 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
కావ్యములు | విజయ విలాసము | ద్వితీయాశ్వాసము |  |
| సన్న్యాసి తానే యర్జునుఁడని బయట పడుట | ||
| ఉ. |
అక్కఱతోడ మంతనమునం దిటు వేఁడెదు గాన నంతయు\న్ నిక్కము గాఁగఁ దెల్పఁ దగు నీకటు లైన సురేంద్రసూతి యీ దిక్కున నున్నవాఁ డనుచుఁ దెల్పినతోడనె మాట లాడకే యెక్కడఁ బోదువో యని యొకించుక సంశయ మయ్యెడుం జెలీ! |
173 |
| క. |
ఆ కవ్వడి యతివేషముఁ జేకొని యున్నాఁడు నీకుఁ జెంతనె యెన్నా ళ్లో కలదు వచ్చి యింకను నీకీలక మించు కైన నీ వెఱుఁగవుగా. |
174 |
| క. |
నీకై తపంబు జేసెద నీకైవడి దాఁప నేల యే నర్జునుఁడ\న్ లోకోత్తరశుభలగ్నం బో కోమలి నేఁడు గోర్కు లొడఁగూర్పఁగదే! |
175 |
| ఉ. |
నా విని యావినీలకచ నవ్వుమొగం బటు గొంత వంచియెం తే వెఱ నివ్వెఱ\న్ మునిఁగి యీతనిఁ బార్థునిఁగా నొకింతము\న్ భావమునం దలంచియును నమ్మక యమ్మకచెల్ల యూరకే సేవ లొనర్చుచుంటి నని సిగ్గున దిగ్గున లేచి పోవఁగన్. |
176 |
|
 |
|