంక్తిముఖుఁడు పుష్పకవిమాన మెక్కికొని భూమిఁదిరుగుచు నొక్కనాఁడు	136