 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | స్వర్గారోహణపర్వము - ఏకాశ్వాసము |  |
ధర్మజుఁడు దుర్యోధనుం జూచి యసూయాపరుం డైన, నారదుఁ డతనిం దేర్చుట (సం. 18-1-4)
| సీ. |
‘ఇతఁ డతిలోభోపహతమానసుఁడు, దీర్ఘ | దర్శిగాఁ, డితని కతమునఁ జేసి నిఖిల దేశంబుల యఖిల నృపాలురుఁ | ద్రుంగిరి దంతి తురంగ సహిత ముగ, ననవద్యాంగి విగతకల్మష ధర్మ | చారిణి సాధ్విఁ బాంచాలి నార్య జనములు గనుఁగొన సభలోన నవమాన | పెట్టిన తులువ; యే నిట్టివాని |
|
| ఆ. |
తోడఁ గలసి మెలఁగుదునె? మహితాత్మకు | లార! యెచట నున్నవారు భీమ ఫల్గునులును గవలుఁ బాంచాలియును నన్ను | నచటి కనుపవలయు’ ననుచు మరలె. |
005 |
| వ. | మరలినఁ జూచి నారదుండు నవ్వుచు నతని కి ట్లనియె. | 006 |
| సీ. |
‘ఓ ధర్మనందన! యీ ధరణీవిభుం | డాహవ సంపరిత్యక్త తనుఁడు దేవతాసంభావుఁడై వెలింగెడుఁ; బుణ్య | కర్ము లెల్లను గడు గారవింతు రితని; నితండు మహీశుల నుజ్జ్వల | క్షత్రధర్మంబునఁ గాదె త్రుంచె; నది పాప మే లగు? ననఘ! పాంచాలి యీ | తనిచేతఁ బడుటయుఁ దక్కుఁ గలుగు |
|
| తే. |
నెగ్గులును నింక నిచ్చట నేల తలఁప? నిచొటు పుణ్యలోకము మది నీసు రోష మను మనోవికృతులు దగునయ్య! వాని | విడిచి సమత నొందుము లోకవినుతచరిత!’ |
007 |
| వ. | అని వెండియు. | 008 |
| క. |
‘జూదమునఁ గయ్యమున నీ | కే దురితంబులు నితాంత హృదయ క్లేశా పాదకములు వాటిల్లె న | నాదృతములు సేయు వాని నన్నిటి ననఘా!’ |
009 |
| చ. |
అన విని యమ్మునీంద్రునకు నవ్విభుఁ డిట్లనుఁ ‘బాపశాలి స జ్జన సతతాపకారి కులసంక్షయ కారణరోషభాగి యి మ్మనుజవరాధముం డితఁ డమర్తు ల్య కెల్లను మాననీయుఁ డై మనునటె పుణ్యలోకమున? మాటలు వేయును నేల సంయమీ! |
010 |
| తే. |
అతని నట్లుండనిమ్ము; నా యనుజతనుజ | మిత్ర జనములఁ బాంచాలపుత్త్రి నా క వశ్యమును నభివీక్షింప వలయుఁ జూపఁ | బనుపు వారల యున్నెడ భవ్యచరిత!’ |
011 |
| వ. | అని మఱియుం గలుగు మునీంద్రులఁ గలయం గనుంగొని. | 012 |
|
 |
|