శ్రీమహాభారతము - విరాటపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము - ద్రోణాచార్యుఁ డర్జునుం జూచి ప్రశంసించుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

ద్రోణాచార్యుఁ డర్జునుం జూచి ప్రశంసించుట (సం. 4-48-3)

మ.	‘విలసద్గాండివ చాలనోద్ధతి కనద్విద్యుల్లతాలీలగా నలఘుస్ఫార కపిధ్వజ ధ్వని సముద్యద్గర్జ చందంబుగా; జలదాకారతనొందెఁ దే రితఁడు పర్జన్యాకృతిం బొల్చె; దో ర్బలతీవ్రారి నిదాఘ దుర్విషహ గర్వస్ఫూర్తి నిర్మూర్తిగాన్‌.	251
వ.	ఇప్పుడు నాకుఁ బ్రణామంబులుగాఁ బాదంబుల మొదలంబడ రెండమ్ములేసి, పెద్దకాలంబేనిఁ బాసియున్నవాఁడు గావునఁ గుశల ప్రశ్నంబుగాఁ జెవులు సోఁకియు సోఁకములుగా రెండమ్ములేసె’ నని పలికి వెండియు నిట్లనియె.	252
క.	‘ఇడుమలఁ బదుమూఁడేండ్లుం \| బడి, కడుఁ గోపించి వచ్చె బలువిడి నీ క వ్వడి దఱియ నుఱికి వడి ని \| ప్పుడ యిమ్ముఱు ప్రోవు నెల్లఁ బొరిగొనెడు బలే!	253
తే.	విపినవాసంబు, నజ్ఞాత విధము వర్త \| నంబు, గడపి నవాభ్యుదయంబు నొంది రాత్రిఁ బుచ్చి తోఁతెంచు మార్తాండు మాడ్కిఁ \| జూడ నుజ్జ్వలుండగుచు నర్జునుఁడు పొలిచె.’	254
వ.	అనియెఁ; గృపాచార్య భీష్ములు పార్థుబాణపాత ప్రకారంబులు ప్రణామ కుశల ప్రశ్నంబులుగ నంతరంగంబులం గనికొని సంతసిల్లిరి; ధనంజయుండును దక్కినవారికి దుర్నిరీక్షుండగుచు నమ్మోహరంబు దెస ననాదరంబు సేసి గోవుల పజ్జం బోవుచుండె; నతనిం జూచి సురనదీసూనుండు కురువీరులతో నిట్లనియె.	255
క.	‘చిరకాలమునకుఁ గంటిమి \| నరు; నక్కట! వీఁడు సజ్జనప్రియుఁడు సుహృ త్పరతంత్రుఁడు బాంధవహితుఁ \| డరిభీకరుఁ డిట్టి వార లవనిం గలరే!	256
క.	మనచూడ్కికి వ్రేఁగయి యీ \| తని యతులిత మూర్తి యత్యుదాత్తతఁ గడు నొ ప్పిన యది గంటిరె! జగమె \| ల్లను నేలఁగఁ దగు సముజ్జ్వలత యూహింపన్‌.	257
క.	వెనుక దెస వచ్చి కదిసియుఁ \| దనరథముఁ దొలంగ నిచ్చి, తఱియఁబడుట కొ ల్లని తలఁపు కలిగి, క్రేఁగం \| టన మనలం జూచుచుం గడచి యట నడచెన్‌.	258
క.	మొనఁ గలయఁ జూచి యూరక \| చను టధిపతి నరసి తా నిచటఁ గానక యా తని పజ్జ నరుగు తెఱఁగగు; \| ననుమానము లేదు, క్రోధ మగ్గలము మదిన్‌.	259
చ.	మనకును గౌరవేంద్రునకు మధ్యముఁ జొచ్చిన యేని నాతఁ డ ర్జునునకు నొంటి సాలఁ; డని రుద్రుఁడు నెక్కటి మార్కొనంగ లేఁ డనిన నొరుండు శక్తుఁడె? రయంబు మెయిన్‌ మన మెల్ల నిప్పుడా తనికడ సేరఁగాఁ జనుట దప్పినఁ గార్యము దప్పు నెంతయున్‌.	260
ఆ.	వాసవాత్మజుండు వసుధేశనందను \| ముట్టికొనిన నొకటి పుట్టెనేని మన ప్రయోజనంబు మఱి యేమి? పసులవి \| యేటి? కొండు ధనము లెల్ల నేల?’	261
వ.	అని పలికి, బలంబుఁ బురికొల్పికొని యతండు రాజరక్షణ తత్పరత్వంబున నరదంబు సత్వరంబు సేసిన, సేనాపతిం గని సైనికనికాయంబులుం గడంగి చనందొడంగె; నిప్పాట నమ్మేటిమొనయును వెసం బోవ గోవుల కావలి మూఁకయు వానిం దఱిమికొని యతిరయంబున నరుగం దానును గెలనఁ గ్రోశద్వయ మాత్రంబు నడచి పురుహూతపుత్త్రుం డుత్తరున కిట్లనియె.	262
మ.	‘ఇదె గోవర్గము సేర వచ్చితిమి, పోనింకేల? సైన్యంబులుం గదియన్‌ వే చనుదెంచె; రెంటినడుమంగాఁ జొచ్చి యీ వచ్చు ను న్మద వీరావలికిన్‌ భుజావిభవ విన్యాసంబు గాన్పించి మా న్చెద గర్వంబు, మరల్చెదం బసుల; నాచేఁ జిక్కు రా జెమ్మెయిన్‌.’	263