శ్రీమహాభారతము - ఆరణ్యపర్వము - సప్తమాశ్వాసము - సావిత్రి సత్యవంతుని వివాహం బగుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

సావిత్రి సత్యవంతుని వివాహం బగుట (సం. 3-279-25)

వ.	అనుటయు నయ్యంధనృపతి తత్సంబంధంబునకు సంతసిల్లి నిజాశ్రమవాసు లైన మునులం గూర్చుకొని శుభలగ్నంబున సత్యవంతునకు సావిత్రిం బరిణయంబు సేసె; నయ్యశ్వపతియునుం గూఁతునకు నల్లునకు వివిధాంబరాభరణాది వస్తువిశేషంబు లొసంగి నిజపురంబున కరిగెఁ; బదంపడి.	196
తే.	పడఁతి రమణీయభూషణాంబరవిలాస \| ముజ్జగించి వనాంతరయోగ్యలీల వల్కలాజినవసనయై వదల కధిక \| భక్తి భర్తృ శుశ్రూషణపరత నుండె.	197
క.	ఆ మెలఁత సేయు సవినయ \| సామకథల మృదుగభీరసంభావనలన్‌ మామయు నత్తయు సంతో \| షామృతమునఁ దేలి రంతరంగములఁ దగన్‌.	198
వ.	సావిత్రియుఁ దనమగని యాయుఃప్రమాణంబు నారదముని చెప్పిన దినంబు మొదలుగా ననుదినంబును లెక్కయిడికొనుచుండె; నిట్లు వర్తిల్లుచుండ నాలుగుదివసంబులు గొఱంతగా నొక్కసంవత్సరంబు గడచిన.	199
క.	నాలవుదినంబు పతిమృతి \| కాలం బని మది నెఱింగి కడునిష్ఠమెయిం జాల భరంబుగఁ బూనెను \| బాల త్రిరాత్రోపవాసపరమవ్రతమున్‌.	200
వ.	దానికి విస్మయంబంది ద్యుమత్సేనుండు గోడలిం బిలిచి, ‘తల్లీ! యి ట్లేల దుస్తరం బగు వ్రతంబు దొడంగి?’ తనిన నమ్మద్రరాజతనయ వినయంబుతో ని ట్లనియె.	201
క.	‘మీరు మదీయం బగు వ్రత \| భారమునకు వగవవలదు; పరమశుభంబుల్‌ గోరి యొనరింపఁ బూనితిఁ; \| గారణమును మీకు నెఱుఁగఁగా నగుఁ బిదపన్‌.’	202
వ.	అనిన నతం ‘డట్లైన మేలు గాక’ యనియె; నంతఁ జతుర్థదివసంబున.	203
సీ.	కడురేపకడయ మేల్కని యింతి నిజభర్తృ \| మరణదినం బని మానసమునఁ దద్దయు శోకసంతాపంబు గదురంగ \| దినముఖోచితవిధుల్‌ దీర్చి భక్తిఁ బతికి సమంచితపావనపరిచర్య \| యప్పుడు కడువేడ్క నాచరించి యత్తకు మామకు నచటివృద్ధులకును \| వేర్వేఱ ప్రణమిల్లి వేడ్క వారు
తే.	తనకు సౌభాగ్యభాగ్య వర్ధనము గాఁగ \| నిచ్చు దీవన మదిలో గ్రహించి యున్నఁ, బ్రొద్దు జా మెక్కుటయుఁ బూవుఁబోఁడిఁ బిలిచి \| మామ యిట్లని పలికె సన్మాన మెసఁగ.	204
క.	‘కడునుగ్రం బగు వ్రత మిది \| దొడఁగితి; దివసత్రయంబుతో నది సెల్లెం; బడఁతిరొ! యెంతయు డస్సితి: \| దడయక పారణ యొనర్పఁదగదే యింకన్‌’.	205
వ.	అనిన సావిత్రి యతని కి ట్లనియె.	206
ఆ.	‘అధిప! ప్రొద్దుగ్రుంకునంతకు నేఁడును \| గుడువఁదగదు నాకుఁ; గోరి యిట్ల్లు గాఁగ వ్రతముఁ బూనుకాలంబునన యేను \| నిశ్చయించుకొనిన నియమ మిదియ.’	207
వ.	అనియె; నప్పుడు సత్యవంతుండు సమిత్కుశఫలాహరణార్థంబు వనంబునకుం గదలినం జూచి సావిత్రి యతనిఁ జేరంజని ‘వనంబున కేనును నీతోడఁ జనుదెంతుఁ; దోడ్కొనిపోవలయు’ ననిన నతండు ‘నీవు త్రిరాత్రోపవాసంబునంజేసి యెంతయు డస్సినదానవు; రానోప’ వనిన నత్తన్వి వాని కి ట్లనియె.	208
మ.	‘ఉపవాసశ్రమ మించుకేనియును నాయుల్లంబునం దోఁప దీ విపినంబుజ్జ్వలపుష్పపల్లవఫలావిర్భూత నానాలతా గపరీతం బన విందుఁ; జూడఁగ మదిం గౌతూహలంబయ్యె; న న్నుపరోధింపకు మింతవట్టు చన వీ యుక్తుండ వెబ్భంగులన్‌.	209
వ.	అనిన నతం ‘డట్లకాక చనుదె’ మ్మనుటయు సావిత్రి చయ్యనంజని భార్యాసహితుం డయి యున్న తనమామకుం బ్రణమిల్లి ‘మీకొడుకు వనంబునకు నగ్నిహోత్రార్థంబు సమిధలు దేర నరిగెడు; నాకును నతనితోడన చని వనంబు సూడ వేడుక యయ్యెడు; మీరు నా కివ్వరంబు గృప సేయవలయు’ ననిన వారును ‘నిమ్మగువ యెన్నండును నెయ్యదియును నడుగ; దిత్తెఱంగు దీనికిం బ్రియంబై యున్నది; మాకు నివారింప నేల?’ యని తలంచి యనుమతించుటయు, నయ్యిరువురయడుగులం బడి వీడ్కొని.	210