శ్రీమహాభారతము - విరాటపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము - కర్ణుఁడు కృపాచార్యు నధిక్షేపించి పలుకుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

కర్ణుఁడు కృపాచార్యు నధిక్షేపించి పలుకుట (సం. 4-46-1)

క.	అని పలికిన సంరంభం \| బున నినసుతుఁ డిట్టులను ‘రిపులయెడఁ జిత్తం బున నీవు ప్రియము గలుగుటఁ \| గనికని నినుఁ దోడు పిలువఁగాఁ బతి బేలే!	216
క.	ఏలిన వాని ధనంబులు \| బాలురు బంధువులుఁ దారు బ్రదికిన దినముల్‌ వేలారిచి తిం; డ్రాతని \| యోలముగని పిదప భీతి నొదుఁగుదు రాజిన్‌.	217
క.	జన్నములు సేయునెడఁ బ \| క్వాన్నంబులు గుడుచుచుండు; మధిపతి నిన్నున్‌ జన్నియ విడిచె రణముతఱి; \| మిన్నక కినువడక పొమ్ము మీగృహమునకున్‌.	218
తే.	ఏను విల్లందుకొనిన నీరేడు భువన \| ములును వడవడ వ డఁకు; నా యలఘు బాహు బలముఁ దలఁపక పలికితి; పార్థుఁ డనఁగ \| నెంతవాఁ డొక్కరథికున కింత యేల?’	219
వ.	అనియె; నిత్తెఱంగున నందఱుఁ బలుకు పలుకులెల్ల వినుచు గాంగేయుండు కౌరవేశ్వరు నుద్దేశించి ధర్మార్థ సంగతంబును సువిహితంబుగా నిట్లను; ‘ద్రోణాచార్యుండు నీతి పథంబునం బలికె, నాచార్యతనయు వచనంబు లుచితంబులు; కృపాచార్యుం డాడిన చందంబును దెఱంగువడియున్నయది; మన్ననగల మానిసియగుట నంగ రాజునకు సంగరపాటవంబు మాటలు దగుంగాక; మాన్యుల నధఃకరింపనగునే?’ యని వెండియు.	220
ఆ.	‘నేల ప్రొద్దెఱింగి చాలుమానిసి రణో \| ద్యమ మొనర్చి కాక, తగినవారి చెవికిఁ జేఁదుగాఁగ నవమాన వాక్యంబు \| లుడుగ కిట్లు పలుకు టొప్పు నెట్లు?	221
క.	బీరము లావును మిగులఁగ \| వైరులు తఱియైనఁ దొడర వచ్చినచోటన్‌ దూరమున వెరవుతోడి వి \| చారము గలుగు టిది దగదె సద్బుద్ధులకున్‌.	222
ఆ.	అరుల గుణములైన నగ్గింతు రెప్పుడుఁ; \| గలయ బెరసినపుడు కలితనంబు మెఱయుదురు మహాత్ము; లెఱుఁగఁడు తుదిమొద \| లెట్టివారి నితఁడు బెట్టు పలుకు.	223
వ.	ఆచార్యులైన వారలు పూజా వాక్యంబుల కర్హులు గాక గర్హించుటకు విషయంబె?’ యనుచుఁ గృపాశ్వత్థామల కరంబులకు నిజపాణి పుటంబులు సాఁచి యిట్లనుఁ ‘బని చాలినంత గలదు; వివ్వచ్చుండు వచ్చుచున్నవాఁడు; విరోధంబునకు సమయంబు గాదు; మనమందఱముం గూడికొని కయ్యంబు సేయుదము; బలవద్‌వ్యసనంబు నందు భేదంబు గలుగు టొప్పదని బుధులు సెప్పుదురు; వేదంబు లొక్కవలనను, ధనుర్వేదం బొక్కవలనను, గల మీయట్టి మహానుభావు లెందునుం గలరె? కురుబలంబున కొకటి పుట్టినం బ్రసిద్ధులరు గావున నది మీతలన నిలుచు; నట్లగుటం జేసి.	224
క.	క్షమియింప వలయు, నొకఁ డెఱుఁ \| గమి నేమే నన్న నంతఁ గటకటఁ బడి భూ రమణుని కార్యస్థితి చి \| త్త ములం దెడ సేయునట్టి తరమే మీరల్‌?’	225
వ.	అనిన విని వార లిట్లనిరి.	226
క.	‘క్షమియింప నెవ్వరము? భూ \| రమణుని కార్యమున కెవ్వరము? ద్రోణుల చి త్తము శాంతి వొందఁ జేయుట \| మముఁ దెలచుట; యిట్టు లేల మాకొలఁదులకున్‌?’	227
వ.	అనిన విని, గాంగేయ కర్ణులం గూర్చికొని కురుపతి గురునిం బ్రార్థించి యశ్వత్థామను వేఁడికొని కృపాచార్యులం దేర్చినం, బ్రసన్నుండయి యోధవీరులం గలయం గనుంగొని ద్రోణాచార్యుం డిట్లనియె.	228
తే.	‘అలుక భీష్ముని పలుకుల యపుడ పోయె; \| మీఁది కార్యంబు నడపుఁడు మీర; లింక మోహ సాహసములఁ గురుముఖ్యు దెసకుఁ \| గీడు రాకుండఁ దగఁ బరికింప వలయు.	229
క.	వాసవనందనుఁ డెంతయు \| గాసిలి యున్నాఁడు, మనలఁ గని యించుకయుం దా సైరణ సేయఁడు, గను \| మోసము లే కొక్క మొగిన ముసరఁగ వలయున్‌.	230
వ.	అప్పుడు కురుపతి సమయకాల విషయంబుగా నాడిన మాటయుం గలదు; దాని నిరూపించియున్నరూపు గాంగేయుండు సెప్ప నర్హుఁ’ డనిన నతండు దుర్యోధనున కిట్లనియె.	231