ఆంధ్రభారతి - దాశరథి - అగ్నిధార - ఱితుషట్కము

11. ఋతుషట్కము

బాకాలూది పికాధిరాజు దెసలన్‌ పల్కించె; మార్ర్మోతలన్‌ చీకాకై శుక శారికా గణము వి చ్చెన్‌ నోళ్లు నీళ్ళంచు; నా ళీక శ్రీక సరస్తటమ్ముల రసా లీ పాక ధారా రసం బా కంఠమ్ముగ ద్రావ రాగదవె బా లా! ఆమ్ర పాకస్తనీ!
తాపము నోపజాలను మ దప్రమదా! అదిగో! రసాలపున్‌ తోపుల కాపు లుందము; న దుల్‌ కలయాడెడి సంగమాలలో మాపులు దాటవేతము, క్ర మమ్ముగ ఊష్మము గ్రీష్మ మేగగా రేపు పయోద వాదములు రేగును, సాగును శీతవాతముల్‌.
వానలలోన, క్రొంజలువ వాగులలో, వడగండ్లలో పసం దైన పయంటయున్‌ పిరుదు నంటిన చీరెయు నాని పోవ రా వే వనకన్నె! కొంకున చ లించెను నీ తనువల్లి యెల్ల; శీ తానిలధారలో వలువ లారగ గట్టుము నా బుజాలపై.
చుక్కలు దాటి చెంగలువ సుందరి నొక్కగ చక్క వచ్చినా డక్కుముదా మనోహరుడు, అచ్చపు వెన్నెల గిన్నెలందునన్‌ చిక్కనితేనె పోసికొని చిన్నని పొన్నని కన్నెవాగులం దొక్కొక పాద మూని నడ లొత్తును చేపలుమ్రింగునో యనన్‌.
చలిచలి, చాలి, చాలని 'ర జాయి'ని కప్పుక కన్ను మూసి, ని ద్రలు వడబోసి, స్వప్నములు త్రావి, ప్రియాధర మారగించి ఆ కలి దిగబెట్టి వత్తును; జ గత్తును మొత్తము 'మెత్త' క్రిందనే నలిపి 'చెలీ చెలీ' యనుచు నాలుక దప్పి గొనన్‌ జపించనా?
ఆకులు రాలిపోయె, దెస లన్నిట చీరెలు జారిపోయె; న గ్నీకృతయై మహా ప్రకృతి నేలకు మోమును వాల్చె; దుష్టవా తాకులమై శరీరము, హృ దంతర మంతయు బీట లెత్తె; బా లా! కటి పోకముళ్లు విడ లాగెద శైశిర కాల రీతిగా.