ఇతిహాసములు భారతము విరాటపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము
కర్ణుఁడు కృపాచార్యు నధిక్షేపించి పలుకుట (సం. 4-46-1)
క. అని పలికిన సంరంభం | బున నినసుతుఁ డిట్టులను ‘రిపులయెడఁ జిత్తం
బున నీవు ప్రియము గలుగుటఁ | గనికని నినుఁ దోడు పిలువఁగాఁ బతి బేలే!
216
క. ఏలిన వాని ధనంబులు | బాలురు బంధువులుఁ దారు బ్రదికిన దినముల్‌
వేలారిచి తిం; డ్రాతని | యోలముగని పిదప భీతి నొదుఁగుదు రాజిన్‌.
217
క. జన్నములు సేయునెడఁ బ | క్వాన్నంబులు గుడుచుచుండు; మధిపతి నిన్నున్‌
జన్నియ విడిచె రణముతఱి; | మిన్నక కినువడక పొమ్ము మీగృహమునకున్‌.
218
తే. ఏను విల్లందుకొనిన నీరేడు భువన | ములును వడవడ వ డఁకు; నా యలఘు బాహు
బలముఁ దలఁపక పలికితి; పార్థుఁ డనఁగ | నెంతవాఁ డొక్కరథికున కింత యేల?’
219
వ. అనియె; నిత్తెఱంగున నందఱుఁ బలుకు పలుకులెల్ల వినుచు గాంగేయుండు కౌరవేశ్వరు నుద్దేశించి ధర్మార్థ సంగతంబును సువిహితంబుగా నిట్లను; ‘ద్రోణాచార్యుండు నీతి పథంబునం బలికె, నాచార్యతనయు వచనంబు లుచితంబులు; కృపాచార్యుం డాడిన చందంబును దెఱంగువడియున్నయది; మన్ననగల మానిసియగుట నంగ రాజునకు సంగరపాటవంబు మాటలు దగుంగాక; మాన్యుల నధఃకరింపనగునే?’ యని వెండియు. 220
ఆ. ‘నేల ప్రొద్దెఱింగి చాలుమానిసి రణో | ద్యమ మొనర్చి కాక, తగినవారి
చెవికిఁ జేఁదుగాఁగ నవమాన వాక్యంబు | లుడుగ కిట్లు పలుకు టొప్పు నెట్లు?
221
క. బీరము లావును మిగులఁగ | వైరులు తఱియైనఁ దొడర వచ్చినచోటన్‌
దూరమున వెరవుతోడి వి | చారము గలుగు టిది దగదె సద్బుద్ధులకున్‌.
222
ఆ. అరుల గుణములైన నగ్గింతు రెప్పుడుఁ; | గలయ బెరసినపుడు కలితనంబు
మెఱయుదురు మహాత్ము; లెఱుఁగఁడు తుదిమొద | లెట్టివారి నితఁడు బెట్టు పలుకు.
223
వ. ఆచార్యులైన వారలు పూజా వాక్యంబుల కర్హులు గాక గర్హించుటకు విషయంబె?’ యనుచుఁ గృపాశ్వత్థామల కరంబులకు నిజపాణి పుటంబులు సాఁచి యిట్లనుఁ ‘బని చాలినంత గలదు; వివ్వచ్చుండు వచ్చుచున్నవాఁడు; విరోధంబునకు సమయంబు గాదు; మనమందఱముం గూడికొని కయ్యంబు సేయుదము; బలవద్‌వ్యసనంబు నందు భేదంబు గలుగు టొప్పదని బుధులు సెప్పుదురు; వేదంబు లొక్కవలనను, ధనుర్వేదం బొక్కవలనను, గల మీయట్టి మహానుభావు లెందునుం గలరె? కురుబలంబున కొకటి పుట్టినం బ్రసిద్ధులరు గావున నది మీతలన నిలుచు; నట్లగుటం జేసి. 224
క. క్షమియింప వలయు, నొకఁ డెఱుఁ | గమి నేమే నన్న నంతఁ గటకటఁ బడి భూ
రమణుని కార్యస్థితి చి | త్త ములం దెడ సేయునట్టి తరమే మీరల్‌?’
225
వ. అనిన విని వార లిట్లనిరి. 226
క. ‘క్షమియింప నెవ్వరము? భూ | రమణుని కార్యమున కెవ్వరము? ద్రోణుల చి
త్తము శాంతి వొందఁ జేయుట | మముఁ దెలచుట; యిట్టు లేల మాకొలఁదులకున్‌?’
227
వ. అనిన విని, గాంగేయ కర్ణులం గూర్చికొని కురుపతి గురునిం బ్రార్థించి యశ్వత్థామను వేఁడికొని కృపాచార్యులం దేర్చినం, బ్రసన్నుండయి యోధవీరులం గలయం గనుంగొని ద్రోణాచార్యుం డిట్లనియె. 228
తే. ‘అలుక భీష్ముని పలుకుల యపుడ పోయె; | మీఁది కార్యంబు నడపుఁడు మీర; లింక
మోహ సాహసములఁ గురుముఖ్యు దెసకుఁ | గీడు రాకుండఁ దగఁ బరికింప వలయు.
229
క. వాసవనందనుఁ డెంతయు | గాసిలి యున్నాఁడు, మనలఁ గని యించుకయుం
దా సైరణ సేయఁడు, గను | మోసము లే కొక్క మొగిన ముసరఁగ వలయున్‌.
230
వ. అప్పుడు కురుపతి సమయకాల విషయంబుగా నాడిన మాటయుం గలదు; దాని నిరూపించియున్నరూపు గాంగేయుండు సెప్ప నర్హుఁ’ డనిన నతండు దుర్యోధనున కిట్లనియె. 231
AndhraBharati AMdhra bhArati - AndhramahAbhAratamu - virATa parvamu - kavitraya bhAratamu - kavitrayamu - nannaya - tikkana - eRRana - nannyya tikkanna eRRana - andhramahabharatamu aandhramahaabhaaratamu ( telugu literature andhra literature )