శ్రీమహాభారతము - ఆరణ్యపర్వము - సప్తమాశ్వాసము - సూర్యుఁడు బ్రాహ్మణవేషంబునఁ గర్ణునకు హితంబు సెప్పుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

సూర్యుఁడు బ్రాహ్మణవేషంబునఁ గర్ణునకు హితంబు సెప్పుట (సం. 3-284-4)

వ.	అని చెప్పిన విని జనమేజయుండు వైశంపాయనుతో ‘మునీంద్రా! యింద్రుండు గర్ణుకవచకుండలంబు లెవ్విధంబున నపహరించెం జెప్పవే’ యని యడిగిన నతం డి ట్లనియె.	282
సీ.	వనమున నప్పాండుతనయు లుండఁగ నందు \| వరుసఁ బండ్రెం డగు వత్సరంబు కడపట నింద్రుఁడు గడఁగి పాండవహిత \| కారియై కర్ణుని కవచకుండ లములు మాయాప్రయోగమున హరింపంగఁ \| దలఁచిన నాతని తలఁ పెఱింగి జలజాప్తుఁ డొకనాఁడు వెలయ రాధేయున \| కది యెల్ల నెఱిఁగింతు నని తలంచి
ఆ.	లోకనుతుఁడు బ్రాహ్మణాకార మొప్పంగ \| నతనియున్నయెడకు నరుగుదెంచి యేకతంబ యున్న యా కర్ణుతోడ న \| భీష్టభంగి దోఁప నిట్టు లనియె.	283
క.	‘ఓకర్ణ! సుజనవినుత గు \| ణాకల్ప! భవద్ధితార్థమై యొకకార్యం బేకతమ చెప్ప వచ్చితిఁ \| బ్రాకటముగ వినుము నాదు పలుకులు ప్రీతిన్‌.	284
వ.	పాండవపక్షపాతియై పాకశాసనుండు భవదీయంబు లైన కవచకుండలంబులు హరియింపంగోరి, నీవు బ్రాహ్మణప్రియుండ వనియును బ్రాహ్మణు లడిగిన నెయ్యదియైనను వంచనసేయ కొసంగుదు వనియును నెఱుంగుం గావునఁ, గపటబ్రాహ్మణుండై వచ్చి యడుగం గలవాఁడు; నీవును గవచకుండలంబు లీవలవదు; రత్నకాంచనప్రముఖంబు లయిన పదార్థంబులు సూపియుం బ్రార్ధించియు మఱియు నెవ్విధంబున నైనం గడపి పుచ్చవలయు; నట్లుగాక వీని నతని కిచ్చితేని మృత్యువశంబునం బొందఁగలవాఁడవు.	285
చ.	అమృతమయంబు సువ్వె సుగుణాకర! యిమ్మహనీయవస్తుయు గ్మము; నివి యుండు నేనిఁ ద్రిజగంబులయందు నశేషశత్రులో కమునకు నీవు వధ్యుఁడవు గావు, నిరంతరసౌఖ్యసాంద్రమో దమున వెలుంగు; దే నిది హితంబుగఁ జెప్పితి మోసపోకుమీ!’	286
క.	అనిన విని సూతతనయుఁడు \| వినయంబున నిట్టు లనియె ‘విప్రాకారం బున వచ్చిన వేల్పవు నీ \| వనఘా! యెవ్వఁడవు? నాకు నానతి యీవే.’	287
క.	అనుడు నతఁ ‘డేను సూర్యుఁడ \| మనమున నీయందుఁ గలుగు మక్కువఁ గర్జం బొనరఁగ నుపదేశింపఁగఁ \| జనుదెంచితి’ ననిన నతఁడు సంభ్రమ మొప్పన్‌.	288
వ.	అభివందనంబు సేసి, ‘దేవా! దేవరవు నాకత్యంతహితుండ వగుటంజేసి కృతార్థుండనైతి; నింకొక్క విన్నపంబు సేసెద నవధరింపుము.	289
ఉ.	భూసురకోటి వేఁడుటయుఁ బోఁడిగ ప్రాణము లైన నీగి నా బాస; దినేశ! లోకమునఁ బ్రస్ఫుట మింతయు; నట్లు గాకయున్‌ వాసవుఁ డట్టె! న న్నడుగవచ్చుఁ బ్రియంపడి నాకు నొక్క బ్రాఁ తే సురలోకవందిత! మదిం గవచంబును గుండలంబులున్‌.	290
క.	జగముల నెల్లను నిండిన \| పొగడిత గడు వెలితి సేసి, పొల్లయొడలికై తగవే జన్మవ్రత మిటు \| దిగవిడువఁగ నేఁడు నాకుఁ ద్రిభువనదీపా!	291
మ.	మతిఁ గుంతీసుతపక్షపాతి యగుచున్‌ మాయాస్వరూపంబుతో జితదైత్యుండు శతక్రతుండు నను భిక్షింపంగ నేతెంచు న ట్టి తెఱంగైనఁ దదీయకీర్తియ చుమీ డిందుం; ద్రిలోకీసము న్నతమై యొప్పు మదీయకీర్తి; యిదిసూ నాపుణ్య మెబ్భంగులన్‌.	292
ఆ.	కీర్తి విడువఁజాలఁ; గీర్తితో మెలఁగంగఁ \| జావు వచ్చెనేనిఁ జత్తుఁ; గాని జగములోన నెల్ల ‘సడికంటెఁ జావు మే’ \| లనఁగఁ బరఁగు మాట యనఘ! వినవె?	293
ఉ.	‘కీర్తియ యిచ్చుఁ బుణ్యగతిఁ; గీర్తియ తల్లియుఁబోలెఁ బ్రోచు; స త్కీర్తియ యాయువున్‌ సిరియుఁ; గీర్తివిహీనుఁడచూ శవంబు; దు ష్కీర్తను నెల్లచేటులును గిట్టి హరించు’ ననండె తొల్లి భ క్తార్తిహరుండు నాఁబరఁగు నంబుజసూతి జగద్ధితంబుగన్‌.	294
సీ.	విప్రులు గడు నర్థి వేఁడినఁ గలిమిలోఁ \| బొచ్చెంబు సేయక యిచ్చు టొకటి, బలితంపుఁబగతురఁ బరిమార్చు టొక్కటి, \| దండియై యనిఁ జచ్చు టొండె నొకటి, శరణాగతుని నెట్టి శత్రువు నైనను \| గరుణించి చంపక కాచు టొకటి, భామినీద్విజవృద్ధబాలాతురుల కైన \| యాపద చెచ్చెరఁ బాపు టొకటి
ఆ.	యనఁగ నివి వ్రతంబులై చెల్లు నాకు; నిం \| దొకటి తప్పెనేని వికలకీర్తి నగుదుఁ; గాన నిత్తు నఖిలమ్ము నెఱుఁగ నా \| ఖండలునకుఁ గవచకుండలములు.’	295
వ.	అనినఁ గర్ణునకు సూర్యుం డిట్లనియె.	296
క.	‘కడు నెయ్యురు హితముగఁ జె \| ప్పెడు పలుకులు వినవు; గరము బేలవు; నీ వె క్కడ? బుద్ధితెరువు లెక్కడ? \| చెడక వినుము నీకుఁ దెలియఁ జెప్పెదఁ గర్ణా!	297
క.	తనకుఁ దనయులకు సతులకు \| జననీజనకులకు బంధుజనులకుఁ గీడొం దని తెరువునఁ గీర్తి గనినఁ \| జనుఁగా కందఱును జెడుయశం బేమిటికిన్‌?	298
ఉ.	కావున నీవు ప్రాణములు గావుము; కీర్తి యటుండనిమ్ము; నీ జీవిత మున్నఁ గీర్తి మఱి చేరదె; కీర్తి యనంగ నొక్కఁ డే లా? వనితల్‌ దనూభవులు లక్ష్ములు బంధులు సార్వభౌమతే జోవిభవంబు నిమ్మడరఁ జొప్పడుఁ బ్రాణ మొకండు గల్గినన్‌.	299
క.	మృతుఁ డైన నరుఁడు వెస భ \| స్మితుఁడై చనుఁగాక, కీర్తిమేలిమి గనునే? మృతదేహంబునకు నలం \| కృతిఁ జేసినయట్ల మృతునికీర్తి తలంపన్‌.	300
వ.	నీవు నాకు నత్యంతభక్తుండ వగుటంజేసి భక్తజనరక్షణంబు గర్తవ్యం బగుట ని ట్లన్నియుం జెప్పవలసె; మఱియు దేవనిర్మితం బైన రహస్యం బొక్కటి గలదు; దాననసేసి నీయందు నాకు వాత్సల్యంబు మిగిలియుండు; నది యిప్పు డేను జెప్పఁ; బిదపఁ దనయంతన యెఱుఁగంబడు; నీకు నర్జునునకుం దెగని పగయై యుండు; మీకుఁ గయ్యంబు నయ్యెడు; నందు నీవు సహజకవచకుండలమండితుండ వగుటంజేసి యర్జునున కజేయుండ వయ్యెద; వట్లుంగాక వీనిం గోలుపోయితివేని యెంతయు దెప్పరం బగు’ ననినం గర్ణుం డిట్లనియె;	301
మ.	‘కరుణామూర్తివి నీవు సంతతము భక్తశ్రీసమాధానత త్పరచిత్తుండవు గావునం గడఁగి నాపై మక్కువం బద్మినీ వర! మే లానతి యిచ్చి తింకొకటి దేవా! నిన్నుఁ బ్రార్థించెదం; గరుణన్‌ నా ప్రతికూలదుర్లపిత వాక్యంబుల్‌ సహింపం దగున్‌.	302
క.	అనృతమున కెంత వెఱతును \| విను మంతకునకును నంత వెఱవ; మును వహిం చినవ్రతము విడిచి దుర్గతిఁ \| జనఁ జాలుదు నయ్య! నన్నుఁ జనునే మాన్పన్‌?	303
వ.	అర్జునుండు దుర్జయుం డని చూడవలవదు, నీవును మదీయంబు లగు దివ్యాస్త్రంబు లెఱుంగుదు; జామదగ్న్యుండును ద్రోణుండును నాకు నొసంగినదివ్యాస్త్రంబు లల్పంబులు గావు, గావున నవశ్యంబును సమరంబున నమరరాజనందనుం దెగటార్పనోపుదు; నీ వింక నొండు దలంపక నాకు ననుజ్ఞ యి’ మ్మనిన నొక్కింత విచారించి యాదేవుండు రాధేయున కి ట్లనియె.	304