 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | విరాటపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము |  |
అర్జునుఁ డుత్తరునిఁ దనకు సారథిఁగాఁ జేసికొనుట : (సం. 4-36-41)
| వ. | అని మఱియు నానావిధ దీనాలాపంబులం బ్రార్థించుచుండం బార్థుండు నగుచు నతనిం దేరు సేరం దెచ్చి. | 82 |
| చ. |
‘వెఱవకు మన్న! పోటు కురువీరులతోడ నశక్యమేని, న త్తెఱఁగది యేల నీ? కుడుగు; తేరికి సారథి గమ్ము నాకుఁ జి చ్చుఱ పిడుగెట్టులట్టడరి శూరుల మొత్తము నుగ్గు సేసెదం; బఱపెద సేన, రాజు ధృతిఁ బాపెద, గోవులఁ గ్రమ్మఱించెదన్.’ |
83 |
| క. |
అనుచు నొడఁబాటు లేకు | న్నను, నయ్యుత్తరుని నొగల నడుకొన నిడి, తా నును రథ మెక్కి రథికుఁ డయి | చనియె నరుఁడు జమ్మి సేర సమ్మదలీలన్. |
84 |
| వ. | ఇట్లు సవ్యసాచి నిక్షిప్తాయుధంబయిన శమీవృక్ష సమీపంబున కరుగు నవసరంబునం గ్లీబరూపచ్ఛన్నుండయ్యును బ్రస్ఫురణ విశేష భీషణుం డగు నతనిం గనుంగొని కౌరవసైనికులు గలంగిన మనంబులతోడ నివ్వెఱపడి యుండ, వారలం గనుంగొని, తోఁచు నుత్పాతంబుల నాలోకించి, గురుం డిట్లనియె. | 85 |
| క. |
‘మాసె నభోమణి; నక్కలు | కూసెం; గలయంగ దెసలకుం బలుచాయల్ సేసెం బఱమొయిళు లడరి; | మ్రోసెం దమయంతఁ దూర్యము లపధ్వనులై. |
86 |
| క. |
ఇగ్గజములు మిన్నకయును | మ్రొగ్గెడు; నుత్తమ తురంగములు బాష్పజలం బగ్గలము విడుచుచున్నవి; | తగ్గెడుఁ గారణము లేక తడఁబడి పడగల్. |
87 |
| క. |
దగ్ధము లైనట్టులు స | మ్యగ్ధైర్యము లెడలె; మండె నాయుధ చయముల్; దిగ్ధూమం బెసఁగె; నసం | దిగ్ధము మనకాజి యగుట; దీనికిఁ దగఁగన్. |
88 |
| క. |
మొన లొఱపుగఁ దీర్చికొనుఁడు; | దనతన వాహనము లాయుధము లెల్ల జనం బును ననువు సేసికొనుఁ; డో | పిన యంతయుఁ గాచికొనుఁడు బెదరక పసులన్.’ |
89 |
| వ. | అని చెప్పి తానప్పు డర్జును నెఱింగినవాఁడు గావున నతనికి నజ్ఞాతవాస సమయభంగం బగునో యను భయంబున సురనదీసూను వదనంబు వీక్షించి సన్నవాఱ నిట్లనియె. | 90 |
| చ. |
‘వెరవరి గాక వీఁడు కురువీరులకుం బొడ సూపువాఁడె? య చ్చెరు, వొక మ్రానిపేర నిట సేరఁగ వచ్చుచునున్నవాఁ; డహం కరణమ కాని యొండొకటి గానఁడు; మూర్తివిశేష మారయన్ సురపతి యట్ల; వీని మదిచొప్పది యెట్లొ యెఱుంగ నయ్యెడున్.’ |
91 |
| క. |
అనిన విని యెఱిఁగికొని యా | తని మది సందియము మాన్పఁదలఁచి నరేంద్రుం గనుఁగొనుచు నతనితోఁ జె | ప్పిన భంగి నిగూఢ వృత్తి భీష్ముఁడు వలికెన్. |
92 |
| క. |
‘తలఁపఁగ రిపులకు నిమ్మగు | కొలఁది గడచి వచ్చితిమి; యకుంఠిత బాహా బలము నెఱపఁ దఱియయ్యెను | జలింపవల దింక మనకు శత్రులవలనన్.’ |
93 |
| వ. | అనవుడు నాచార్యుం డయ్యర్థంబు గనికొని పార్థునకు సమయ భంగంబు వలని సంకటంబు లేకునికి మనంబునం బ్రియంబంది మొగంబునం దోఁపనీక పుయిలోట దక్కి యిట్లనియె. | 94 |
| శా. |
‘సింగం బాఁకటితో గుహాంతరమునం జేడ్పాటుమై నుండి మా తంగ స్ఫూర్జిత యూథ దర్శన సముద్యత్క్రోధమై వచ్చు నో జం గాంతార నివాసఖిన్నమతి నస్మత్సేనపై వీఁడె వ చ్చెం గుంతీసుత మధ్యముండు సమరస్థేమాభిరామాకృతిన్. |
95 |
| ఉ. |
ఈతనితోడి కయ్యమున కియ్యకొనందగు వార లస్మదీ యాతత సేనలోఁ గలుగు టారయ సంశయ; మెల్లభంగి గో వ్రాతనివర్తనంబు సుకరంబ కిరీటి; కితండు రుద్రునిం బ్రీతునిఁ జేసె నా వినమె! పెంపెసలారెడు బాహుసంపదన్.’ |
96 |
| వ. | అను పలుకు లాకర్ణించి కర్ణుండు కటకటంబడి కుంభసంభవున కిట్లనియె. | 97 |
| ఉ. |
‘పాండవ పక్షపాతమునఁ బల్కుదు నోరికి వచ్చినట్లు, ని న్నొండన రామిఁ జేసి; యిది యొప్పునె? కౌరవసేన కెల్ల నొ క్కండవ మేటి; వీ బలము గర్వముఁ గుందఁగ నిట్లు శత్రుదో శ్చండిమ కోహటించితి; నిజంబునకున్ నరుఁ డింత యెక్కుడే? |
98 |
| ఆ. |
అతఁడు వచ్చెనేని, నస్మచ్ఛిలీముఖ | పాతచలిత హృదయపద్ముఁ జేసి, వెగడు పఱిచి, యోధవీరుల కెల్ల ను | త్సవ మొనర్తు బాహుదర్ప మొప్ప.’ |
99 |
| వ. | అనిన విని సుయోధనుండు రాధేయున కిట్లనియె. | 100 |
| ఆ. |
‘తప్పఁ బలికి తీవు; చెప్పెద విను; మితఁ | డర్జునుండ యేని నడవి కేఁగి భ్రాతృయుతము గాఁగఁ బండ్రెండు వత్సర | ములును నంద నిలువ వలయు మగుడ. |
101 |
| క. |
ఒరుఁడయ్యెనేని మామక | శరాసన క్షిప్త దీప్తసాయక పంక్తిం బరిమార్చెద వ్రేల్మిడి న | చ్చెరువుఁ బ్రమోదంబు నొంది సేనలు వొగడన్.’ |
102 |
| క. |
అనుపలుకులకును భీష్ముం | డును ద్రోణుఁడు ద్రోణసూనుఁడును గృపుఁడును మే లని యియ్యకొనిరి హృదయా | ననురూపములైన తెలివు లాస్యముఁ బొందన్. |
103 |
|
 |
|