 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
కవితలు | దాశరథి కవితలు | అగ్నిధార |  |
| 32. మళ్ళించు రథము | |
|
ఓ నిరుపాథిజీవి! ఎపు డో నశియించెనురా ప్రశాంతి! ఈ శానుని కంటిలో దశది శల్ మసి యైనవి, నీక్షుధార్త గ ర్భాన దవానలమ్ము బడ బానల మగ్గల మయ్యె; నెన్నినా ళ్ళీ నరకాన క్రుంగెదవు, లెమ్ము, సమాజము మార్చివేయగా. | |
|
ఈ సమాజాన దోపిడికే నివాస, మిందు నీ కేమి లేదు; సహింపరాని వేదనయె కాని వేరు కన్పింపబోదు లే! చివాలున లేచి మళ్ళించు రథము. | |
|
ఈ ఉరిత్రాళ్ళలో బ్రతుకు లీల్గి శవాలయి వ్రేలుచుండె; ఏ దో ఒక గోతిలోన పడ నున్నది ఈ జగతీరథమ్ము; లె మ్మా! అడు సెక్కి వచ్చు కుటి లాధ్వము లందున నుండి త్రిప్పి వా జ్రేయ పథాలలోన కద లింపుము లోక రథోరు చక్రముల్. | |
|
నీ నిరుపేద గుండె కరు ణించి ద్రవించి యుగాలనుండి ల క్ష్మీ నిలయాలలోన నివ సించు కుబేరుల కెగ్గు సేయగా బూనగ లేదు, నీ బ్రతుకు మూల్గులు పీల్చినగూడ సుంత కో పానకు తా వొసంగదు, కృ పామతి! యెంతటి ఓర్పుకాడవో! | |
|
నీవే లోకమునిండ నిండితివి కా నీ, ఈ ప్రభుత్వాలు ని న్నే వంచింప బలాలు కూర్చుకొనుచుం డెన్, భగ్నజీవీ! తుపా కీ వర్షించెడి ఉక్కు గుండ్లు భవ ద గ్ని స్ఫార నేత్రాలలో త్రోవల్ చేయుచు సాగలేక పరువె త్తున్ వెన్కకున్ వెన్కకున్. | |
|
నీ నయనాశ్రు శీతల ధు నీ పరివాహము భీకరాస్త్ర శ స్త్రానల కీలలన్ గుటుకు మన్నది; తిన్నగ మ్రింగివేసి నీ లోననె దాచుకొన్న, దెపు డో శివనేత్రము వోలె విచ్చి లో కాన లయాగ్ని కీలికలు కప్పునురా! వినరా! కృశోదరా! | |
|
 |
|