 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | ఆశ్రమవాసపర్వము - ద్వితీయాశ్వాసము |  |
నారదుఁడు శతయూపునితో ధృతరాష్ట్రాదులు సుగతిఁ బొందెడు తెఱంగు చెప్పుట (సం. 15-27-8)
| సీ. |
ఆ సంయమీశ్వరుం డాతని కిట్లను | ‘నిచ్చమై నేను మహేంద్రు కడకు నరిగి సంభాషణ మాచరించుచు నుండ | నా సభ నిక్కౌరవాధినాథు వలనివార్తలు పుట్టి యలఘు తపోవృత్తి | నిష్ఠాతిశయము వర్ణించి’ రప్పు డవ్వాసవుఁడు చెప్పె ననఘ! నాతో ముని | జాతుఁడు ధృతరాష్ట్ర జనవిభుండు |
|
| తే. |
తపము మూఁడేఁడు లొనరించి తాను సతియు | దేహము ల్విడ్చి చని ధనాధీశు చెలిమి నతిశయిల్లు దివ్యాభరణాభిరాముఁ | డై విమానవిహార హృష్టాత్ముఁ డగుచు. |
009 |
| క. |
అని పాండుని మది ప్రమదం | బునఁ దేలఁగఁ జెప్పె ‘ననుడు మోదము ధృతరా ష్ట్రుని నెమ్మనమున నిండా | రె; నఖిల జనచిత్తములను బ్రియము దలిర్చెన్. |
010 |
| వ. | ఇట్లు సద్గోష్ఠి నడపి యత్తాపసోత్తము లక్కురుపతిసత్తము నభినందించి యామంత్రణంబు సేసి నిజనివాసంబులకుం జని; రక్కాలంబున. | 011 |
| సీ. |
పాండుపుత్త్రులు తల్లిఁ బలుమఱుఁ దలఁతురు | వగతురు, ధృతరాష్ట్రువలన సుబల నందన దెసను మనంబిడి; చింతింతు | రట్ల పౌరులు వంత నారఁ గూరి ‘వృద్ధుండు ధృతరాష్ట్రవిభుఁడు సుఖార్హుఁడు | విగతజనం బైన విపినభూమి నెత్తెఱంగున వసియించు? గాంధారియుఁ | గుంతియు నత్యంత కోమలాంగు |
|
| తే. |
లడవి నుండంగ నెట్లోర్తు రకట! యిట్టి కొడుకులను రాజ్యసౌఖ్యంబు విడిచి యట్లు సనునె యక్కుంతిభోజుని తనయ? జనని | దొఱఁగిపోవుట కెంత గుందుదురొ వీరు! |
012 |
| క. |
ఆయాసంబున విదురుని | కాయము, సంజయుని మేనుఁ గందక యున్నే? పోయిరి ధృతరాష్ట్ర మహీ | నాయకుపై భక్తిఁ గాననమున వసింపన్.’ |
013 |
| క. |
అని యొండొరువులతోడ | న్వనట యెసఁగఁ బలుకుదురు మనంబులఁ గుంతీ తనయులు మాతృవియుక్తత | కనయము నడలుదురు కౌరవాన్వయముఖ్యా! |
014 |
| సీ. |
ధర్మపుత్త్రాదులందఱు నొక్కచో నుండి | ధృతరాష్ట్రు నాతని దేవిఁ బేరు కొని వారి కొడుకు లెల్లను ద్రుంగి రని, వార | లతి వృద్ధు లెమ్మెయి నడవిఁ గలిసి యున్నా రనియు, నింక నెన్నాళ్ళు లుండెడి | గొంతి వనంబునఁ గూరఁ దినుచు?. ననియును, బంధుల నదయతఁ దునిమితి | మలుక ధైర్యంబున నడఁప మైతి |
|
| తే. |
మనియు, నభిమన్యు వీరుని నతని తమ్ముఁ | గుఱ్ఱలను గర్ణునాఱడిఁ గోలుపోయి యొంటి వడితి మనియుఁ, గడు నుమ్మలంపు | మాట లాడుదు ర్పరిజనుల్ మఱుఁగుచుండ. |
015 |
| వ. | ఇ ట్లనుదినంబును ఘన చింతాక్రాంతులై యలంత నొందుదురు. | 016 |
| చ. |
విదురుని సంజయుం దలఁచి వేదనఁ బొందుదు; రట్లు నెవ్వగల్ హృదయముఁ గుందఁజేయఁ జెలువేది మనోజ్ఞము లైన భోగముల్ వదలి వినోదముల్ సలుపు లాలసతం బెడఁబాసి రాజ్యసం పద నరయం దలం పెడలి పాడఱి యుండుదు, రేమి సెప్పుదున్! |
017 |
| క. |
ద్రౌపదియు సుభద్రయు సం | తాపం బందుదురు; పాండుతనయులు దలరన్ భూపాల భవజ్జనకుని | చూ పందఱ మానసముల శోకము నదుమున్. |
018 |
| ఆ. |
పరమధీరు లైన పాండుతనూభవు | లిట్లు ధైర్యసార మెడలి వికల బుద్ధు లగుచు నుండి పోవం గడంగి ర | య్యంధనృపతిఁ జూడ నధిపముఖ్య! |
019 |
| వ. | అట్టియెడ సహదేవుండు పాండవాగ్రజునకుం బ్రణమిల్లి భరితవినయుం డై. | 020 |
| క. |
‘ఏను మును చెప్ప వెఱచితిఁ | గాని యధిప! గొంతిఁ జూడఁగా జను టర్హం బైన పని; యింత కేదెస | దా నొందునొ విపినవాస దౌస్స్థిత్యమునన్? |
021 |
| తే. |
గొంతి ప్రాణంబుతో నుండఁ గురువరేణ్య! | యచ్చటికిఁ జని యొకమరి యమ్మహాను భావ దర్శింప వలవదె? బావ నప్ప | ననుసరించుచు నెట్లున్న యదియొ సాధ్వి! |
022 |
| క. |
ధృతరాష్ట్రుఁడు గాంధారియు | నతిమృదులాంగకులు వల్కలాజినధరులై వ్రతచర్యల వన్యాహా | రత నలఁగుచు నున్నవారు రాజవరేణ్యా! |
023 |
| ఉ. |
వారలఁ జూడఁ బోఁ దగు నవశ్యము దుర్దశ పుట్టకుండ మున్ మీ‘రని చెప్ప నప్పుడు సమీపమునం జెవి దార్చి నెవ్వగం గూరుచు నున్న ద్రౌపది యగుం గరణీయము బంధు దుఃఖ సం తారక! మీకు నీతఁ డుచితంబుగఁ జెప్పిన కార్య మెమ్మెయిన్. |
024 |
| తే. |
గొంతి కోడండ్రు రెల్లను గురువరేణ్య! | యెత్తినడుగుల నున్నవా రత్తపస్వి నీ వరిష్ఠ దర్శింపంగఁ బోవఁ గోరి | యనియె నట్టు లయ్యిరువురు నాడుటయును. |
025 |
|
 |
|