శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - షష్ఠాశ్వాసము - పద్ముఁడను సర్పరాజు భృగుఁడను విప్రుఁ గానవచ్చుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

పద్ముఁడను సర్పరాజు భృగుఁడను విప్రుఁ గానవచ్చుట (సం. 12-349-2,3)

వ.	అంగంబులు వొదల నెదురుకొనియె; ని ట్లిరువురు సుసంగతులై సుసంగతపత్ర ప్రకరతరుచ్ఛాయాశీతల సికతాతలంబున సుఖాసీనులై; రయ్యహీంద్రుం డా మహీసురవరునితో మధురస్వరంబున నిట్లనియె.	592
తే.	‘అనఘ! నా రాక వార్చి నీ వధికనిష్ఠ \| నిట్టు లునికికిఁ గారణమేమి గోర్కి యెవ్విధంబైన దాని నే నిపుడ నిర్వ \| హించి పుచ్చెద నత్తెఱం గెఱుఁగఁ జెపుమ!	593
వ.	స్వజనంబులచేత నిచ్చట నీ యునికి విని యభిగమ్యుండ వగు నీ కడకుం జనుదెంచితి; ననవుడు నద్ధరామరవరుండు ధర్మారణ్యంబుననుండి నిన్నుం గాన వచ్చితి; మాననీయమహీసురసూనుండ; భాను నారాధింప నీ చనుట భవదీయ వల్లభవలన నెఱింగి వాడిన చేనివాఁడు వానకెదురుచూచునట్లు భవదాగమనంబు వార్చి నియతవృత్తి నున్నవాఁడ. మదీయమనఃక్లేశంబు నిరసింప నీవ యర్హుండ’ వనుటయు.	594
తే.	‘నీవు కల్యాణమూర్తివి నీ మనోర \| థంబు సఫలంబు సేసికదా మదీయ జనన సఫలత గలిగింతు’ నను భుజంగ \| మాధిపతి మోముఁ జూచి యిట్లనియె నతఁడు.	595
క.	నా కోర్కి పిదపఁ జెప్పెద \| లోకనుతా! యొకటి యడుగ లోలత్వము చి త్తాకలితమయ్యెఁ బ్రార్థన \| సేకొని యది నాకు మున్ను చెప్పఁగవలయున్‌.	596
వ.	అనుటయు నయ్యురగ వల్లభుం ‘డది యెయ్యది యడుగు’ మనిన భృగుండు ‘నీవు రవిరథంబు వహింపం జనినయెడఁ గనిన వినినయట్టి యాశ్చర్యంబులు గలవేని వాని నా కెఱింగింపవే?’ యనిన నతం డతని కిట్లనియె.	597
సీ.	‘ఆశ్చర్యములకెల్ల నాస్పదం బాదిత్యుఁ \| డాతని వలనన భూతజాల మఖిలంబుఁ జరియించు నది యచ్చెరువు గాదె! \| యద్దేవు నంశువులందుఁ బ్రీతి నమరులు వాలఖిల్యాదిమునీంద్రులు \| సిద్ధులు శాఖలఁ జెంది యుండు విహగకులంబుల విధమున వసియింతు \| రంతకంటెను నెక్కు డద్భుతంబు
తే.	గలదె! యమ్మహాత్మువలనన వాయువు \| వెడలి యతని నడిమి విపుల రశ్మిఁ బొంది వృష్టి గురియు నెందును నట్టి చో \| ద్యములు గలవె? భూసురాగ్రగణ్య!	598
క.	రవి సృజియించును వర్షము \| రవియ మగుడఁ గిరణతతుల రస మంతయుఁ దాఁ దివుచును విస్మయకారక \| మవనీసురవర్య! దాని కధికము గలదే?	599
క.	ఇనువేఁడిమి శోషించిన \| జనములయం దాత్మనిష్ఠ శాశ్వతికత్వం బున వెలుఁగుచుండు దానికి \| ననఘా! మిగులంగఁ జిత్రమైనది గలదే!	600
తే.	సూర్యువలనన బీజంబు ధార్యమాణ \| మగుఁ జరాచరధారిణియైన ధరణి చేత నంతకు మిగులఁ జర్చింప నక్క \| జంబు లెందును గలవె? నిష్ఠానిరూఢ!	601
క.	పరముండు నిరంజనుఁ డ \| క్షరుఁ డజరుం డద్వయుండు శాశ్వతుఁ డగు న ప్పురుషుఁడు రవియంద వెలుఁగు \| నరుఁ దంతటికంటెఁ గలదె? యగ్రిమవర్ణా!	602
వ.	అని వెండియు.	603