 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
కావ్యములు | మను చరిత్రము | షష్ఠాశ్వాసము |  |
| దశావతార స్తవము | ||
| చ. |
విలయ తమిస్రవేళ నతివేల మహాంబుధి నూర్ధ్వలోక వా సులు నతులై కనుంగొనెడు చూడ్కుల కౌర్వహుతాశనక్రియా కలితగతిన్ వెలుంగు ఘనకాయవిజృంభణఁ జోఱమీన వై కలయఁగఁ గ్రాలు నీ వెడఁదకన్నులు ప్రోచు మమున్ మురాంతకా! |
107 |
| చ. |
చటుల కృపీట సంస్థిత రసాస్థలి వ్రీలక యుండ గార యి చ్చుటకునుబోలె శంఖ మణి శుక్తికదంబము నుగ్గుగా విశం కట చరమాంగ మంథగిరి ఘట్టనఁజేసి ఘరట్టమై కృపా పటిమ జగంబుఁ బ్రోచు నల ప్రాక్కమఠంబు నినున్ భజించెదన్. |
108 |
| చ. |
ఉరుతరవిగ్రహస్ఫురణ నుబ్బిన నీ రుపరిచ్ఛిదాముఖాం తరమునఁ దోరమై యెగయు ధార నజాండము గాజుకుప్పెతో సరి యనఁగాఁ దలాతలరసాతలసీమలు సించి ధాత్రి ను ద్ధరణ మొనర్చినట్టి నిను నాదివరాహము నాశ్రయించెదన్. |
109 |
| మ. |
కరుణించున్ మము నట్టి నీదు భుజయుగ్మం బెద్ది పూనెన్ నభోఽం తరసీమన్ దితిజాంత్రసక్త నఖ సంతానంబుతో నో నృకే సరి! రాత్రించరభీతికై త్రిభువనాస్థానీయవీథిన్ విక స్వర శోణ స్రగలంకృత క్రకచ భాస్వత్తోరణ స్తంభతన్. |
110 |
| చ. |
దనుజకులేంద్ర దత్త కరతామరస స్థిత దానధారచే ననిమిష దైన్య దుఃఖిత మహామునిమండల దృశ్య కశ్యపాం గన నయనాంబువుల్ గడిగి కంజభవాండము మోవ లీల మైఁ బెనిచిన దంభవామను నుపేంద్రుని నిన్ను సమాశ్రయించెదన్. |
111 |
| చ. |
తనదగు సంతతిం గనలి తానె వధించిన పాపముల్ చెడన్ మునిఁగెడు నాగుణోగ్రకిణముల్ మొనయంగ శమంతపంచక మ్మునఁ బితృతర్పణచ్ఛలన మున్కలువెట్టు భవద్భుజాయుగం బున కిదె వందనంబు భృగుపుంగవరూప! విహంగవాహనా! |
112 |
| మ. |
పవిధారా పతనంబు గైకొనని యప్పౌలస్త్యు మై సప్తధా తువులం దూఱు పరిశ్రమంబునకు నుద్యోగించె నా సప్తసా ల విభేదం బొనరించి నిల్వక సలీలం జన్న యుష్మన్మరు జ్జవనాస్త్రం బొసఁగున్ సిరుల్ రఘుకులస్వామీ! రమావల్లభా! |
113 |
| క. |
పెరుఁగు ప్రలంబుని వీఁపునఁ గరిపై హరివోలె విశద కాంతి నిలిచి త త్కరణం బారాటముగాఁ బరిమార్చిన నీదు బలిమిఁ బ్రణుతింతు హరీ! |
114 |
| తే. |
కొలుతుఁ దాదృగ్భవ ద్బాహు కులిశ యష్టి నెద్ది గిరివోలెఁ గడుపులో వృద్ధిపొందఁ బగిలి రాకాసి దేహంబు మొగపు ముత్య మయ్యె ముంగామురారి రంగై మురారి! |
115 |
| క. |
కృతయుగ మేతేర నలం కృతికై కాశ్మీరపంక మిడి యలుకుక్రియన్ క్షితి యెల్ల మ్లేచ్ఛరక్త ప్లుతముగఁ గావించు రౌతుఁ బొగడెద నిన్నున్. |
116 |
| వ. |
అని ప్రస్తుతించినం బ్రసన్నుండయి పాంచజన్యధరుండు వాత్సల్యంబున వత్సా! వరంబు వేఁడు మనుటయుం బ్రసాదం బని స్వారోచిషుం డిట్లనియె. |
117 |
| క. |
దేవ! భవద్దాస్యసుఖం బే వేఁడెద దయకుఁ దగుదునే సాలోక్యం బీవే! యితరము లొల్లన్ నావుడు నాతనికిఁ బద్మనాభుం డనియెన్. |
118 |
|
 |
|