ఆంధ్రభారతి - కావ్యములు - విజయ విలాసము - తృతీయాశ్వాసము

సుభద్రార్జునుల యింద్రప్రస్థపురీ ప్రయాణము
తే.	'ఏల యాలస్య మిఁక నిందుఁ బ్రోలు సొచ్చి నాగవలి సేయుదురుగాక వేగ కదలి పొండు దంపతు' లని ధనుష్కాండరథహ యంబుల నొసంగి నరుఁ బయనంబుసేసి.	130
ఉ.	చంద్రకిపింఛలాంఛనుఁడు చంద్రిక లీనెడు నవ్వు మోముతో నింద్రజురాక ధర్మజున కేర్పడఁగా శుభలేఖ వ్రాసి వే చంద్రిక పెట్టి యందుపయిఁ జెంద్రికవన్నియసాలు సుట్టి ని స్తంద్రతఁ దానెముద్రయిడి చారులచేఁబనిచె\న్‌ రయంబునన్‌.	131
క.	ఈరీతి నన్ని యమరిచి యారాతిరె యేఁగి శౌరి యడఁకువ నుండె\న్‌ సీరికడ దేవకియుఁ దన గారాబుఁగుమారి నంపఁగా రమ్మనుఁడున్‌.	132
తే.	అత్తవారింట సకలభాగ్యంబు లున్న మగనిమీఁదటఁ దన కెంత మక్కువున్న నాఁడుఁబుట్టువు పుట్టింటి కాసపడును గావున సుభద్ర యొకతీరుగాఁగ నుండె.	133
తే.	తల్లిదండ్రులు గారానఁ దన్నుఁ బెనుప వదినె లన్నలుఁ గడుగారవంబు నెఱప నల్లయూరంత బలఁగంబునందు నుండి యొకతె యెడఁబాసి పోవ నెట్లోర్చు మనసు.	134
క.	అట్టుల తొంగలిఱెప్పలఁ దొట్టెడు బాష్పములతోడఁ దొట్రిలుముద్దుం బట్టిఁ గని కడుపు చుమ్మలు చుట్టఁగ నది మట్టుపఱిచి శుభ మొనరంగన్‌.	135
తే.	'వింతఁటే యేమి? మేనత్త గొంతిదేవి కోరి వెండియుఁ బెండ్లాడినారు మీర లొండొరులు నీవిభుండు లోకోత్తరుండు దొరకెను సుభద్ర! మంచికాఁపురము నీకు.	136
క.	ఈలోనఁ జూడవచ్చెద మేలే చింతిల్లె?' దనుచు నెంతయు బ్రేమ\న్‌ గేలం గ్రొమ్ముడి దువ్వుచు బాల\న్‌ దీవించి తల్లి పనుప\న్‌ వేడ్కన్‌.	137
మ.	సకియ ల్గొందఱు వెంత వచ్చి మణిభూషల్‌ చక్కఁగాఁ దీర్చి చెం ద్రికపూవన్నియజిల్గుఁజేల కటినెంతే గట్టిగాఁ జుట్టి పెం డ్లి కుమారుండు కరాగ్రమూఁత యొసఁగ\న్‌ వ్రీడావతిం దేరి మీఁ దికి నెక్కించిరి మందహాసకలనా దేదీప్యమానాస్యలై.	138
తే.	అటులఁ దేరెక్కి దంపతు లరుగఁ జూచి జనులు 'రతిమన్మథులు వీర' లని తలఁచిరి హరితురంగము లించువి ల్లలరుఁదూపు లంద యుండంగ సందియ మంద నేల?	139