ఆంధ్రభారతి - దాశరథి - అగ్నిధార - శిల్పి

19. శిల్పి

చాగిల దీసి రాళ్ల నొక జాలుగ, వాగుగ, తోగులాగునన్‌ లాగెద వెట్టు లన్న నటు లన్‌; ప్రియురాలి పయంటలో అజం తా గుహలోని స్వప్నములు తాపిన నీ ఉలిముక్కు లోపలన్‌ దాగుడుమూత లాడె కవి తా లలితాంగి రహో విహరముల్‌.
రాలు మలంతు వీ వని వ రాలను కుప్పలు వోసి రాణివా సాలకు గొంచుబోయి ఒక చక్కని జాణను చెక్కు మంచు ర త్నాల నొసంగినారు నర నాథులు; లేజవరాలిమోవి స్తం భాలకు చెక్కినావు; ఉలి పన్నుల నొక్కులు తాకనట్లుగా.
నీ ఉలి చూచి ప్రస్తరము నీరయి పారును; వెన్నముద్దపై చేయిడి యొత్తినట్టుల, ని శీథములం దభిసారికా పదా బ్జాయత రాగరంజిత న వారుణ కంటకపాళి గూర్చి నే గేయము వ్రాసినట్లు; విలి ఖింతువు లోతగు భావముల్‌ శిలన్‌.
నిను గని కొండ లన్ని రమ ణీ కుచపాళికలై, కపోల మో హన ఫలకమ్ములై, భ్రుకుటు లై, కుటిలాలక జాలమై, సురాం గనలయి రూపు దిద్దికొన గా ఉలితో అమృతమ్ము చల్లి జీ వనములు పోసి పోయెదవు; బ్రహ్మవు శిల్పికులావతంసమా!
చెక్కిన రాతిలో - మధుర సీధువు లొల్కు విపంచికా రవం బుక్కు నరాలలో పలుకు లొత్తిన రీతి ధ్వనించునంట! ఏ లెక్కలతో ఉలిన్‌ కదిపి 'రిం'గను చక్కనిమ్రోత రాతిలో గ్రుక్కితి వయ్య! శిల్పి కుల కుంజర! పుంజిత బ్రహ్మతేజమా!
సుత్తెల మ్రోతతో అలసి చొక్కిన కొండలపిండు లెల్ల నో రెత్తి నినాద మిచ్చినవి "ఈ వెటువంటి మనోజ్ఞ రూపకం బెత్తు మటన్న నెత్తెదము; ఎందుల కిట్టుల మట్టి మట్టిగా మొత్తెద వోయి శిల్పి కుల భూషణ! శైల శిలా ప్రపేషణా!"
వెన్నవలెన్‌ కరంగును స్రవించును వెచ్చని అశ్రుధారగా నిన్నగపాళి, క్రొమ్మెఱుగు లీనుచు శిల్పకళా విలాస సం పన్నత గుల్కు నీ యులిని బట్టిన మోహన బాహుదండమున్‌ గన్నపుడెల్ల; ఎంత మొన గాడవురా శిలనే కరగించగా!
ప్రతి వికారశిలయు ప్రతిమయై వెలుగొందు పడతివోలె కులికి వలపు రేపు; నీ కరావలంబ నిభృతమైనపుడెల్ల రాతిరాతిలోన నాతి తోచు!