 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | ఆరణ్యపర్వము - తృతీయాశ్వాసము |  |
రోమశుఁడు ధర్మరాజునకు సౌకన్యాఖ్యానంబు సెప్పుట (సం. 3-122-1)
| క. |
‘ఇక్కొలని సమీపంబునఁ | బెక్కగు వేలేండ్లు తపము భృగుసుతుఁడు గరం బక్కజముగ నొనరించెను | వెక్కస నియమమున నిరతవీరాసనుఁడై. |
174 |
| క. |
అమ్మునిదేహము వల్మీ | కమ్మునఁ గప్పంగఁబడి నికటవల్లీ గు ల్మమ్ములు పైఁ బ్రాఁకిన నన | యమ్మును నేర్పడక యుండె నవ్వనభూమిన్. |
175 |
| వ. | అంతం బెద్దకాలంబునకు శర్యాతి యనురాజు దన చతుస్సహస్ర దేవీనివహంబుతోడఁ దత్సరోవరంబున విహరింప నరిగిన నాతని కూఁతురు సుకన్య యనునది యిష్టసఖులతోఁ గ్రుమ్మరుచున్న నవ్వల్మీకంబునందు. | 176 |
| క. |
విద్యుల్లతాంగి భార్గవు | నుద్యన్నయనములు మెఱచుచున్నను విలసత్ ఖద్యోతద్యుతులొకొ యని | సద్యస్సంజాతబుద్ధి సంభ్రమ యగుచున్. |
177 |
| వ. | అప్పు డప్పుట్ట గ్రొప్పించిన నలిగి నిమీలితనయనుండై చ్యవనుండు శర్యాతిసైన్యంబుల కెల్ల మూత్రపురీష నిరోధంబుఁ జేసిన, నది దనసైన్యాపరాధంబున నయ్యెఁగా వగచి, వాఁ డెల్లవారి నడిగి తత్కారణం బెఱుంగ నేరక చింతాపరుండై యున్నఁ, దండ్రికడకు వచ్చి సుకన్య యిట్లనియె. | 178 |
| తే. |
‘మిన్న మిడుఁగుఱు లట్టులై మెఱసి రెండు | మెఱుఁగు లొక పుట్టలో నున్న నెఱుఁగ కేను బుట్ట గ్రొప్పించి యారెంటి పొడవుఁ గాన | కుడిగి వచ్చితి విస్మయపడి మనమున. |
179 |
| వ. | ఈ సైన్య నిరోధంబున కిది నిమిత్తంబగునో?’ యనిన, శర్యాతి యప్పు డా పుట్టయొద్దకు వచ్చి, యందుఁ దపః క్లేశంబునఁ గృశత్వగస్థీభూతశరీరు నతివృద్ధు భార్గవుం గని నమస్కరించి యిట్లనియె. | 180 |
| క. |
‘అమితంబగు మీ తపము మ | హిమ యెఱుఁగక యిట్లు చేసె నిది; దీని సహిం పుము; దయ మత్సైన్యనిరో | ధము వాపుమ; యెఱుక గలరె తరుణులు ధరణిన్.’ |
181 |
| వ. | అనిన భార్గవుండు కరుణించి ‘యతిశయ రూపయౌవన గర్వితయైన యాకన్యకం బరిగ్రహించి కాని సహింప’ ననిన శర్యాతి తన కూఁతు నమ్మునివరున కిచ్చి నిజసైన్యనిరోధంబుఁ బాచిగొని చనిన. | 182 |
| ఆ. |
పతికిఁ బరమభక్తిఁ బరిచర్య సేయుచు | నొనరఁగా సుకన్య యుండునంత నా లతాంగికడకు నాశ్విను లేతెంచి | త మ్మెఱుంగఁ జెప్పి దాని కనిరి. |
183 |
| వ. | ‘అవ్వా! నీ వెవ్వని కూఁతుర? వెవ్వని భార్య?’ వని యడిగిన ‘నేను శర్యాతికూఁతుర; భార్గవుం డయిన చ్యవనుని భార్య’నని చెప్పిన విని వారలు నగి ‘యక్కటా! యిట్టి రూపవిభవంబులు వడసి కామభోగబాహ్యుఁ డయిన వృద్ధు భార్గవుని వరియించి నీ జవ్వనం బెల్ల వృథచేసి; తింకనైనను నీవయోరూపంబులకుం దగిన వరు వరియింపు; మేము వానిఁ దెచ్చెద’ మనిన నప్పలుకులు సహింపక సుకన్య యాశ్వినుల కిట్లనియె. | 184 |
| ఆ. |
‘చ్యవనునందు నాకు సంతతప్రీతియై | యుండ నిట్లు పలుకు టుచిత మగునె?’ యని నిజేశ్వరునకు నప్పుడ వారల | పలుకు లెఱుఁగఁ జెప్పెఁ బంకజాక్షి. |
185 |
| వ. | చ్యవనుండు దాని పతివ్రతాత్వంబునకు సంతోసిల్లి ‘వారల పలుకుల కొడంబడు’ మని పంచిన నది పతి చేత ననుజ్ఞాతయై చని’ నాకు నవయౌవనవరుం గావింపుం’ డనిన నాశ్విను లప్పుడక్కొలను సొచ్చిరి; భార్గవుండును వారితోడ సరఃప్రవేశంబు సేసె; నిట్లమ్మువ్వురు నవయౌవను లయి సుకన్యకడకు వచ్చి నిలిచి ‘మాయందు నీ వలచువానిని వరియింపు’ మనిన నది తనపతియైన భార్గవుని వరియించె; నంత నయ్యాశ్వినుల కతిప్రీతుండై చ్యవనుం డిట్లనియె. | 186 |
|
 |
|