శ్రీమహాభారతము - ఆరణ్యపర్వము - సప్తమాశ్వాసము - సత్యవంతుఁడు సావిత్రీ సహితుండై వనంబునకుం బోవుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

సత్యవంతుఁడు సావిత్రీ సహితుండై వనంబునకుం బోవుట (సం. 3-280-29)

క.	చిత్తంబునఁ బైకొనియెడు \| నుత్తలము నడంచి ముఖపయోరుహమునఁ ద ళ్కొత్తెడు వెడనవ్వునఁ బ్రియు \| చిత్తం బిగురొత్తఁ జనియెఁ జెలువ యడవికిన్‌.	211
వ.	ఇట్లాదంపతులు మందగమనంబున నరిగి పరిసరారణ్యంబు దఱియం జొచ్చి; రప్పుడు.	212
సీ.	కమనీయ కమలినీ కల్లోలవీథులఁ \| గదలు రాయంచలగతుల యొప్పు, బహుపుష్పపల్లవప్రకర చిత్రితములై \| తనరారు తరులతాతతుల సొంపు, మకరందరసపానమదవిలోలంబులై \| క్రాలెడి యెలదేఁటి గముల యులివుఁ, బరిపక్వమంజుల ఫలరసోద్ధతములై \| పలుకు రాచిలుకలు పటురవంబుఁ,
ఆ.	బ్రియుఁడు వేఱు వేఱ ప్రీతిమైఁ జూపుచుఁ \| జెప్పుచును జనంగఁ జిగురుఁబోఁడి గనుచు వినుచు నిర్వికారసల్లాప మిం \| పార నతనితెఱఁగు నరయుచుండె.	213
వ.	తదనంతరంబ యారాజర్షినందనుండు మధురంబు లగు ఫలంబులు గోయుచు గరిడియ నిండించి, యొక్కయెడఁ బరశుపాతంబునఁ గాష్ఠదళనంబు సేయందొడంగి శ్రమంపడి యొల్లంబోయి గొడ్డలి పుడమిపై వైచి, నిరంతరనిశ్వాసవేగవిషణ్ణవదనుం డగుచు సావిత్రిం గనుంగొని.	214
చ.	‘ఒడలు వశంబు గాదు, భ్రమ నొందినయట్లు మనంబు దూలెడిం, గడఁగి శిరంబు శూలవిశిఖప్రకరంబున నొంచినట్టి ద య్యెడు, నిలువంగ నోప; నొకయించుకసేపు శ్రమంబు దీఱ నీ యెడ శయనింతు’ నావుడు సితేక్షణ మెత్తని సంభ్రమంబుతోన్‌.	215
క.	తనయంకతలము ప్రియుశిర \| మున కుపధానముగఁ జేయ భూపతనయుఁ డొ య్యన వ్రాలి సోలి నిశ్చే \| తనుఁడైనట్లుండెఁ; గొంతతడవున కెదురన్‌.	216
మ.	కనియెం గోమలి నీలమేఘవిలసత్కాలాంజనాకారు, ఘో రనిశాతోత్కటదంష్ట్రు, నుజ్జ్వలచలద్రక్తాక్షుఁ, బ్రత్యగ్ర కాం చనవర్ణాంబరు, నంత్యకాలదహనజ్వాలాప్రచండున్‌, జగ జ్జనసంత్రాసను, నొక్కదివ్యుఁ, బటుపాశప్రౌఢహస్తోద్ధతున్‌.	217
వ.	అప్పురుషుండును నధికసంరంభంబున సత్యవంతుం గదిసిన నయ్యింతి యెంతయు భయంబునం బ్రియునిశిరం బొయ్యన దిగువం జేర్చి నిల్చి కృతాంజలియై ‘యయ్యా! నీ వెవ్వ? రియ్యెడకు నెయ్యది సేయం దలంచి విజయంచేసి?’ తనిన నతం డిట్లనియె.	218
సీ.	‘కాలుండఁ జువ్వె యేఁ గమలాక్షి! నను నీవు \| మహిత పాతివ్రత్యమహిమఁ జేసి కానంగఁ జాలితి; కానరా దన్యుల; \| కిదె నీదుభర్తకు నిపుడు కాల మగుటయు వీఁడు మహాపుణ్యనిధి గాన \| యితరులఁ బనుపక యేన వీనిఁ గ్రచ్చఱఁ గొనిపోవఁగాఁ జనుదెంచితి’ \| నని యుగ్రభంగి నయ్యంతకుండు
ఆ.	ధరణినాథతనయుతనువునఁ బ్రాదేశ \| పరిమితాత్ముఁ డగుచుఁ బ్రజ్వరిల్లు జీవు వెడలఁ దిగిచి, చెచ్చెర నతిదీర్ఘ \| భయదపాశనికరబద్ధుఁ జేసి.	219
మ.	కొని వేగంబున దక్షిణాభిముఖుఁడై ఘోరంపుమార్గంబునం జనఁగాఁ జొచ్చె; ననంతరంబ మదిలో సావిత్రి శోకంబు పై కొనఁ బ్రాణేశ్వరుదేహ మొక్కయెడ సంగుప్తంబు గావించి యా తనిపజ్జం దగఁ దాను నేఁగెఁ బదపద్మంబుల్‌ పొరిం దొట్రిలన్‌.	220
ఆ.	దానిఁ జూచి దండధరుఁడు ‘నీ విట్లేల \| వచ్చెదవు లతాంగి! వలదు నిలువు మింక; నీ కగమ్య మిటమీఁది తెరువెల్ల’ \| ననిన నతని కిట్టు లనియెఁ బొలఁతి.	221
క.	‘పతు లెందుఁ జనిన నచటికి \| సతులుం జనవలదె? నీప్రసాదమునను మ త్పతిభక్తికతమునను సం \| స్తుతగుణ! నా కరుగరానిచోటుం గలదే?	222
వ.	సకలమార్గంబులయందును ధర్మమార్గంబు ప్రధానం; బట్టి ధర్మంబునకు నాధారంబు సజ్జనుల యని వినంబడు; సజ్జనసందర్శనం బెప్పుడువృథగాదు గావున సజ్జనశేఖరుండ వనంజను నీదైన సందర్శనంబునం బరమశుభంబు నొందక యేను రిత్తజనంబులతెఱంగున నూఱక యెట్లు మగుడుదు?’ ననిన దాని ప్రగల్భవచనంబులకు నద్భుతం బంది ధర్ముం డిట్లనియె.	223
ఆ.	‘తనులతాంగి! భవదుదారవాగ్భంగికి \| మెచ్చు వచ్చె నాత్మ; నిచ్చువాఁడ వేఁడు మొక్కవరము విభునిజీవితమొక్క \| టియును దక్కనేది యయిన నొండు.’	224