ఆంధ్రభారతి - కావ్యములు - మను చరిత్రము

పుష్పాతిచయము
రగడ.	నేర్పుమై నల్లయది నెఱులఁ దొలుపూఁ దిఱిమె, దర్పకున కర్పింపఁ దలఁప దెంతటి పెరిమె? యింతి పావురపురొద యేల వినె? దారజము వింతయే? విరహిణుల వెతఁ బెట్టు బేరజము; సురపొన్న క్రొన్ననల్‌ సొచ్చి నలుగడ వెదకు తఱగ దందుల తావితండంబు క్రొవ్వెదకు; నఱిమి ననుఁ జివురునకు నగునె కంటక మాడఁ? జుఱుకు మనె వేఱొక్కచోటఁ గంటక మాడఁ? గుందములు నీ కొసఁగఁ, గూర్చితిని గైశికము నిందులకు వెల యడుగ నేల? విడు వైశికము! చిఱుఁదేంట్ల కొసఁగె గుజ్జెనఁగూళ్ళు గొజ్జంగ, యెఱుఁగ కది పూ వంద నేల? యిటు రజ్జంగ? నెదిరింపఁ బోలు నీ వింతి! రతిపతిఁ దెగడఁ బొదలఁ జిగురులు తుదలఁ బూచి యున్నది పొగడ; పుడుకు మల్లన గందవొడికి నీ ప్రేంకణము దడయ కిటు నీకిత్తుఁ దగ రత్నకంకణము; నెరసి పోఁ జూచెదవు నిలునిలువుమా, కనము, గురియు తేనెల జీబుకొన్న దంతట వనము; కా దల్లయది ఫుల్లకంకేళి, పన్నిదము, మోదు, గోడిన నీదు ముత్యాలజన్నిదము; ఏటవా లైనయది యీ యరఁటిబాలెంత, చేటునకె యగు, చూలుచేఁ గలుగు మే లెంత? నెలఁత! యీ గేదంగి నీకబ్బె బుక్కాము, చిలుకు నీ పుప్పొళ్ళు చెంచెతల బుక్కాము; మితిలేని తేనె నామెత చేసె విరవాది, యితరలతికల మరిగి యేఁగు నది పరవాది; కలిగొట్లు ప్రాఁకువేడ్కలె నీకుఁ దఱచెదను, నలినాక్షి! కడిమిగండమున కే వెఱచెదను; గురువెంద నదె గిలుబుకొనియెఁ బయ్యెరదొంగ, విరులఁ గరికుంభకుచ! వెరఁజు మై యరఁ గ్రుంగ; మెరమెరని కొలనిదరి మీలంచు లకుముకులు మరగె నీకనుదోయి, మాయింపు చకచకలు; ఏకాంతమని తొలఁగె దెందు నీవటె వేఱు? చేకొనవె మున్నాడి చెలువ! యీ వటివేరు; అరిది యీ యేడాకులరఁటి నగుకప్పురము సరిరాదు దాని కల శశియొడలు కప్పురము; పాళ కల్లది పోఁకఁ బ్రాఁక బందము దెగియె. నాళి యది దిగజాఱునట్టి చందము నగియె; మలయపవనుని బిలిచె మావి బళి! యీ వేళ మలయు కోవెల పంచమస్వరం బను నీల; సులభమై దొరకె మంజులవాణి! చంపకము, చిలువానెఁ బూఁబొదలు, చేరి యిఁక వంపకుము; చనకుఁ డిఁక దవ్వులకు సఖులార! పువ్వులకు ననుచు నలరులు గోసి రతివ లల్లన డాసి.	84