 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | మహాప్రస్థానికపర్వము - ఏకాశ్వాసము |  |
సారమేయరూపంబున వచ్చిన ధర్ముండు ధర్మరాజునకుఁ బ్రత్యక్షం బగుట (సం. 17-3-16)
| సీ. |
అ ట్లతిదృఢ నిశ్చయంబుగఁ బలికిన | తనపుత్త్రుఁ గనుఁగొని ధర్ముఁ డధిక సంప్రమోదముఁ బొంది సారమేయాకృతిఁ | బాసి తా నాత్మరూపంబుఁ దాల్చి పరమ సంభ్రమ కృత ప్రణతియు నానంద | భరితుండు నగు నా నృపాలుతోడ ‘నీపుణ్యవృత్తంబు నిర్మలమేధయు | నఖిల భూతంబులయందుఁ గలుగు |
|
| తే. |
దయయు నాదుచిత్తముఁ బ్రమదమునఁ దేల్చె | వత్స! భూలోకమున నిట్టివారుఁ గలరె? తొల్లియును ద్వైతవనమున దోషదూర | మయిన నీ మనమున తెఱం గరసినాఁడ. |
061 |
| క. |
విను నీరు రోసి నీదగు | ననుజులు మృతులయిన వచ్చి యందఱలో నొ క్కనిఁ గోరుము బ్రదికించెద | నని పలికితి నేను నిర్మలాత్మక! నీతోన్. |
062 |
| ఉ. |
దానికి నీవు చిత్తమునఁ దల్లుల నిద్దఱనుం దలంచి మా లోన నొకండఁ గల్గితి నలుప్తత వారలయందుఁ గల్మి లో కానుమతంబుగాదె నకులార్థిత ధర్మువు నాకు నన్మతిన్ వీనుల కింపుగా నకులు వేఁడితి; తద్విధ మెందుఁ గల్గునే? |
063 |
| క. |
భీముని నర్జును విడిచియు | నీ మది నకులు బ్రదికింప నిగుడుట పుత్త్రా! నా మనమునఁ బాయదు ని | న్నేమనవచ్చు నఖిలంబు నింద్రుండెఱుఁగున్. |
064 |
| క. |
విను భక్తియుక్త మిది యని | శునకముఁ జేపట్టి నీవు సురపతి కొనివ చ్చిన యరద మెక్క నొల్లవ | యనఘా! సరి నీకు దివమునందును గలరే? |
065 |
| ఉ. |
ఇంతటి పెంపు గల్గుట మహేంద్రుఁడు నీ దెసఁ గాంచె; నీవు ని శ్చింతత మేనితోఁ జనుము సిద్ధపథంబునఁ బుణ్యలోకముల్ వింతలు గాక యుండఁ బృథివీవర! నీకు నుదార సౌఖ్య మ త్యంతము నవ్యయంబు నగు నందలి మాన్యులు సంస్తుతింపఁగన్.’ |
066 |
| సీ. |
అనియె నప్పుడు పరమాహ్లాదమునఁ జను | దెంచి గంధర్వులు దేవమునులు మరుదశ్వివసువులు మహితాదరంబున | ధర్ముండు నింద్రుండుఁ దారు నమ్మ హాత్ముని నెత్తి రథారూఢుఁగాఁ జేసి | తమవిమానములు పార్శ్వముల నడపి కొని చన నిఖిలదిక్కులఁ దనతేజంబు | వెలుఁగంగ సిద్ధులు వినుతి సేయ |
|
| తే. |
దైవతావాసమునకు నా ధర్మజుండు | చనియె; నయ్యవసరమున సర్వలోక సమ్మతుఁడు బోధఘనుఁడు ప్రసన్నఫణితి | సారతోదారుఁడును నగునారదుండు. |
067 |
| వ. | ఎల్లవారును విన సంపూర్ణస్వరంబున నిట్లనియె: | 068 |
| ఉ. |
‘దానములం దపంబులను దద్దయుఁ బే ర్గలయట్టివారలన్ మానవనాథులన్ వినమె! మాసెఁ దదీయ యశంబు లెల్ల నీ మానిత కీర్తిదీప్తులు సమస్తజగంబులయందుఁ బర్వుట న్మేనులతోడ వా రిటులు నేర్చిరె రా నమరత్వసిద్ధికిన్.’ |
069 |
| చ. |
అన విని ధర్మరాజసుతుఁ డాతని కిట్లను ‘నాదుతమ్ములం గనుఁగొను నంతకున్ సుఖముగాఁ గొన నయ్యెద; నిత్తెఱంగు నా కు నకట చూపరే పవనుకొడ్కును నింద్రసుతుండు మాద్రినం దనులును నున్న చోటు సుఖదం బయినన్ సుఖహీనమేనియున్. |
070 |
| వ. | వారలను మదీయపక్షప్రాప్తు లయిన భూపతులను జూచు వేడ్క యెల్లలోకంబుల మీఁదను గలుగు వేడుక కంటెనుమిగిలియున్నయది యనుటయు నమరేంద్రుండు తన మనంబున నితనితోడ సముచిత భాషణంబులు చేసెద; నివ్విధంబు కటుక వచనత్వంబు గా దని యూహించి యి ట్లనియె. | 071 |
| చ. |
‘తనువు దొఱంగ కిట్లు సుకృతంబుల పెంపున వచ్చి తిప్పదం బునకు మహాత్మ! యిచ్చటను బోవదు నీమదిఁ బాసి మర్త్యతం బనుపడియున్న నెయ్యము సభాసదులన్ శుభదృష్టిఁ జూడుమా మునులను సిద్ధులం; దగునె ముందటి చందము నొంది యుండఁగన్? |
072 |
| చ. |
ఒరులకు నందరానిపద మూర్జిత పుణ్యనిరూఢిఁ బొందఁగా దొరకొని యున్కి నీ వికృత దూరమనస్కతఁ గాదె! నీ సహో దరులు భవన్మహోన్నత పదస్థితి కర్హులె తొంటి నెయ్యమున్ బొరయునె దేవతాత్మకులబుద్ధి నెఱుంగుము నీ విశేషమున్.’ |
073 |
| క. |
అని యిట్లాడిన సర్వభు | వనపతియు బుధుండు నైన వాసవుతోఁ దా ననియెం దగ వెండియు ధ | ర్మనందనుఁడు భరతవంశ మహిమాధాయీ! |
074 |
| ఉ. |
‘మీ రిటు లేమి సెప్పిన నమేయభుజాబలభగ్నదైత్య! యే గారవ మొప్పఁ దమ్ములను గాంతను బుత్త్రుల మిత్ర కోటిఁ గ న్నారఁగఁ జూడ కుండుటకు నక్కట యోర్తునె? యెల్లభోగముల్ వారలఁ జూచి క్రమ్మఱఁగ వచ్చి సుఖస్థితిమై భుజించెదన్. |
075 |
| వ. | నాకత్తెఱంగు పరమానందకరం’ బనియె నని యిట్లు మునీంద్రమాననీయం బయిన పాండవేయ మహాప్రస్థానప్రకారంబు జనమేజయునకు వైశంపాయనుండు సెప్పుటయు. | 076 |
|
 |
|