శ్రీమహాభారతము - ఆరణ్యపర్వము - సప్తమాశ్వాసము - సూర్యుఁడు గర్ణునితో నింద్రుచే శక్తిఁ గైకొను మని సెప్పుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

సూర్యుఁడు గర్ణునితో నింద్రుచే శక్తిఁ గైకొను మని సెప్పుట (సం. 3-286-14)

తే.	‘ఎల్లభంగుల నిశ్చయం బిదియ యేని \| వత్స! విను మింక నొక్కటి; వాసవునకుఁ గలదు దారుణంబును నమోఘంబు నైన \| శక్తి; యది నీకు నడుగుము సవినయముగ.	305
క.	తొలి తొలి బలసూదనుచేఁ \| జెలువుగ నాదివ్యశక్తి చేకుఱఁ గొని కుం డలములుఁ గవచంబును మఱి \| యలఘుమతీ! యిమ్ము భద్ర మగు నిట్లయినన్‌.	306
ఉ.	వైరులఁ జంపి చంపి వెస వచ్చుఁ గరంబున కాజిలోన న ద్దారుణశక్తి వాసవుఁడు దానన తొల్లి సహస్రసంఖ్యలం గ్రూరసురారిసంఘములఁ గూల్చె; మహాభుజ! నీకు నెమ్మి నా ఘోరపు సాధనంబు దొరకొన్న నవశ్యము గెల్తు వైరులన్‌.’	307
వ.	అని చెప్పి కమలహితుం డంతర్హితుం డయ్యె; కర్ణుండును వాసవురాక కెదురుసూచుచుండె; ననిన విని జనమేజయుండు వైశంపాయనున కి ట్లనియె.	308
మధురాక్కర	‘కలదు దేవగుహ్యం బని కమలబాంధవుఁడు గర్ణుఁ బలికె నని చెప్పి; తది యెద్ది? బలియుఁ డా సూతజుండు లలితకవచంబు మణికుండలములు నెమ్మెయిఁ బడసె? వెలయ నివ్విధమంతయు వివరింపవలయు నాకు.’	309
వ.	అనిన వైశంపాయనుం ‘డదియంతయుం జెప్పెద విను’ మని యిట్లనియెఁ; దొల్లి కుంతిభోజు నింటికి దుర్వాసుం డతిథియై వచ్చి వానిచేత సత్కృతుండై ‘నాకు నీయింటఁ గొంతకాలంబు వసియింప నిష్టం బైనది; నాయున్నంత కాలంబును నీవును నీయనుచరులును నిర్వ్యాజం బగు భక్తి సేయవలయు; ని ట్లోపుదే?’ యనుటయు నొడంబడి యతండు దన కూఁతుం బృథ యను కన్యం బిలిచి యమ్మహామునిం జూపి.	310
ఉ.	‘దేవసమానుఁ డీ ధరణిదేవుఁడు; వేడుక మద్గృహంబునం దా వసియింపఁ గోరుటయు, దానికి నేనును నియ్యకొంటి, నిం దీవరనేత్ర! నీవుఁ గడుధీరవు, సద్వినయోపచారసం భావితవృత్త; వట్లగుట భక్తి భజింపుము బ్రాహ్మణోత్తమున్‌.	311
క.	ఇతఁ డెత్తఱి నెయ్యది స \| మ్మతిఁ గోరిన నది ఘటించి మచ్చిక నిడి తో షితుఁ జేయు మిమ్మహాత్ముని \| మతి యలుగక యుండవలయు మానిని! యెపుడున్‌.	312
ఆ.	వినుము విప్రవరులు వెడవెడఁ గినిసిరే \| నియును ధరణి యెల్ల నీఱు సేయఁ జాలుదురు తపఃప్రశస్తులు దుర్వార \| తేజు లెందు నధికధీరమతులు.	313
క.	భూదేవపరాభవమునఁ \| గాదే వాతాపిదండక ప్రభృతులు పెం పేది చెడిరి; భూదేవస \| మాదరమునఁ గాదె బ్రదికినవి యిజ్జగముల్‌.	314
సీ.	పసిబిడ్డ వయ్యును బడఁతి! నీ వెంతయు \| గుణవంతురాలవు గురులయందుఁ బెద్దలయందును బృథివీసురులయందుఁ \| గడుభక్తి సేయుదు కమలనయన! బంధులుఁ జెలులు సంబంధిజనంబులుఁ \| బురమువారలు నంతిపురమువారుఁ బూఁబోఁడి! నిను నెమ్మిఁ బొగడనివారు లే; \| రేమని వర్ణింతు నేను నిన్ను?
తే.	యదుకులంబునఁ బుట్టి యత్యంతసౌఖ్య \| మమరఁ బెరిఁగితి నాపుత్త్రి వై, త్రిలోక సుందరము రూపు, ప్రాయంబు సొంపు, నిట్టి \| దిచ్చరిత్రంబు సతులకు నెందుఁ గలదు?	315
వ.	నీగౌరవం బంతయు నెఱింగి కాదె వహ్నిసమానుండైన యీ మహాముని నారాధించుటకు నీయందు భారం బెక్కించెద; నీవును దర్పంబును నహంకారంబును దూరంబున నిడి యిప్పుణ్యపురుషుం బరితుష్టుం జేసి కృతార్థతం బొందు’ మనిన నక్కన్య యి ట్లనియె.	316
ఉ.	‘కోరుదు నేను విప్రతతిఁ గొల్వఁగ నెప్పుడు నాత్మలోన; నా కోరినకోర్కి నేఁడు దలకూడె; నరేశ్వర! యట్లుఁ గాక నీ కోరినయట్టి యవ్విధము గోరి యొనర్చుట నాదుభాగ్యసం భారము గాదె! యూఱడుము భారము నాపయిఁ బెట్టి నెమ్మదిన్‌.’	317
వ.	అనిన సంతసిల్లి కుంతిభోజుండు దుర్వాసున కక్కన్నియం జూపి యి ట్లనియె.	318
క.	‘ఈ పిన్నది నాకూఁతురు \| తాపసజనముఖ్య! మిమ్ముఁ దాఁ గొలువంగా నోపుదు నని పూనెం బసి \| పాపసుఁడీ! కినుక లేక పని గొనవలయున్‌.	319