 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
ఇతిహాసములు | మొల్ల రామాయణము | అరణ్య కాండము |  |
| రావణుని నిరోధించిన జటాయువు | ||
| ఆ. |
అనుచుఁ బలుకుచున్న నా యార్తనాదంబు విని జటాయు వనెడి విహగ నాథుఁ డరుగుదెంచి, కలహ మత్యుగ్రముగఁ జేయ రావణుండుఁ బక్షిరాజుఁ దాకెఁ. |
43 |
| చ. |
అసుర విభుండు వైచు నిశితాస్త్ర ముఖంబుల నొచ్చి, పక్షియున్ గొసరక దైత్య నాయకుని గుండెను నొవ్వఁగ దన్న, నంతలోఁ గసరి నిశాచరుండు కరఖడ్గముఁ ద్రిప్పుచు బక్షయుగ్మమున్ వసుధ బడంగఁ ద్రుంచి, కడు వైళమ లంకకు నేఁగు నత్తఱిన్. |
44 |
| క. |
వనచరు లొక గిరి చేరువ వనమునఁ జరియింపఁ జూచి వసుధా సుతయున్ దన చీర కొంగు తునకను దన సొమ్ములు మూట గట్టి ధరపై వైచెన్. |
45 |
| క. |
అంతట దైత్యుఁడు లంకకుఁ బంతముతో నేఁగి శింశుపా తరు క్రిందన్ సంతసమున నిడి, దానవ కాంతల నవనిజకుఁ దోడు కావలి యుంచెన్. |
46 |
| ఉ. |
అత్తఱి రాఘవుండు తను నాసలఁ బెట్టుచుఁ గొంచుఁ బోవఁగాఁ జిత్తము నొచ్చి, యా మృగము శీఘ్రమునం బడనేసి, దాని మై తిత్తినిఁ దీసి వింటి కొనఁ దెచ్చెడి వేళఁ, బయోజమిత్ర వం శోత్తముఁడుల్కఁ, గానఁబడె నొక్కెడ లక్ష్మణుఁ డన్న దృష్టికిన్. |
47 |
| చ. |
పొడగని గుండె ఝల్లుమన బుద్ధిఁ గలంగుచు రామచంద్రుఁ డ య్యెడఁ గడు నుగ్రుఁడై పలికె "నీ విటు నా కడ కేల వచ్చి? త క్కడ నినుఁ బర్ణశాల కడఁ గావలి యుంచిన చోట, నొంటిమైఁ బడఁతుక డించి రాఁదగునె వన్య మృగోత్కర మధ్య సీమకున్" |
48 |
| ఆ. |
అనుచుఁ బలుకుచున్న యన్నకుఁ బ్రణమిల్లి వినయ వాక్య ఫణితి విన్నవించె, జనకతనయ పలుకు చందంబు మొదలెత్తి లవముఁ దప్పకుండ లక్ష్మణుండు. |
49 |
| వ. |
చెప్పిన మాటలు విని, విన్నఁ దనంబునఁ జిన్నఁ బోవుచు దుర్నిమిత్తంబులం గనుచుఁ దత్తరంబున నాశ్రమంబునకుఁ జని యక్కడ. |
50 |
|
 |
|